dinsdag, 17 november 2015
Auteur
Kees Stad

Ik stond op het punt om een verhaaltje voor konfrontatie te gaan typen, het zou over de klimaattop in Parijs gaan en waarom het naar mijn bescheiden mening weinig zin had om aan dat spektakel deel te gaan nemen, toen de terreurgolf zich weer eens voor mijn ogen begon te ontplooien. Als je op dat moment achter je computer zit is het tegenwoordig een fascinerend gebeuren. Je kunt er live bij zijn en als je genoeg kanalen open zet zelfs op meerdere plekken tegelijk zijn. Overal komt nieuws vandaan en als je niet oppast word je er volledig door opgeslokt.

Tegelijkertijd heeft het een zwaar deprimerend effect. Ten eerste natuurlijk om het zinloze drama en de slachtoffers zelf. Maar daarnaast omdat je weet dat we weer wekenlang alleen hier mee bezig zullen zijn en dat (extreem)rechts er garen bij spint. Het enige dat we nog kunnen doen is de schade zoveel mogelijk proberen te beperken. En alle andere onderwerpen kunnen weer een tijdje de ijskast in. Allerlei maatregelen voor vergroting van de 'veiligheid' en inperking van al onze vrijheden zullen weer nog meer terrein winnen, vluchtelingen zullen het nog zwaarder krijgen. U kent de molen ondertussen.

Na de terreurgolf barst de meningen-en-informatiegolf los. Iedereen is ineens expert in van alles en nog wat: terrorisme, Midden-Oosten, religie, militaire strategieën... De meest wilde theorieën slaan je om je oren. Als je goed zoekt vind je ook, in journalistieke zin, hele goeie analyses, maar er komt vooral onnoemelijk veel bagger en complotfantasieën langs. Een van de meest merkwaardige fenomenen daarbij is dat – tot en met overal in mainstreammedia-land – de terreur op conto van de islamitische religie als geheel wordt geschreven. Dat heeft vast te maken met de Oriëntalistische blik (zie: Edward Said) waarin alles maar over een kam geschoren mag worden. Maar het is des te merkwaardiger omdat al die westerse terreur van de afgelopen decennia natuurlijk nooit zo behandeld is.

Niemand haalt het in zijn hoofd om bijvoorbeeld de gruweldaden van de nazi's 'christelijke terreur' te noemen. Terwijl die zich wel degelijk beriepen op hun gristelijke roots. Nog veel directer was de band (tussen Christendom en Terreur) bij bijvoorbeeld het regime van Franco in Spanje. Ook de gruwelijke militaire regimes in Zuid-Amerika in de jaren '70 en '80 waren altijd zeer vroom katholiek (met een uitzondering: de meest fanatieke massamoordenaar van Guatemala, Rios Montt was een 'born again evangelical', protestant dus). Ronald Reagan, die de 'roll back' terreur in de jaren '80 perfectioneerde en overal in de wereld terreurorganisaties liet trainen, betalen en bewapenen, was een vrome Christen (zoals alle republikeinen). Toch zal niemand het in zijn hoofd halen om die terreur 'Christelijke terreur' te noemen. Al was het maar omdat wie een beetje had opgelet, wist dat er genoeg vrome christenen aan de andere kant stonden en slachtoffer werden. Precies zoals nu in de Islamitische wereld dus, waar de verschillen tussen Shiiten en Soennieten enorm zijn, en daarbinnen ook een enorm spectrum bestaat, en de slachtoffers vooral 'islamieten' zijn.

Hoe zou je die moordenaars dan wel moeten noemen? Fascisten eigenlijk, hoewel dat historisch ook weer niet klopt. Religieuze fascisten? Soennitische Militante Fundamentalisten? Zoiets dus. De juiste woorden kiezen, het maakt misschien niet veel uit, maar wel iets. En het geeft vooral aan dat je het probleem juist analyseert. Je weet dan bijvoorbeeld ook dat het geen zin heeft om als reactie op de terreur lukraak 'islamitische' burgers te gaan bombarderen, en dat dat de boel alleen maar gaat verergeren. Verder zegt Vijay Prashad het allemaal veel beter, dus ben ik die maar gaan vertalen, zie hier...

KeesStad