zaterdag, 13 februari 2016
Auteur
Hans Feddema

Na ‘Parijs’ namen moslims sneller en sterker afstand van de aanslagen dan voorheen. Dat Mustafa Kus, een in de Leidse politiek actieve progressieve moslim toen meteen Leidenaren liet ‘tagen’ voor een middernachtwake bij de Pieterskerk is er een uiting van. Tevens, dat PvdA-kamerlid Ahmed Marcouch de Tweede Kamer meekreeg voor extra ‘in de gaten houden van’ salafisten, die hij ‘een voorportaal voor jihadisten’ noemt.

Salafisme bepleit geen geweld maar wel een islamstaat, waardoor nu de dynamiek van het schoolplein nogal eens is/zou zijn :’hoe streng ben jij in de leer’? Dat laatste zou eigen zijn aan het monotheïsme, dat een sterk waarheidsidee heeft, zich daarin vaak ook beroept op ‘openbaring’ van God, waardoor joden- plus christendom en islam veel meer geweld uitlokken dan de meer op spiritualiteit gerichte Aziatische religies met een zwakke waarheidsclaim.

Theoloog Gerrit Manenschijn onderbouwt dat in z’n boek ‘Religie en haat’, waarin naast het beschrijven van o.a. joods terrorisme, hij ook haat- en geweldsteksten in Bijbel en Koran naast elkaar zet. Hans Achterhuis stelt mede daarom, dat de media de religieuze dimensie van het IS-terrorisme niet moeten ontkennen. Op zich wel terecht, ook al riep het Westen dit extremisme, o. m. door haar vele militaire interventies in die regio, over zichzelf af.

Terecht ook, als we als Westen dan ook stil gaan staan bij onze eigen religie en inzien dat bijv. de aan Mozes ‘geopenbaarde geboden’, inclusief het ‘Gij zult niet doden’ toen alleen golden binnen de ‘eigen groep’ en niet voor ‘anderen, niet voor een ‘outgroup’. Iets waarom soennieten van Boko Haram het geen probleem lijken te vinden (toevallig demonstrerende) sjiieten te doden, althans 21 van hen, zoals recent in Nigeria gebeurde. Moslims met een andere waarheidsclaim dus.

Net als bij de oorlog in Ulster tussen katholieken en protestanten spelen steeds ook hier andere factoren mee, o.a. een ‘bevrijdingsstrijd’ in casu een Arabische lente. Dat geldt zeker voor de mensen in en om Aleppo, die nu door 2 wrede regimes worden belaagd, dat van Assad’s grondtroepen en dat van IS, de eerste met luchtsteun van de Russen en Iraanse steun op de grond.

De eenzijdige focus  van het Westen op de islamitische IS, - bij ons begonnen bij let wel het CDA in de 2e Kamer – zonder daarmee te willen onderhandelen, werkt nu averechts. Onderdrukker Assad is winnend. Dat we als mensheid gingen spreken van ‘terrorisme’ en/of van de strijd daartegen, is iets van ruim 100 jaar terug. Zo voeren we WO I terug op ‘terreur’ nl. het doodschieten van een Oostenrijkse kroonprins. Maar het was juist de wraak op de ‘terrorist’ of zijn groep, die tot de grote oorlog leidde.

We weten hoe dan ook nog steeds niet hoe te reageren op ‘terrorisme’. We voeden het veeleer vaak. Dit mede uit angst. Net als de R.A.F. of de Baader-Meinhof-groep – zij het toen niet vanuit een eigen religieuze ‘zuiverheid’-perceptie opererend, zoals nu de IS -, ooit ook chaos en angst wilde opwekken. Als reactie gaat Nederland nu ook nog meebombarderen in Syrie, terwijl Canada zo wijs is zich terug te trekken uit de anti-IS-coalitie.

Door zo’n reactie uit angst en boosheid gedogen we dat Assad met steun van Russische bommen een drama veroorzaakt in en om Aleppo, waardoor de vluchtelingenstroom alsmaar groter wordt. De IS wil liever dat we met grondtroepen hen komen bevechten. Dat zou hen energie geven, ja kracht en eenheid. Als we van hen af willen, is een effectief hen isoleren dan niet een betere strategie? Ook omdat fanatieke groepen, overgelaten aan zichzelf, uiteindelijk ten onder gaan aan onderling geweld.

De historie toont, als derden zich er niet te veel mee bemoeien, een evolutie van: 1) het komt op, 2) het consolideert,3) het leidt tot vreselijke terreur en 4) het zakt in. Maar door de overreactie van het Westen, het Assad-regime en niet te vergeten ook de Russen, ook al richten die zich vooral op de ‘gewone’ rebellen, werkt dit schema niet. Daardoor blijft de IS in haar fanatisme.

Hans Feddema