Linea recta naar de hel?

Precies een jaar geleden werd mijn rechteronderbeen geamputeerd. Vaatvernauwing. Suiker. Wondjes. Zenuwpijn. Amputatie. Dat hakte er flink in, zullen we maar zeggen.

Geen auto meer. Geen lange wandelingen. Niet schaatsen en skiën. Geen verre reizen meer.

Gelukkig stond er wel wat tegenover. Eten en drinken. Een nieuwe rolstoelvriendelijke woning. Kranten. Boeken. Films. Soloseks. De Groene Amsterdammer. Voetbal op tv. En na een half jaar een titanium prothese, waardoor met een rollator weer zelf boodschappen gedaan kunnen worden.

Maar minstens zo belangrijk: de medemens. Vriendelijk en hulpvaardig. Een enkele hork daargelaten. Het heeft me aangenaam verbaasd te bemerken hoe vaak een helpende hand wordt toegestoken. Door familie en vrienden. Door kameraden. Door verpleegkundigen in het ziekenhuis en in het revalidatiecentrum. Op straat, in de tram, in winkels, in de bioscoop. Door onbekenden van alle kleuren, leeftijden en gender. Supâh!

In mijn persoonlijke situatie is die steun uiterst welkom. Het relativeert enigszins de somberte over de toekomst van de mensheid, zoals ik die onder andere beschreef in de Konfrontatie van 17 december 2025 “Hoe helpt het verleden ons de toekomst te begrijpen”. Een somberte die ik bijvoorbeeld deel met Jade Hurenkamp in haar essay “Een tijdperk dat zichzelf onkwetsbaar waant” (AD 6 december 2025). En met Bas Heijne die zijn artikel “De verleiding van de kettingzaag” (NRC 27 december 2025) zelfs afsluit met de stelling dat we niet op weg zijn naar een paradijs op aarde, maar dat het “de hel zal worden”. Ja, onwetendheid, onverschilligheid en ongeloof in veranderkracht zijn gigantische bedreigingen voor de toekomst van de wereld. Maar mijn ervaringen het afgelopen jaar met de goedheid van veel mensen, geven me sprankjes hoop…