Voor een vrij en sociaal Europa!

zaterdag, 1 juni 2019
Onderwerp

De verkiezingen voor het Europees Parlement hebben de gemoederen weer een tijdje bezig kunnen houden. Dolle vreugde was er bij de Nederlandse PvdA, zij wonnen maar liefst drie zetels en dat hadden zij te danken aan Frans Timmermans. De burgerlijke media spraken dan ook over het ‘Timmermans-effect’. Dezelfde Timmermans die in Kiev heulde met extreemrechts, die loog in de vergadering van de Verenigde Naties en in de Nederlandse media. Dezelfde Timmermans die van zijn eigen leugens en valse stemmingmakerij emotioneel raakte (of was dat ook een ´rol´ die hij speelde?). Dat zijn dus de types die de Nederlandse sociaaldemocratie als kandidaat naar voren schuift. Dat Timmermans een omhooggevallen bureaucraat, leugenaar en populist is was al langer duidelijk, kwalijker zijn degenen die hem desondanks hun stem gegeven hebben.

Verder in Europa kreeg de sociaaldemocratie een fors verlies te verwerken. De Sociaaldemocratische Partij van Duitsland (SPD) ging de verkiezingen in met de leuze "Europa is het antwoord", dat leverde een flinke teruggang op en terecht. Alleen al een campagne voor en deelname aan het Europees Parlement met een dergelijke leuze is een verraad aan de belangen van de bevolking van Europa. Dit ‘parlement’ is geen parlement in de democratische zin van het woord, maar een instelling die de machthebbers gebruiken om valselijk hun consortium als een ‘democratische unie van volkeren’ voor te stellen die de natiestaat overwint.

De EU en haar voorganger, de Europese Economische Gemeenschap (EEG), werd oorspronkelijk opgericht als een economisch aanhangsel van de door de VS geleide NAVO, de militaire alliantie tegen de Sovjet-Unie. Vandaag wordt de EU gedomineerd door het Duitse kapitalisme, op de voet gevolgd door Frankrijk. De EU is een unie van kapitalistische staten met als doel economische dominantie en onderwerping van armere landen zoals Griekenland, Ierland, Portugal en Oost-Europese lidstaten. De EU is geen superstaat, maar bestaat uit een reeks overeenkomsten waarbij staten zich hebben aangesloten. Omdat het kapitalisme is georganiseerd op basis van de individuele natiestaten is het een volstrekte misvatting om uit te gaan van een pan-Europese burgerlijke staat of een stabiele gemeenschappelijke munt. Als gevolg van de verschillende nationale belangen van de Europese machthebbers is de EU onderworpen aan de aanhoudende spanningen die haar voortdurend dreigen te verscheuren.

Deelname aan het Europees Parlement kan nooit een eerste en principiële keuze zijn van een linkse beweging die ingrijpende maatschappelijke veranderingen voorstaat. Vóór 1979 werden de afgevaardigden benoemd door de regeringen van de EEG. Het feit dat leden van het parlement direct na 1979 werden gekozen, veranderde niets aan het wezenlijke karakter, het is en blijft, ondanks rechtstreekse verkiezingen, een pseudo-parlementair orgaan.

Onderhandelen over de individuele regels en voorschriften van de EU zou alleen maar de illusie wekken dat de EU zou kunnen worden hervormd in het belang van de bevolkingen van de lidstaten. De leiders van de sociaaldemocratie en andere ‘linkse’ groeperingen die de leugens van een ‘sociaal Europa' propageren, houden hun kiezers de misvatting voor dat de EU een instrument kan zijn voor sociale vooruitgang. De instellingen van de EU, inclusief haar ‘parlement’, zijn evenwel niets anders dan instanties die de omstandigheden van uitbuiting en onderdrukking binnen de kapitalistische orde in Europa regelen, onder leiding van Duitsland. De verdragen die de regels van de EU bepalen weerspiegelen het evenwicht tussen de machthebbers onderling en tussen de machthebbers en de onderdrukte, van hen afhankelijke landen. Het Europees Parlement is een machteloos adviesorgaan dat sleutelt aan de akkoorden die zijn gesloten door de staatshoofden van de EU-lidstaten. Op welk platform een lid van dit "Parlement" ook wordt gekozen, zijn rol is die van een diplomatieke vertegenwoordiger van een kapitalistische staat. Een dergelijke dienst bij het onderhandelen over reactionaire overeenkomsten brengt onvermijdelijk een gedeelde verantwoordelijkheid met zich mee voor de uitkomsten ervan.

Iedereen die op een of andere manier deelneemt aan het 'parlement' van de EU geeft de onafhankelijkheid op, ook de organisaties van de ‘linkse’ oppositie die voor dit ‘parlement’ aan het werk zijn. Kiezen voor verkiezingen betekent het kader aanvaarden van de EU-afspraken tussen de machthebbers. De EU is een alliantie van ongelijke staten, en de heersende landen domineren de armere onderdrukte landen. De EU wordt bij elkaar gehouden door het economisch geweld en de chantage door de machthebbers. Een voorbeeld is de gedwongen invoering van de euro, die de levensstandaard van de beroepsbevolking verwoestte en ten goede kwam aan het Duitse kapitalisme. Controle over de valuta is een centraal onderdeel van de nationale soevereiniteit. Meestal kan een land dat schulden maakt enige verlichting krijgen door de valuta te devalueren en het economisch concurrentievermogen te herstellen. Maar binnen de eurozone is dat niet mogelijk.

Een voorbeeld: In 2011, toen de Griekse premier Giorgos Papandreou een referendum over een 'reddingspakket' voorstelde, hebben de leidende EU-machten hun krachten gebundeld om het referendum te stoppen en een politieke coup te organiseren om hem te vervangen. De Franse president Nicolas Sarkozy, de Duitse bondskanselier Angela Merkel, IMF-directeur Christine Lagarde en de twee EU-voorzitters kwamen samen om een plan uit te werken om het referendum te voorkomen. Ze stelden een "regering van nationale eenheid" voor onder leiding van Loukas Papadimos, een voormalige vicepresident van de Europese Centrale Bank. Binnen een week nam Papadimos de macht over. Er waren geen verkiezingen.

In juli 2015 heeft de Syriza-regering in Griekenland opgeroepen tot een referendum over het al dan niet accepteren van verdere saneringsmaatregelen als voorwaarde voor een nieuw EU-reddingsplan. Ongeveer 60 procent van de bevolking stemde tegen. Premier Tsipras ging vervolgens akkoord met een nog ingrijpender programma van honger, ellende en vernedering dat de heren van de EU hadden uitgewerkt. De ‘linkse’ partijen in Griekenland, waaronder Syriza van Tsipras en de KKE, Communistische Partij van Griekenland, speelden een verraderlijke rol van demobilisatie van de strijd. De KKE weigerde al om voor het referendum op te roepen met een nee-stem. Dit bewees hoe onoprecht de vermeende oppositie van de KKE voor de EU is. Het feit dat de KKE en Syriza deelnemen aan het Europees Parlement, waarvoor de EU aanzienlijke subsidies verstrekt, benadrukt dat ze eigenlijk ondergeschikt zijn aan de EU en de Europese kapitalistische orde.

De partijen die naar hun kiezers pretenderen op te komen voor de bevolkingen van de verschillende EU-landen spelen juist een beslissende rol als een pijler van de EU en de machthebbers. Zie bijvoorbeeld de ‘GroKo’ (Grote Coalitie) van de SPD met Merkel. De suprematie van Duitsland in de EU is niet in de laatste plaats de verantwoordelijkheid van de SPD. De laatste door de SPD geleide regering introduceerde een reeks van ‘hervormingen’ die gericht zijn tegen de eigen bevolking, waarmee een aantal sociale voorzieningen werden geannuleerd. Dit resulteerde in Duitsland rechtstreeks in een grote sector met lage lonen, waarmee de concurrentiepositie van de Duitse machthebbers aanzienlijk werd versterkt.

Om een maatschappij vrij van honger, armoede en onderdrukking op te bouwen is een reeks van sociale maatregelen noodzakelijk om de machthebbers te onteigenen. Maar dat kan alleen gebeuren door werkelijke linkse organisaties, die niet aan de leiband lopen van de Europese machthebbers, die zich niet laten paaien door lidmaatschap van een fake parlement, die de bevolking van de EU-landen geen zand in de ogen strooien met valse beloften dat binnen de richtlijnen van de EU veranderingen mogelijk zijn, maar van onderop opkomen voor de belangen van diegenen die nu niet vertegenwoordigd zijn. Het betekent de principiële en vastberaden strijd voor ingrijpende maatschappelijke veranderingen, inclusief, maar niet uitsluitend, de bestrijding van de opkomende bruine coalitie in Europa die namens de machthebbers opereert. Alleen door de strijd van onderop kan de EU daadwerkelijk veranderd worden van een Europa van de machthebbers in een vrij en sociaal Europa! Dit constateerden we als linkse beweging reeds aan het eind van de jaren 80 tijdens de European Festivities in Den Haag, en de acties en bijeenkomsten rond ‘Europa 92’, een constatering die vandaag nog niets aan belang heeft ingeboet!

Reactie toevoegen

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Filtered HTML

  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type='1 A I'> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id='jump-*'> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.