zaterdag, 21 november 2020

Op todon.nl heeft de Vrije Bond een meme geplaatst waarop men duidelijk maakt dat men voor intersectionaliteit is en niet voor de primaire klassenstrijd. Men verkiest de intersectionaliteit boven klasse reductie/radicalisme. Mijn punt is: de VB heeft redelijk wat leden. Sommige van deze leden zullen de klassenstrijd wél als primair zien (dat weet ik toevallig). Zij verkiezen dus de klassenstrijd boven de intersectie benadering/ identitaire benadering. Zo ontstaat er dus per direct al frictie binnen de beweging, of je dat wil of niet. Want niet iedereen gaat het eens zijn met wat je naar buiten brengt. Zo'n vrije bond spreekt dan namens jou, maar kan eigenlijk helemaal niet namens jou praten. Alleen jij kan dat. Echter, als lid ondersteun je hem wel. Omdat je denkt: ik ben het hier niet mee eens, maar ik zeg maar niets, want zo houden we de boel een beetje heel. Zo zorgen we dat de boel niet uit elkaar valt.

Is dat anarchisme, is dat vrijheid ? Wat mij betreft niet. Het is jezelf klein houden, voor de partij. Jezelf de  mond snoeren, in het belang van de partij.

Als een partij iets uitdraagt waarmee jij het niet eens bent, waarom zou je die partij dan ondersteunen? Sommige mensen zeggen: ik ben het voor zeventig procent met ze eens en die dertig procent neem ik voor lief. Voor mij zou dat niet werken. Als je standpunten uitdraagt die ik belachelijk vind, wil ik mij niet aan je verbinden. Al zou het maar één standpunt zijn.

Als ik daarentegen namens mijzelf spreek, spreek ik altijd mijn waarheid. Er zit geen filter tussen, als het ware. Ik spreek in dat geval niet via een partij, want dat zou de boodschap slechts vertroebelen. Dit is wat ik vind en dit is niet wat 'wij' vinden, want ik ben niet 'wij'. Er is geen 'wij'. Het is heel moeilijk om een 'wij' te construeren, trouwens. Zodra je een wij gaat construeren, krijg je vanzelf alweer een hiërarchie, of je wilt of niet. Honderd jaar geleden gingen clubs zoals de VB zich bond noemen omdat ze geen partij wilden zijn, maar het heeft ze niet geholpen.

Je kan beter altijd voor jezelf spreken. Dan verlies je kameraden en vrienden, misschien zelfs geliefden, maar uiteindelijk, op de lange termijn, kom je beter uit.Uiteindelijk sta je steviger.

Nayako Sadashi