donderdag, 23 juli 2020

Best wel wat mensen van mijn generatie grijpen een godsdienst aan. Ik heb een neef die moslim werd. Ik ken mensen die boeddhist werden. Ik ken een jongeman die weer veel met zijn katholieke roots bezig is.

Mensen die wat ouder zijn, vinden dit een rare ontwikkeling. Deze mensen groeiden op in strenge christelijke milieus en hebben alles op alles gezet om zich hiertegen af te zetten. We kennen de 'beat generatie' natuurlijk. De jaren zestig, de jaren zeventig, de ontkerkelijking. De opkomst van het humanisme. Het ging niet meer om God, je moest het leven zelf maken etc. Destijds waren dit rebelse daden.

Deze mensen van deze generatie kozen dan voor humanisme, feminisme, soms ook marxisme. In die tijd een hele stoere zet. Je liet je haar groeien, je luisterde ruige muziek als 'the beatles' (helemaal niet zo ruig natuurlijk ) en je ging niet naar de kerk. Zo was dat. Deze mensen voedden hun kinderen ook niet kerkelijk op. Religie was een taboe geworden.

Humanisme zou de wereld vrij maken van dogma's, aannames, arbitraire autoriteit.

Maar, vraag ik mij dan af, wat heb ik nou aan humanisme gehad in mijn leven ? Mijn generatie, een jongere generatie, heeft niets aan humanisme gehad. Ja, onze regering was niet kerkelijk, maar neoliberaal/kapitalistisch. Men was bezig met geld maken, plunderen zou je kunnen zeggen. De PvdA en de VVD in de jaren negentig waren niet bezig met God, of met spiritualiteit. Nee, ze waren bezig met het investeren in vastgoed. Wat een emancipatie! 

Omdat ik niet opgegroeid ben in religie, heb ik geen slecht gevoel bij religie. Ik heb niet het gevoel dat ik mij hiervan af moet zetten. Het houdt mij niet in de greep, het onderdrukt mij niet, verdrukt mij niet. Ik heb het gevoel dat ik erin kan stappen en er weer uit kan stappen. Als ik wat wil leren over hindoeisme, dan stap ik erin, haal er wat uit en stap er weer uit. Ik ben dan een stukje rijker aan kennis en ervaring.

Als ik naar de woorden van een lama luister, wil dat niet zeggen dat ik voor hem door het stof ga. Wel kan zo'n man bepaalde inzichten delen met mij. Ik kan zaken vanuit een ander perspectief gaan bekijken. Een verrijking dus. Baat het niet, dan schaadt het niet. Het is niet alles of niets. Althans, zo kan je er ook in staan, maar ik denk dat de meeste mensen van mijn leeftijd zo niet denken. Dat hebben we dan weer van onze seculiere hippie ouders geleerd. Ik zal boeken lezen van de dalai lama, maar ik zal hem nooit 'zijne heiligheid' noemen. Dat is dan weer een principekwestie. Deze religieuze lieden moeten het nou ook weer niet te hoog in de bol krijgen.

Persoonlijk ben ik niet christelijk. Toch heb ik een vaag soort respect voor de katholieke kerk. Ik kan moeilijk duiden waarom. Kijk, of je het er nou mee eens bent of niet, met de bijbel, het is op zijn minst interessant. Het overwegen waard. In zo'n bijbel staan toch grootse verhalen. Het heeft allemaal symbolische betekenis. Het zet aan het denken, op zijn minst. Het idee van een brandende struik, een volk in opstand, het idee van Daniël in de leeuwenkuil. Het zijn verhalen waar je over na gaat denken. It's larger than life.

Mijn neef die nu moslim is geworden. Ik vind dit gegeven persoonlijk niet zo raar. Ik heb daar geen vies gevoel bij. Ik snap dat je dieper wilt graven. Mijn moeder vind het raar, voelt zich er niet goed bij. Een generatiekloof, denk ik. Ga jij die koran maar lezen, denk ik. Beter dat, dan dat je de hele dag biertjes drinkt, gamet en drugs gebruikt. Er zit vast wel iets in waar je iets mee kan. Daarnaast, het is zijn zaak, niet mijn zaak. Waarom zou ik er allemaal meningen over hebben in the first place?

Nayako Sadashi