Een museum vol Chinezen

Neeneenee, ik ga het hier niet hebben over een verloren middag in pak-em-beet het Louvre omdat daar busladingen Chinezen voor de Mona Lisa heen en weer drentelen, of over andere soorten van  toeristische overlast.

Hier gaat het over het ‘museum Europa’. En over de Chinezen die naar Europa toekomen.

Dat Europa een museum zou zijn is een bewering die je aan de overkant van de Grote Plas kunt horen. Een yankee-statement, meesmuilend bedoeld maar met een ondertoon van medelijden. Ze hebben met ons Europeanen te doen daar. Wij zijn feitelijk achterlijk, in hun ogen. Hullie vliegen al naar Mars, terwijl wij nog op de fiets zitten. Zij hebben fastfood, terwijl wij nog drie gangen serveren en met mes en vork eten. Van dat soort werk.

Luister naar een toerist uit de VS die door mijn historische stadje banjert. Allereerst gaat het over al die terrible autovrije zones. Maar al snel struikelen ze letterlijk over struikelstenen en vergapen ze zich aan een halfkapot gebombardeerd huis. Waarom ruimen jullie die rommel niet op, is dan de vraag. Omdat wij onszelf graag herinneren aan wat de oorlog heeft gebracht, is het antwoord dat vanzelf spreekt maar tegen die hersenpan onder zo’n nep-sombrero wel nog moet worden uitgelegd.

Daarbij komt: de verenigde staters vinden Europa ook een museum omdat zij er hun eigen verleden bezoeken. Hun familie kwam ooit bij ons vandaan, en in hun familiezieke cultuur resulteert dat in tenminste 1 bedevaart naar de Oude Wereld gedurende hun leven.

Een museum dus, met een verzameling waarin orde ontbreekt. Veertig of vijftig talen, evenzovele ethnische groeperingen, men vindt het in Missouri of Kentucky onbegrijpelijk dat daar de hark niet es goed door gehaald wordt. Zelfs de Europese Unie werkt alleen maar op hun lachspieren: geef mij een telefoonnummer van de EU, iedereen kent die oneliner.

Nee, zij hebben het daar veel beter voor elkaar, met unity, met maar 1 of nou ja dan twee talen, en met een president die je kunt bellen.

Maar dan krijg je wel een psychopaat aan de lijn.

Gelukkig loopt de intrinsiek gewelddadige cultuur die US of A heet op haar eind. Oeverloos geweld -honderd doden bij de ontvoering van Maduro laatst, in Europa zou men zich voor zo’n operatie kapotschamen- loont niet meer in een wereld die snakt naar richting en regelmaat.

In een niet zo verre toekomst gedijt Europa als museum, een oase van fatsoen en reflectie. En laat het de nog Oudere Wereld toe. Daar komen die Chinezen, eerst in dit verhaal, straks als U naar buiten kijkt, in uw straat.

China, nog tig keer bejaarder als Europa, met talen die weinigen in Europa kennen. Geef het nou toe: China is voor U ook een mysterie. Moeten we daarom bang zijn voor het land?

Het lijkt er op basis van de laatste vijftig jaar wereldpolitiek op dat Chinezen wel economische groei najagen, maar dat het veroveren van gebied buiten het moederland niet op hun weg ligt. China heeft economische macht veroverd in Afrika, Europa en de Amerika’s, maar het hangt in geen van die werelddelen de beest uit.

Ik zie dat dus wel zitten: Europa vol Chinezen. Het is in ieder geval anders. En dat is waar de mensheid volgens mij nu behoefte aan heeft ...