De held spelen

donderdag, 15 september 2016

Mensen vragen zich af wat mij bezielt om na een verblijf van ruim twee decennia in Finland terug te keren naar Nederland. Naast persoonlijke motieven heb ik ook een beweegreden van algemener aard die wellicht aanleiding kan zijn voor een dsicussie.

Wie zich de Finse taal eigen maakt merkt al snel dat het in dat land in de media en op de verjaarsborrel vooral gaat over de Finse geschiedenis. Op zich geen slechte zaak, ware het niet dat de verhalen bol staan van de frustratie. Men heeft het graag en veel over verloren gebieden en over de heldenrol die opa gespeeld heeft aan het Oostfront. Opvallend hierbij is de slachtofferrol die de Finnen voor zichzelf opeisen (Wir haben es nicht gewusst).
Onrustbarend is dat leeftijd geen rol speelt. Ik had de hoop toen ik in het land arriveerde dat er een nieuwe generatie zou opstaan die de oorlogsmisdaden van haar ouders zou verwerpen (onder meer door deze eens grondig te onderzoeken!) maar tevergeefs. Je kunt een alleraardigste Fin van twintig of dertig tegenkomen met tig doctortitels maar ergens in de gezellige discussie komt er uit zijn of haar mond dat de oorlogsveteranen het Finland van vandaag hebben mogelijk gemaakt en onze eeuwige dankbaarheid verdienen. Uitgeluld ben je, als het ware.
Twee ontwikkelingen gedurende de laatste jaren hebben deze stemming vol verongelijktheid  en revanchisme versterkt, en mij doen besluiten om mijn biezen te pakken.

Daar was en is de vluchtelingenstroom. In eendrachtige samenwerking met de andere zogenaamde Noordse landen werd vorige herfst asielzoekers al in Denemarken de toegang tot de regio ontzegd. Zweden gooide de grenzen helemaal dicht en even later kon Putin met Finland een deal sluiten:niemand van niet~Russische of niet~Finse origine meer de grens tussen de twee landen over, in ruil voor verzwakking van de (EU~)boycot van het Kremlin.

En daar is ook de oorlog in Oekraine. Die is reden voor de Finnen om hun latente russofobie in alle gedrevenheid en ongeremd te belijden. Feitelijk verliet ik een land dat al in oorlog is. Bij mij beklijft het beeld van een oefening van reservisten bij ons in het dorp. Vrijwel de hele mannelijke bevolking staat op een dag nu een jaar geleden met een mitrailleur en in camouflagekleding op alle hoeken van elke straat. Kijk, daar heb je de rector van de school ook... Lekker soldaatje spelen maar ik vind de sfeer verre van gemoedelijk. Want na al die jaren begrijp ik hoe diep die verhalen van die opa's en oma's in deze mensen zijn opgeborgen en gekoesterd. Voor hen is het geen spelletje. Zij worden helden, de nieuwe helden, geboren in een nieuwe oorlog. Ik lees het in hun ogen, de niet mis te verstane boodschap aan elkaar en aan de wereld. Ze hebben hun hele leven op dit moment gewacht, hier kunnen ze bewijzen dat ze ware Finnen zijn, in de grote traditie van hun voorouders...

Ja, alles goed en wel Jopie, hoor ik nu al als reaktie, maar waarom dan juist terug naar Neederland, met zijn Wilders~in~opkomst? Is er hier dan geen oorlogsdreiging? O jawel hoor, is mijn antwoord. Maar ik ken Nederland en zijn bewoners wat langer dan vandaag. Wilders is een gevaar voor alles wat er na 1945 ten goede is veranderd. En de komende oorlog zal niet aan de polder voorbijgaan, daarvan ben ik ook overtuigd. Maar ik zie hier in Nederland alleen maar een minderheid in staat tot wat ik in Finland de meerderheid heb zien doen: het haten van al wat vreemd is. Nederlanders ~een enkele uitzondering daargelaten~ spelen liever niet de held...

Reactie toevoegen

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Filtered HTML

  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type='1 A I'> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id='jump-*'> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.