Ons soort volk

Bij het World Economic Forum was er een speech van de premier van Canada waarin hij in bedekte termen kritiek uitte op de praktijken van de grote landen met grote bekken en hij zei iets in de trant van: heb maar geen nostalgische ideeën, de tijd van kortgeleden is gepasseerd.

Terwijl ik juist de indruk heb dat een tijd van veel langer geleden terug is. Ik moet onweerstaanbaar denken aan Nero, de Zonnekoning, Filips de tweede, dictators van kortgeleden zoals Stalin en Mao en de kleinere versies daarvan uit Cambodja, Indonesië, noem maar op. Zuid-Amerika had er een hele zwik, Afrika heeft er al een hoop langs zien komen, in Europa Franco, Salazar, Ceaușescu, o te veel, veel te veel om op te sommen. En al hun nalopers en kontlikkers die beginnen te kwijlen als ze denken aan wat ze met het recht van de sterkste allemaal zouden kunnen uitrichten, hoe ze huis zouden kunnen houden op de wijze van de Romeinse legioenen, de nazistische legers, als Jan Pieterszoon Coen, als Westerling.

World Economic? Wereld? Alle economievormen van de wereld? Nee hoor, alleen ons soort economie. Zoals mensen die aankomen met ‘het volk wordt niet gehoord’ met ‘volk’ niet de hele bevolking bedoelen maar alleen ‘ons soort volk, ons soort mensen’. Er was jaren geleden een gesprek tussen de minister van verkeer en de gemeente en de provincie Utrecht over de verbreding van de A27 bij Amelisweerd (‘de weg van de meeste weerstand’), wat de minister wél en beide Utrechten niet wilden. Wat zei de minister, waar kwam ze mee als ultiem argument? ‘De mensen willen het.’ Oftewel jullie zijn geen mensen, maar ons soort mensen wel, wij van de Volkspartij voor Vroem en Doorpakken. (Voor Verlakkerij en Demagogie, als je het mij vraagt.)

Dus het volk wordt niet gehoord en het klopt dat dat soort volk niet altijd zijn zin krijgt. En dan gaat jammeren en zeiken en schreeuwen en rotjes afsteken en dreigen en stompzinnigheden en hatelijkheden uit hun toetsenbord gaat laten rollen.

Maar ik ben nog nooit gehoord! Een heel enkele keer is er een heel enkele zin in de kamer uitgesproken die mijn goedkeuring weg kan dragen. Door de Partij voor de Dieren, of Bij1, of de CPN, de SP, de PSP of andere splinters. Splintermeningen helaas, anti-Nero, anti deze ‘onze economie’, anti-Fa. Ooit echter worden die splinters balken om een mooie, prachtige, sociale, egalitaire, kleinschalige, vriendelijke wereld mee te maken. Ooit. Nu alleen op onze schaal, maar die wereldschaal komt nog wel.