Zoek ze op, de Forumlijers!

In mijn jeugd hoefde mijn moeder nog niet voor boodschappen de deur uit, die werden haar gebracht. Ik weet niet wie huisvrouwen verplicht heeft om in een rij voor de kassa van Appie Heijn betast te worden, maar onbegrijpelijk blijft het.

Bij ons kwam dus de bakker aan de deur. Ik met mijn vier jaar vond dat ook leuk want de man wilde altijd even met mijn politie-auto spelen. Hoe hij en ik samen door de gang kropen achter de wagen ‘met echte sirene’ aan, werd later op verjaardagen graag door mijn moeder opgerakeld.

Bakker Nijkamp heette hij. En volgens mij is zijn zaak voortgezet tot op de huidige dag. In de modus van vandaag natuurlijk. Aan het eind van de voornaamste winkelstraat van het stadje vind je ‘banketbakkerij en lunchroom’ Nijkamp.

Toegegeven, mijn vrouw en ik lopen de deur er niet plat. Feitelijk kopen we alleen af en toe op een maandag, als alle andere winkels dicht zijn, een halfje volkoren bij Nijkamp, en nog zeldener twee gebakjes.

De reden daarvoor is dat we ons niet zo welkom voelen in de zaak. Vergeleken met andere klanten is onze bestelling nogal klein, en aan de lunchroom hebben we ons nog nooit gewaagd. Maar is niet in iedere winkel elke klant koning?

Waarom hebben de -zonder uitzondering- vrouwelijke bedienden van Nijkamp niet het bediendenfatsoen om na het afrekenen zich pas om te draaien nadat de klant zich eerst heeft omgedraaid? En waarom werken die bedienden daar hoogstens een week, of twee?

Wij hebben kortom het gevoel dat we er bij de Nijkamps altijd uitgemieterd worden, en voorbije maandag besloot ik es de proef  op de som te nemen. Terwijl het meisje dat me bediende het halfje volkoren afrekende vertelde ik haar over de vader of opa van de Nijkamps en zijn bakkerskar.

Vanzelfsprekend had ik er al rekening mee gehouden dat zij ‘niet van hier’ was en ook niet wist hoe de familie Nijkamp in elkaar stak. Terwijl zij de volgende klant gebaarde dat mijn spreektijd over was, waagde ik toch nog een poging:

-Jullie zijn met zijn viertjes, zie ik. Is één van jullie een Nijkamp?

Het meisje gebaarde iets naar een oudere vrouw naast haar en die vroeg:

-U heeft al afgerekend. Wilt U nog iets bestellen?

Ik antwoordde dat ik benieuwd was of iemand van het bedienend personeel wist wie of ik met pa of opa Nijkamp bedoelde. De ander schudde reeds met haar krullen terwijl ik mijn vraag nog aan het formuleren was. Neen, niemand wist wat of wie ik bedoelde.

Terwijl ook zij aanstalten maakte om mij haar rug toe te keren, plengde ik mijn bommetje.

-Er is nog iets met de naam Nijkamp. Die staat op de kandidatenlijst van het Forum.

Ik wist meteen dat ik het haar te makkelijk had gemaakt.

-Lijst? Wat voor lijst? Forum zegt U …?

-Op de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgende week staat onder …

-Meneer, wij gaan hier toch geen vragen over politiek beantwoorden. Nee hoor.

-Een vrouw met de naam Nijkamp staat op die lijst voor het Forum voor Demokratie en ik wilde graag weten …

-Meneer, wij verkopen brood en geen praatjes. U heeft al een brood van ons in Uw tas en dus …

Ze kwam achter de vitrine met moorkoppen en roompuntjes vandaan en baande zich een weg door de wachtenden naar de deur. Nu was het aan mij om een mooie punt aan dit drama te zuigen.

-Ik ga niet kopen bij fascisten. Hier heeft U Uw brood terug.

Ik diepte het halfje volkoren op uit mijn tas en legde het op de toonbank. De deur werd al voor me opengehouden maar ik was nog niet klaar. Ik draaide me om en herhaalde tegen de wachtenden:

-Ik ga niet van een fascist kopen.

Ze waren nu gevieren met mij bezig, maar drie van hen stonden bedremmeld op meer orders te wachten. De vrouw die de deur voor me openhield liep rood aan.

-Geef hem zijn geld terug en laat hem dat brood ook maar houden!

Het meisje dat me bediend had wilde het betaalde bedrag terugpinnen maar dat weigerde ik. Ik moest de uitsmijtster vóór wezen. Ik deed een stap richting deur en riep:

-Ik kom hier nooit meer. En ik hoop dat jullie dat ook niet doen. Stop het Forum!