Waarom ik vanavond naar Kanye West luister

Het beste in het stuk van Weia Reinboud naar aanleiding van de affaire-Donald Pols is het slot:

Anders zaten we nog eeuwig met zich voortplantend apartheidsdenken, katholicisme, protestantisme en andere, nieuwe complottheorieën.

Pols heeft afstand genomen (en wellicht ook gekregen) van de overtuigingen die hij als negentienjarige koesterde, en dat is iets dat je iedereen mag toewensen: groeien heet dat.

Ben ik het mee eens. Maar waarom genade voor Pols waar die voor Kanye West uitblijft?

Disclaimer 1 (met het oog op het groeiend aantal analfabeten in ons samenlevinkje): Weia Reinboud heeft het dus in haar tekst niet over West, hier neem ik het stokje over zogezeid.

Disclaimer nummer 2: nee, ik heb de affaire-P niet op de voet gevolgd (dus al helemaal niet wat iedereen er in het feestboek over te zeggen heeft) en nee, ik luister niet de hele dag naar muziek (laat staan zwarte muziek) en drie keer nee, ik lees ‘s avonds voor het slapen gaan niet in Kropotkin of Gramsci. Ik heb een eenvoudige boerenlul (da’s er eentje niet van mij maar van good old Sjef van Oekel) en vraag me bij het kijken en luisteren naar de Hollandse discussie (da’s naar Malle Babbekont Jinek en de shit van WNL op de vroege ochtend) wat dingen af.

Kanye West dus. Ik ken em van toen ie nog een broekie was. Twintig jaar geleden trad hij op tijdens een festival in mijn toenmalige woonplaats Pori in Finland en werden er in de plaatselijke pers grote vraagtekens geplaatst bij zijn komst. Niet omdat hij een Hitler-fan zou zijn maar omdat hij als hoofd-act van het evenement werd geadverteerd. West was toen nog niet wereldberoemd dus.

Zijn concert in Pori bleef niet in mijn geheugen hangen maar toen ik een later studio-muziek van hem hoorde was ik verkocht. Setting: hetzelfde Pori, de plaatselijke kunstacademie waar ik voor een tekenklasje model stond. Drie uur staan, in je blootje, vrijwel onafgebroken, in de Finse winter die door de ramen tochtte … Opeens draaide de docenteen cd met het eerste album van West, The College Dropout. En draaide het nog eens hoewel -of was het juist omdat- zijn model bevallig met de heupen ging zwaaien op nummers als Jesus Walks en Never Let Me Down.

Weer even later was West wel zo wereldberoemd dat de Finse publieke omroep -gewoon NPO 1 dus, en op prime time, dus toen de kindertjes nog niet naar bed waren- een door West gemaakte lange reportage rond het nummer Jesus Walks uitzond. Ontroerend eerbewijs aan een groep zwarte teenagers die de titelsong vertolken op een druk kruispunt in New York: zwarte cultuur waar dat niet kan, schoot me te binnen.

Is dat het?

Geven we aan anderen alleen maar plaats als dat ons zo uitkomt? Waar is Black Lives Matter gebleven? Hebben we ons teruggetrokken in ons witte wereldje? Racisme -keihard, dodelijk racisme tegen zwart en geel- ingeruild voor antisemitisme? De Klu Klux Klan voor Hitler? Begrijpen we meer van 'onze' Pols als van een zwarte rapper die misschien niet helemaal met de status van ster kan omgaan? Die misschien niet meteen helemaal doorhad wat Hitler in Europa vertegenwoordigt? 

Ik ga over mijn nek. Maar niet bij de teksten van West ...