Een oproep tot solidariteit: verdedig Afrin - verdedig de mensheid!

zaterdag, 27 januari 2018
Auteur
Dilar Dirik


In de strijd om Afrin zien we de universele dimensies van de strijd van het volk tegen fascisme, dictatuur en dood - en voor democratie, vrijheid en rechtvaardigheid. 


Op het moment dat ik dit schrijf is het Turkse leger bezig met een illegale grensoverschrijdende invasie (1) van de Syrisch-Koerdische regio Afrin. Terwijl het beweert “terroristen” te bestrijden, heeft de Turkse staat - een EU-kandidaat, bondgenoot van het Westen en het op een grootste NAVO-leger - een daad van agressie in gang gezet tegen dezelfde mensen die, met hun moedige opofferingen en historisch verzet, het respect van de wereld hebbend verdiend door ISIS te verslaan. De militaire campagne waar ook troepen van het pro-Erdogan Vrije Syrische Leger (FSA) aan meedoen, vormt een bedreiging voor 800.000 burgers, van wie de helft ontheemden zijn die hun toevlucht zochten in Afrin vanuit gebieden als Idlib en Aleppo. 

De aanval op Afrin vindt in alle opzichten plaats volgens het ABC van het imperialisme. De aanval had niet kunnen plaatsvinden zonder de goedkeuring van Rusland, dat het luchtruim boven Afrin controleert, noch zonder de toestemming van Iran en Assad. Volgens officials in Afrin heeft Rusland voorgesteld om Afrin te beschermen in ruil voor het overdragen van de controle aan het Assad-regime. Maar toen het voorstel werd afgewezen gaf Rusland groen licht voor de invasie door Turkije. 
br />

Ondertussen blijven de VS, die de Koerden de laatste jaren in Syrië handig gebruikten als “betrouwbare laarzen op de grond” in de internationale anti-ISIS-coalitie, zwijgen over de ambities van hun NAVO-bondgenoot om de helden van de ISIS-oorlog af te slachten en waarschuwt het Turkije slechts om “burgerdoden te vermijden”. Europese regeringen, met name Duitsland, hebben hun eigen belangen aangezien er voornamelijk Europese wapens en tanks worden gebruikt door het Turkse leger; wapens in handen van fascisten die miljoenen mensen er toe drijven om hun huizen te verlaten en de dood riskeren om vluchtelingen te worden in Europa. 

Na zeven jaar oorlog is Syrië vernietigd; ISIS kwam, moordde en vertrok; genocides en bloedbaden vonden plaats; de demografie en ecologie van de regio is veranderd; aan het Assad-regime lijkt geen einde te komen. De legitieme eisen van alle Syriërs die de straat op gingen en hun leven riskeerden om waardigheid, vrijheid en rechtvaardigheid op te eisen tegen het regime van Assad, zijn bitter verraden. De machtige staten die in de regio opereren en daar buiten, nemen weer hun beginposities in terwijl er meer dan een half miljoen mensen zijn omgekomen en ongeveer 6 miljoen mensen zijn ontheemd. Activisten spreken over een Derde Wereldoorlog die in deze regio plaatsvindt. 
b />

Het is in deze context dat Turkije een oorlog tegen Afrin begint, die de historische vijandigheid (2)  tegen het Koerdische volk meer dan overtreft. De strijd symboliseert de twee opties waarmee de volkeren en gemeenschappen van het Midden-Oosten zich vandaag geconfronteerd zien: tussen militaire, patriarchale en fascistische dictaturen aan de ene kant, gecontroleerd door buitenlandse imperialistische belangen en kapitaal; of de solidariteit tussen autonome, zelfbepaalde, vrije n gelijke gemeenschappen (3) aan de andere kant. De verdediging van Afrin is een kans voor links om zich te verenigen tegen het fascisme en te mobiliseren tegen militarisme, bezetting en oorlog. 

WAT STAAT ER OP HET SPEL
b >
In het kader van de oorlog tegen ISIS werden dezelfde staten waarvan bekend is dat ze de jihadistische krachten in Syrië hebben gevoed - met name Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar - onderdeel van een coalitie onder leiding van dezelfde mogendheden die het Midden-Oosten binnenvielen voor imperiale belangen, die oorlogsmisdaden pleegden uit naam van de “strijd tegen het terrorisme” en zodoende de basis legden (4) waarop ISIS uiteindelijk zou floreren. De krachten die de systemen van het kapitalisme, autoritair etatisme, religieus fundamentalisme en in sommige gevallen puur fascisme representeren, werden belast met het installeren van democratie en vrede. 
Terwijl ISIS de aandacht trok (5) van de internationale gemeenschap, raakte de oorspronkelijke kwestie van Assad’s dictatoriale en bloeddorstige heerschappij op een zijspoor, evenals alle ideeën over een duurzame en rechtvaardige vrede voor Syrië. Met de komst van Rusland op het Syrische oorlogstoneel en de rol van Iran, werd de valse tweedeling van soennitisch-sjiitische vijandigheid - een veel gebruikte metafoor om rechtvaardige oplossingen in het Midden-Oosten te elimineren - nieuw leven in geblazen. Ongeacht alle tegenstrijdige belangen van de betrokken machten was hun gebruikelijke praktijk het onderdrukken van substantiële tegengeluiden, verzet van onderaf en projecten voor daadwerkelijke democratische alternatieven (6). In de praktijk leidde dit tot de mobilisatie van fascistische en sektarische ideologieën waarvoor mensen bereid waren te sterven en te doden. 
b >r

Om dit concept te laten werken, moeten alle aanzetten tot zelfbeschikking en zelfverdediging tegen kolonialisme en kapitalistische uitbuiting, automatisch vernietigd worden. Het verklaart de vijandige campagnes tegen de bevrijdende revolutie in Rojava, alsmede de inspanningen van de grote mogendheden zoals de VS om Rojava militair te gebruiken en haar politiek van revolutionaire principes te ontdoen. Gebruik makend van de tegenstellingen van het  imperialistische machtsspel, worden de Koerden die proberen vast te houden aan revolutionaire idealen - terwijl ze letterlijk worden omringd door vuur en zich in tijdelijke tactische allianties bevinden met bepaalde actoren - constant beschuldigd marionetten te zijn van het imperialisme, terwijl ze gelijktijdig proberen radicaal-democratische systemen van zelfbestuur op te bouwen en miljoenen levens te beschermen tegen een zeker dood door ISIS-fascisten.  Helaas waren de sektarische en dogmatische delen van internationaal links niet in staat om deze emancipatorische politiek te duiden en dienovereenkomstig te handelen. Door de Koerden de uitbreiding van essentiële solidariteit te ontzeggen (7) wanneer dat het meest nodig was, kon het imperialisme doorgaan op de ingeslagen weg. Er is nog steeds tijd om deze fout te corrigeren. 
b >rn
VERZET OF FASCISME rnbr />
Hoewel jihadistische groepen zoals ISIS en aan Al Qaeda gelieerde groepen jarenlang aan de Turks-Syrische grens onschuldige mensen hebben onthoofd, gekruisigd, verkracht en verbrand, leek de regering van Erdogan toen niet al te bezorgd over het “terrorisme aan zijn grenzen”. De moeite die is gedaan om de militaire, logistieke en politieke Turkse steun aan ISIS bloot te leggen, bleek aan dovemansoren gericht. Zelfs toen Erdogan zijn enthousiasme over de mogelijke val van de Syrisch-Koerdische stad Kobane in handen van ISIS in 2014 nauwelijks kon verhullen. 
Wederom is duidelijk dat het vrouwenbevrijdende, multi-etnische, basis-democratische experiment van de Democratische Federatie Noord-Syrië, dat begon met de Rojava-revolutie (8) in 2012, een veel grotere bedreiging vormt voor de Turkse belangen dan een reactionaire macht van verkrachtende moordenaars. M.a.w. de Turkse staat onder Erdogan probeert af te maken wat hun handlanger ISIS niet is gelukt: de vernietiging van de legitieme aspiraties voor zelfbeschikking van het Koerdische volk en daarmee de mogelijkheid van een alternatief Midden-Oosten gebaseerd op solidariteit, rechtvaardigheid en vrijheid. 
b >rnb />
Een halve week na het begin van de operatie, spectaculair genaamd “Operatie Olijftak”, heeft de Turkse staat al bloedbaden onder burgers aangericht. In de Turkse media wordt deze schending van het internationale recht, een oorlog voor “democratie, broederschap en vrede” genoemd. De dubbelspraak van de “oorlog tegen het terrorisme” gestart door de regering Bush in de VS, wordt gebruikt om de Turkse samenleving en de wereld voor de gek te houden met de gedachte dat deze operatie noodzakelijk is om Turkse burgers te beschermen tegen terroristische aanvallen en de nationale soevereiniteit te verdedigen.  rnb >
SCHOUDER AAN SCHOUDER MET AFRIN Het gezegde geeft aan waarom de Koerden - of wie dan ook - nooit op staten kunnen vertrouwen  om hun verlangen naar vrijheid en rechtvaardigheid te ondersteunen. De recente tactische samenwerking met Rusland en de VS in Syrië is tijdens de Turkse aanvallen op Afrin ontmaskerd als niets anders dan een imperiaal machtsspel, waarbij beide grootmachten niet schromen om het leven van miljoenen op te offeren om hun grootschalige geopolitieke belangen veilig te stellen. De Koerdische vrijheidsbeweging (10) was zich hier van bewust en het is juist om die reden waarom, op het moment van verraad, hun autonome structuren gebaseerd op zelforganisatie niet uiteenvallen maar zegevieren. De gewone bevolking van Afrin, met het bewustzijn en de ervaring van zelforganisatie die in de loop der jaren is opgedaan, is vandaag klaar om zich te verdedigen tegen aanvallen en bezettingen.  rnnd est van Kobane is het cruciaal om solidariteit vandaag weer snel en massaal te mobiliseren voor Afrin. We kunnen nooit vertrouwen op staten om het voortouw te nemen bij het tot stand brengen van rechtvaardigheid. Gewone mensen, de onderdrukte, zich verzettende en vrijheidslievende mensen en gemeenschappen van de wereld moeten elkaars kameraden zijn. Net zoals honderdduizenden mensen van Argentinië tot Afghanistan tot en met Zuid-Afrika deelnamen aan onze demonstraties, bezettingen en protesten in 2014 voor de verdediging van Kobane (12) tegen het ISIS-fascisme, moeten de Koerdische vrijheidsbeweging en alle democratische, progressieve krachten in Syrië in het bijzonder - en in het Midden-Oosten in het algemeen - nu op dit historische moment vertrouwen op de kracht van de internationale solidariteit.  rnb >rniar Dirik is actief in de Koerdische vrouwenbeweging en schrijft regelmatig over de vrijheidsstrijd in Koerdistan voor een internationaal publiek.  Verscheen oorspronkelijk in het Engels: Roar Magazine 24-1-2018

Noten:
b >rn.https://roarmag.org/essays/turkey-begins-offensive-kurds-rojava/
2. https://roarmag.org/2016/06/30/yuksekova-curfew-turkey-kurds/
3. https://roarmag.org/magazine/building-democracy-without-a-state/
4. https://roarmag.org/essays/islamic-state-invasion-iraq/
5. https://roarmag.org/essays/grayzone-islamic-state-west/
6. https://roarmag.org/magazine/building-democracy-without-a-state/
7. https://roarmag.org/essays/privilege-revolution-rojava-solidarity/
8. https://roarmag.org/essays/rojava-autonomy-syrian-kurds/
9. https://roarmag.org/magazine/neoliberalisms-crumbling-democratic-facade/
10. https://roarmag.org/essays/pkk-kurdish-struggle-autonomy/
11. https://roarmag.org/essays/kobani-liberated-ypg-is/
12. https://roarmag.org/essays/kobane-rojava-is-turkey/