Blogs tussen 22 oktober 2018 en 15 mei 2019

vrijdag, 17 mei 2019
Inleiding

 

 

Timothy Mousseau over de effecten van Tsjernobyl en Fukushima op fauna en flora

Henk van der Keur

Ruim dertig jaar na de kernramp in Tsjernobyl verschijnen met regelmaat berichten dat de dierenwereld rondom de beschadigde kernreactor floreert. Dat is ontegenzeggelijk waar, maar er is ook nog een andere kant van dat verhaal. Die is afkomstig van wetenschappers die langdurig en uitvoerig de gevolgen van ioniserende straling op de plaatselijke fauna onderzoeken.

Eén van die onderzoekers is dr. Timothy Mousseau. Hij is hoogleraar biologische wetenschappen en de oprichter van het onderzoeksinitiatief van Tsjernobyl en Fukushima aan de universiteit van South Carolina, een staat in de Verenigde Staten. Dr. Timothy Mousseau wordt in veel kringen beschouwd als de belangrijkste expert op het gebied van ecologische en evolutionaire gevolgen van de radioactieve verontreinigingen die populaties van vogels, insecten en mensen aantasten. Hij heeft veel onderzoek gedaan in de rampzones van Tsjernobyl en Fukushima.

In Tsjernobyl signaleert hij dat waar de besmetting hoger is, je algemeen voorkomende bewijzen ziet van effecten van mutaties, maar in verhouding tot de totale populatie zijn deze nog steeds zeldzaam. Alleen in gebieden met de hoogste besmettingsniveaus zijn de effecten het meest duidelijk.

Volgens Mousseau is de kernramp in Tsjernobyl, in termen van het radioactieve besmetting van landgebied veel groter dan bij Fukushima. Ofschoon de kernramp bij Fukushima ook van enorme omvang is (de ramp duurt nog altijd voort, HvdK), komt de radioactieve besmetting vooral in de Stille Oceaan terecht, waar het wordt verdund. Als de wind in een andere richting had gewaaid, zou een veel groter gebied van Japan zijn vervuild en deze kernramp vergelijkbaar zijn geweest – of erger – dan die van Tsjernobyl.

Toen Mousseau zijn onderzoek begon nabij Tsjernobyl waren vuurwantsen voor hem een eye-opener. Met zijn collega Anders Moller liep hij rond Pripyat om bloemen te verzamelen, om hun stuifmeel te bestuderen, toen Anders een exemplaar van deze kleine rood-zwarte wants zag die ogen miste. Uit nader onderzoek bleek dat vervormde patronen veel bij deze soort wants vaker voorkwamen in gebieden met hogere radioactieve besmetting.

Uit zijn onderzoeken blijkt ook dat de impact van ioniserende straling op mutatiesnelheden, kanker en sterfte per soort sterk varieert. Maar statistisch gezien is er een eenvoudige relatie met de dosis: kleine dosis, klein effect; grote dosis, groot effect. Er lijkt geen drempel te zijn waaronder geen effect bestaat.

Mousseau nam ook waar dat planten en bomen worden aangetast. Zijn onderzoeksteam heeft veel vervormd stuifmeel verzameld, en veel misvormde bomen gezien. Pijnbomen vertonen vaak afwijkingen in de groeivorm.

Tsjernobyl was een kernbrand met een voortdurende splijtingsactiviteit gedurende 10 dagen, waarbij strontium-, uranium- en plutoniumisotopen over het landschap werd verspreid. Ze hebben lange halfwaardetijden, dus veel gebieden in die regio zullen eeuwen, zelfs duizenden jaren, gevaarlijk blijven.

Fukushima was grotendeels een cesiumgebeurtenis en cesium-radionucliden hebben een relatief korte halfwaardetijd. Het gebied zal zich grotendeels binnen enkele decennia, hoogstens binnen een paar honderd jaar, ontsmetten.

Hoezo niets te verbergen?

Onlangs leuk avondje uit gehad met de theatervoorstelling #Niksteverbergen van de Verleiders. Goed gespeeld met veel humor. Sommige aspecten waren theatraal uitvergroot, maar de analyse van hoe het ervoor staat in onze digitale wereld, komt overeen met wat ik heb gelezen over de opmars en duistere plannen van Big Tech.

 

Aan het begin peilden de Verleiders de digitale kennis en praktijk van het publiek. Verbijsterend, hoewel niet echt verrassend hoe ´hooked´ de meesten al zijn. Velen in de zaal bleken Facebook´s Whatsapp te gebruiken en maar weinigen kenden Signal, de open source software voor gecrypt communiceren. In de winkel betalen velen direct met hun QR-code of Chip en weinigen hebben nog cash geld op zak.

De toneelscenes werden afgewisseld met informatievoordrachten over bijvoorbeeld PSD2, The Freightful Five (Amazon, Google, Apple, Facebook en Microsoft), algoritmes en de ontwikkeling op weg naar een cashloze maatschapppij.

Voordat ze de voorstelling afsloten gaven de vijf acteurs het publiek nog 3 gebruikerstips mee: Tor of een betaal-VPN om te surfen; Duckduckgo of Startpage om te zoeken en zorg voor een uniek en sterk paswoord zonder bestaande woorden.


Ontmenselijking
 
Het beeld van de Big Tech dat uit de theatervoorstelling naar voren kwam, doet me denken aan hoe Franklin Foer in zijn boek ´Ontzielde Wereld´ Google schetst. Google-oprichter Larry Page wil de wereld domineren waarbij de mens uiteindelijk onderdeel wordt van de systemen van kunstmatige inteligentie (AI). Dit moet de mens bevrijden van zijn ´ondraaglijke´ emoties, dilemma´s en andere dagelijkse lasten en tegelijk een onbeperkt, objectief kennispotentieel openen. JD Heyes – in een artikel over Google´s ´Don´t Be Evil´ - stelt terecht dat Google bewijst niet zozeer een bedrijf te zijn maar een almachtige entiteit die wordt bestuurd door psychopaten, narcisten en gekken die er op uit zijn de wereld te overheersen.


Surveillance kapitalisme

Shoshana Zuboff stelt in haar boek ¨The Age of Surveillance Capitalism¨ dat we in een kapitalistische fase zijn aanbeland die is voortgebracht door Google en de andere digitale monsters. Het centraal organiserende maatschappelijke principe van de 20e eeuw - de verdeling van arbeid - heeft nu plaatsgemaakt voor de verdeling van het leren in de maatschappij. In de lange kapitalistische evolutie zijn we van het maken van producten via massaproductie, managerskapitalisme, diensten en financieel kapitalisme nu aangekomen bij de uitbuiting van gedragsvoorspellingen op basis van geheime en ongemerkte observatie van gebruikers.

Zuboff : ¨Surveillance kapitalisme claimt de menselijke ervaring als vrij verkrijgbare grondstof die vertaald kan worden in gedragsgegevens. Het gros van de verkregen gegevens wordt beschouwd als ´in eigendom genomen gedragssurplus´ die aan ´machine intelligentieprocessen´ worden gevoerd. Om daar vervolgens te worden omgevormd tot voorspellingsproducten die anticiperen op wat de gebruiker nu, straks of in de toekomst doet. Tenslotte worden deze voorspellingsproducten verhandeld op een nieuw soort markt, de ´gedrags futures markt´ . Surveillance kapitalisten zijn inmiddels ongelovelijk rijk geworden van deze handel want veel bedrijven (en ook overheden, TvD) hebben er belang bij om ons gedrag te kunnen voorspellen¨.


Automatiseren van de gebruikers
 
Volgens haar krijgen wij, de gebruikers van digitale tehcnologie, geen toegang tot de kennis die aan ons (gedrag) is onttrokken en hebben we er geen enkele controle over. Het zijn de surveillance kapitalisten die de kennis, autoriteit en macht hebben en wij zijn voor hen slechts ´menselijke natuurlijke hulpbronnen´.

De focus wordt ondertussen steeds meer verlegd van de individuele gebruiker naar gemeenschappen als steden en de maatschappij als geheel. Van een ´economy of scale´ zijn we terecht gekomen in een ´economy of action´ waarin digitale systemen zijn ingericht op het beïnvloeden van ons gedrag. Zubboff: Het is niet langer voldoende om de informatiestromen die over ons gaan te automatiseren. Het doel is nu om óns te automatiseren.


Anti-demokratisch

De afgelopen twintig jaar werden de surveillance kapitalisten niet of nauwelijks geremd door bestaande of nieuwe wet- en regelgeving. De democratie sliep en er konden nieuwe vormen van sociale ongelijkheid ontstaan die in de kern anti-democratisch zijn. Mede omdat de ¨normale demokratische reactiemechanismen¨ faalden. Want het surveillance kapitalisme – anders dan het marktkapitalisme – is niet afhankelijk van de mens als consument, hoeft relatief maar weinig mensen als werknemer in dienst te nemen, en bouwt op het ondermijnen van de individuele zelfbepaling, autonomie en besluitvomingsrechten. Het komt neer op een marktgeleide coup van bovenaf vermomd met het digitaal-technologische Trojaanse paard en gepresenteerd als ´gepersonaliseerd´.


Wat te doen?

We hoeven niet te rekenen op zelfregulering door de Big Tech. Dat zou zijn alsof we van een koe verlangen dat die stopt met herkauwen. Ook de eis van ´gegevenseigendom¨ is onbruikbaar. Het zou het verzamelen van gegevens alleen maar verder institutionaliseren en legitimeren. Volgens Zuboff moeten we beginnen met het benoemen van het probleem en daarna met het temmen ervan. Het probleem moet worden aangepakt door de bestaande demokratische instituties te mobiliseren in de politieke arena. Ze stelt voor om voort te bouwen op de General Data Protection Regulation van de EU om te zien of dat voldoende basis oplevert voor ¨een nieuw paradigma voor informatiekapitalisme¨.


In beweging

Ondertussen groeit de arbeidsonrust binnen het Google-imperium. In november vorig jaar gingen 20 duizend Google-werkers wereldwijd de straat op om te protesteren. Hun ´Global Walk-out for Real change´ richt zich tegen het aanhouden van leidinggevenden die sexueel intimideren en geweldplegen en tegen deelname van Google aan projecten voor het militair-industrieel complex en voor de Chinese overheid (digitale bevolkingscontrole via Project Dragonfly).

In maart van dit jaar werd Facebook door het Amerikaanse Department of Housing and Urban Development aangeklaagd wegens het schenden van the Fair Housing Act. De algoritmen van Facebook zorgden er voor dat bepaalde bevolkingsgroepen in de VS niet alle advertenties voor leegstaande huizen voorgeschoteld kregen.

Begin april dienden 3 Democraten in het Amerikaanse Congress een wetsvoorstel in. Deze Algorithmic Accountability Act gaat ervan uit dat de toezichthouder, de Federal Trade Commission,  bedrijven en overheden die persoonlijke data gebruiken, opslaan en delen verplicht om hun algoritmes grondig te evalueren op nauwkeurigheid, fairness, vooringenomenheid en discriminatie. En om ze ook verplicht die algoritmes vervolgens aan te passen.

Volgens de Kaminsky en Selbst is dit een stap in de goede richting, maar moet het voorstel worden aangescherpt. Er is bijvoorbeeld geen duidelijk verbod in opgenomen op vooringenomen of onfaire inzet van algoritmes en het wetsvoorstel steunt op een instantie (Federal Trade Commission) die nu al geen beste trackrecord heeft bij het handhaven en vervolgen van overtreders van privacyschenders.

Verder omvat het wetsvoorstel geen mechanisme voor input van ervaringen van gebruikers met betrekking tot discriminerende algoritmes en softwaretoepassingen. Ook zijn de bepalingen omtrent de evaluaties van algoritmes door onafhankelijke auditors en technologie-experts te zwak. Als laatste wordt de toezichthouder niet verplicht om de resultaten van de evaluaties openbaar en transparant te maken of om tenminste de geleerde lessen uit de resultaten van de evaluaties jaarlijks samen te vatten.


Of juist weer terug naar af?

Europees Commissaris Vestager waarschuwde de buitenlandse techgiganten begin deze maand dat de EU haar anti-kartel wetgeving zal inzettten zodra hun gegevensverzamelwoede de ´vrije´ concurrentie schaadt. Ze kondigde ook aan door te gaan met onderzoek naar gegevensgerelateerde kwesties bij toekomstige fusies en anti-kartelzaken.

En de voorzitter van de Europese Raad, Tusk, gaf aan dat de EU op zijn hoede is voor de opmars van techginganten uit de VS een China. Volgens hem staat de EU vooraan waar het gaat om de controle te verbeteren over hoe sociale mediabedrijven omgaan met de persoonlijke gegevens van consumenten. De regelgeving stelt de Europese toezichthouders in staat om bij schendingen boetes op te leggen tot 4% van de wereldwijde winstopbrengst.

Gaat het hierbij ook om beleid dat een stap is in de goede richting? Of is het ter voorbereiding van de toekomstige versoepeling van de Europese concurrentiewetgeving om de creatie van Europese techgiganten mogelijk te maken die met de Amerikaanse en Chinese kunnen concurreren?


Er is nog een hele lange weg te gaan.....


Taco van Dommels

 

Laat ons feesten!

 

Het Paasfeest is nog maar net achter de rug of we maken ons weer op voor de volgende feesten: Koningsdag, dag van de arbeid, dodenherdenking, bevrijdingsdag. Maar wat vieren we dan eigenlijk. Het Pasen heeft de werkelijke betekenis allang verloren. Pasen is verworden tot een kinderfeest (eitjes zoeken) of een lekker lang weekend weg. Op Koningsdag vieren we echt niet de verjaardag van Zijne Majesteit, maar drijven we een lucratieve handel of zuipen we ons een stuk in de kraag. De dag van de arbeid is bij ons nooit een traditie geweest. En de organisatoren van 4/5 mei tenslotte hebben grote moeite om overeenstemming te vinden over het doel van deze vieringen.
Het mag duidelijk zijn dat de meeste feestvierders nauwelijks weet hebben van wat ze vieren. En als ze het echt zouden weten, is het de vraag of ze wel deel zouden willen uitmaken van dat feest. Maar wat we vieren is ook helemaal niet van belang. Dat we vieren is van belang. Het draait om het feest ann sich. De essentie van het feest is namelijk het samenkomen; de ontmoeting met de ander. Bij het samenkomen ontstaat het besef dat we allen medereizigers zijn in de tijd. Wij allen zijn delen van het geheel. Bij het feest ontstaat er een ontmoeting met de ander en is het mogelijk om over de eigen grenzen heen te kijken. Hierbij wordt een belangrijke ontdekking gedaan; het bestaan van de fundamentele menselijke gelijkheid. Waar gelijkheid wordt gevonden ontstaat er ruimte voor nuance en begrip. Nuance en begrip worden hiermee (verrassend genoeg) radicale gedachten en de samenkomst/de viering/het feest wordt dientengevolge een revolutionaire daad. Dus daarom de oproep: Laat ons feesten!

Pietje Rebel, 24 april 2019

 

Mijn intuïtie zegt me…

“Mijn intuïtie zegt me dat een verbod op prostitutie misbruik van vrouwen zal verminderen.” Aldus Gert-Jan Segers op Radio Eén op 9 april. Nou heb ik moeite om volwassen mensen die in Sinterklaas, God, Allah of Jaweh geloven écht serieus te nemen. En ook in dit geval bleek dat weer geheel terecht.

 

Gert-Jan, fractievoorzitter van de Christen Unie (CU), deed zijn uitspraak na een interview met de jonge christin Willemijn de Jong. Die had net namens Exxpose verklaard de volgende dag een petitie aan regering en parlement te overhandigen die ondertekend zou zijn door 40.000 jongeren. Een petitie tegen betaalde seks. Althans, een lijst met handtekeningen onder de verklaring “Ik ben onbetaalbaar”. Tsja. Volgens Willemijn zou een verbod op prostitutie dé manier zijn om vrouwenhandel en misbruik tegen te gaan. En geheel in het belang zijn van ‘de vrouw’. Want de verkoop van seks zou niet worden verboden, maar wél het kopen van seks. Tsja. De verkoop niet, maar de koop wel. Hoe stel je je zoiets In godsnaam voor?

Na Willemijn werden een sekswerkster en de onderzoekster Marjan Wijers van de Universiteit van Essex en mensenrechtenactiviste geïnterviewd. Die verklaarden de voorstellen van Exxpose niet zo goed te vinden. En zeker niet in het belang van de prostitués. Ervaringen in Zweden, Frankrijk en Ierland met een dergelijk verbod zijn niet goed uitgepakt. Onvrijwillige seks en vrouwenhandel dienen weliswaar met kracht te worden bestreden, maar betutteling en het inperken van vrijheden werken slechts averechts. In de ‘verbodslanden’ is de illegaliteit toegenomen. In Zweden zouden er nog maar 1500 hoeren zijn. Me hoela! Daar en ook in Ierland is vooral het geweld tegen vrouwen gestegen! En in Frankrijk is tevens het aantal HIV-besmettingen toegenomen. De organisatie van sekswerkers PROUD komt daarom op voor het enerzijds tegengaan van elke vorm van onvrijwillige seks en uitbuiting en anderzijds voor het decriminaliseren van sekswerk en toezicht op fatsoenlijke beloning en arbeidsomstandigheden.

Na de kanttekeningen van de deskundigen uit de praktijk en de wetenschap, kwam Gert-Jan Segers aan het woord. Hij stond desalniettemin zeer sympathiek tegenover het verbodsvoorstel van Exxpose. Want: “Mijn intuïtie zegt me dat…”. Zijn intuïtie? Zijn gestolde ervaring? Zijn ervaring? Dat moet in het geval van Gert-Jan toch wel uiterst onwaarschijnlijk worden geacht. Of…???

 

Rob Lubbersen

 

 

 

Zeg dan paf ,fascistische kankerhoer.

 

Tja het kan zomaar gebeuren dat je als 60 plusser wordt verwisseld met een 20 plusser, misschien toch een landelijk bevolkingsonderzoek naar de staat van de ogen, naar de staat van het zicht van mensen.

Zeg maar paf werd op beeld gezet door een broertje van PowNed, namelijk UPNetwork

“UPNL is een rechts georiënteerd mediaplatform gericht op politiek nieuws en actualiteit. Wij zijn onafhankelijk, ongefilterd en kritisch”

Kijk naar zijn twitteraccount, kijk naar zijn volgers en het fake news wat zij verspreiden, niets is te gek of te bizar.

Zuigen en zeiken, microfoon in je gezicht duwen en mensen verantwoordelijk stellen voor de uitspraak van 1 persoon. Over de uitspraak ga ik geen uitspraken doen, wel op de reactie van de politiek. Mark Rutte en vele anderen hebben hun afschuw geuit over deze ‘paf’ Jensen heeft er nog net geen avondvullend programma overgemaakt en de rechter heeft een behoorlijke taakstraf opgelegd. Anderen hebben hun verbazing geuit over de taakstraf in vergelijking tot de taakstraf die anderen kregen voor het bedreigen en beledigen van Sylvana Simons.

Maar terug naar de verwarring, men dacht dus dat ik de gene was die paf had geroepen en had mijn bordje ‘FvD #Doeslief’ niet opgemerkt, filmpje waar natuurlijk in geknipt en geplakt is niet bekeken en gelijk gereageerd.

Nemen wij nou alle zogenaamde journalisten serieus, serieus in onderzoek, verslaglegging en beeldvorming? Niets over de 10.000 kleurrijke demonstranten die op vrolijke en zeer krachtige manier lieten zien en horen dat alle vormen van racisme en discriminatie fout zijn. Dat zij voor een inclusieve samenleving zijn. De kop in de krant over de bedreiging van Baudet met daaronder de foto van een man die niets met de uitspraak te maken had, lagen in de schappen van winkels en digitale krant ( Parool) GVD, die man had er niets mee te maken maar de beeldvorming is daar en klaar. Geen meisje van 21 maar een volwassen man van Marokkaanse afkomst.

Buiten deze gekte hadden mensen mij te pakken, oil of olaz kan er niet tegen op. 60 plus of 20 plus, ach wat is het verschil? De darminhoud die over mij leeg liep stinkt en zit vol met bacteriën.

Fascistische kankerhoer hier zul je verantwoording voor moeten afleggen en dan een foto van een aanval op Israel erbij.

Hoe voelt het nou als half Nederland naar je opzoek is?

Deze mevrouw woont in Den Haag, foto op facebook

Linkse takke trol. Jouw leven in Nederland is voorbij.smerige facist. .Antifa zal dank zij jou snel verleden tijd zijn.wat denken jullie voor te stellen.dom wijf met je gezicht afdekken.1 voor 1 worden jullie bekend

Gore linkse kut hoer

Hoe voel jij je nu nadat je baudet met de dood heb bedreigd ? Jij hoort vervolgd te worden, faciste die je bent, ga jij dat ook bij mij doen? Of ga je me aangeven ? Daar heb je geen reden voor want ik zit binnen de wettelijke normen en waarden,oja dat is bij jullie niet bekend.

 

Maar kijk nog eens naar de ‘journalist’ die dit filmpje zo gepromoot heeft, het lijkt er op dat het een rechtse hindoe nationalist is die het niet schuwt om racisten te verdedigen, te re tweeten en tweedeling te promoten.

Dus een onderzoek naar darminhoud door middel van een bevolkingsonderzoek en uitbreiding van opticiens lijkt mij toch wel erg op zijn plaats.

Jose van Leeuwen

 

 

 

Nieuwe vrijbrieven voor gewapende bendes van de staat


Plotseling voelde ik een keiharde klap tegen de rechterkant van mijn
hoofd, net boven mijn oor. Ik stond te tollen op mijn benen. Wat
gebeurde er? Ik wankelde naar de veiligheid van kameraden om me heen,
naar het midden van de demonstratie, en begon te begrijpen wat er was
gebeurd. Een ME’er had me met de lange lat op mijn slaap geslagen.
Levensgevaarlijk.

Mensen kwamen om me heen staan. “Wat is er gebeurd?”. “Een klap. Hier.”
Op de plek was een rode striem zichtbaar aan het worden. Intussen liep
de demonstratie door. De stillen hadden er weer iemand tussenuit gepikt.
Ik had aan de zijkant gelopen en liep daar in de weg volgens hen. Dan
sla je dus iemand op het hoofd. Logisch toch? En er kraait geen haan
naar. De dader hult zich in anonimiteit met zijn helm op.
Of ik misselijk was. Nee. Wel een doffe pijn. Ik had geluk. Ik had geen
hersenschudding. En ik leefde nog. Ik zeg wel eens vaker dat ik wel een
harde okkernoot moet hebben, anders was ik wel eerder door politiegeweld
om het leven gekomen. Bij een arrestatie in 1982 door stillen om te
beginnen, die me geboeid op de grond in hun busje nog even lekker op
mijn hoofd gingen meppen met hun knuppels. Een hoofd als een
maanlandschap was het resultaat. De bebloede hoofden van de vele andere
arrestanten destijds zal ik nooit vergeten. Ik ben niet de enige die al
jarenlang van geluk mag spreken.
Dit keer moest iemand mij de hierop volgende nacht drie keer wakker
maken en een eenvoudige vraag stellen. Om te controleren of ik niet toch
nog hersenletsel opliep. Ik had alweer geluk. En zo heb ik wel vaker
geluk gehad met verschillende vormen van politiegeweld. Bijna gestikt in
een grote wolk traangas. Op het nippertje weggesprongen toen een ME bus
me wilde aanrijden. Over de vele malen thuiskomen met blauwe plekken en
kneuzingen, handboeien veel te lang en te strak om laten en intimidatie
en schelden heb ik het nog niet eens gehad. Ik kan nog pagina’s lang
doorgaan.

Waarom vertel ik dit? Simpel. Om uit persoonlijke ervaringen te laten
zien hoe de smeris overal mee wegkomt en principieel gewelddadig en
repressief is (nee, niet voor alle lezers een nieuw verhaal, maar voor
menigeen wel). Om het even voelbaar te maken voor een ieder die nog
denkt dat de smeris er is om je te helpen. Er is een tijd geweest dat ik
klachten indiende. Het is tevergeefs en de daders blijven anoniem. Ik
doe het niet meer. En dat geldt voor veel mensen. Daardoor kloppen de
cijfers over politiegeweld ook niet. Het lijkt minder dan het is. Wat je
hoort is het topje van de ijsberg. Keer op keer slaat, wurgt, schopt,
schiet de smeris er op los. De beelden van politiegeweld in Rotterdam
tegen anti-Zwarte Piet demonstranten staan me ook nog helder voor de
geest. Schoppen, slaan, aan haren trekken. De kreten van pijn en angst.
En dan zijn er de talloze politiemoorden. Al decennialang hetzelfde
liedje. Hans Kok heeft in 1985 klappen op zijn hoofd gekregen bij de
ontruiming van het pand in de Schaepmanstraat in de Staatsliedenbuurt.
Ik was daarbij. Hij overleefde het niet. Daar waren weliswaar meer
oorzaken voor aan te wijzen (ziek, drugs, liggen op beton in een
ijskoude cel, laten creperen), maar ik heb later wel eens gehoord dat
vocht uit een van zijn oren nooit is onderzocht. Van hersenschade door
politiegeweld is nooit gesproken. Liever focuste men op zijn
drugsgebruik. Lekker makkelijk. “Toch maar een junkie,” beten de
bewakers van het cellenblok ons destijds al toe, gevolgd door: “Hou je
kop, anders komen we effe binnen!” Vergeet ik nooit meer: onder dreiging
van meer geweld vastzitten nadat er iemand in zo’n zelfde cel is
doodgegaan, wetende dat ze hem hadden kunnen redden. Ook hiervoor is
nooit iemand verantwoordelijk gehouden. Ik kan er niet vaak genoeg op
terugkomen. Cold case dood door politie nummer zoveel. En still counting.

Het is hierom, en om alle doden daarna, om de vrijbrief voor de
moordenaars van Mitch Henriquez, Rishi Chandrikasing en nog veel meer,
dat het me laaiend maakt, elke keer weer, als er weer geroepen wordt dat
er zoveel geweld tegen ‘hulpverleners’ wordt gebruikt. De cijfers
daarvan gaan vooral over politie, want de politie roept beroepsmatig
geweld op omdat ze het monopolie hebben. Wie als taakomschrijving van
zijn of haar werk heeft dat het toegestaan te mishandelen en te moorden,
moet niet raar opkijken als daarbij hoort: en om klappen terug te
krijgen van in het nauw gedreven slachtoffers. Stelletje jankerds. Het
is de beul van de guillotine die klaagt dat-ie blaren van het touw heeft
dat hij tussen zijn handen laat glijden als het mes valt.

Op TV zag ik een smeris jammeren dat hij door een arrestante, die hij
met collega’s in bedwang probeerde te krijgen door haar op het bed te
drukken, in zijn duim was gebeten. Och arreme. Zijn duim zit er nog aan,
de zielepoot. Maar ik ken minstens één verhaal van een man die op die
manier gestikt is, eenvoudigweg op het bed in de cel platgedrukt. Kuddos
voor de arrestante dus. Het zal haar leven gered hebben. Daar zou ik ook
een smerisduim voor over hebben.

En dan nu dat wetsvoorstel van de opperterroristen Grapperhaus en Dekker
om voor dit ‘geweld’ (lees: zelfverdediging) alleen nog
gevangenisstraffen uit te delen. Ik kan me niet herinneren ooit gehoord
te hebben dat een smeris ook maar een dag een cel van binnen heeft
gezien (om er te moeten blijven) vanwege gepleegd geweld. Zelfs niet
voor moord. Ook voor de moord op Mitch is de eis nu zes maanden
voorwaardelijk. Zelfs als ze dat al krijgen hoeven ze echt niet bang te
zijn dat het er ooit van komt. Als niet-geuniformeerd burger krijg je
meer voor minder. Ik word hiervan alsnog misselijk van de verlate
koppijn. En de namen van de verwurgers weet zelfs de familie van Mitch
nog altijd niet.

Hulpverleners, noemen ze dat. De smerissen in kwestie schroeven intussen
lekker de cijfers van tegen hen gebruikt ‘geweld’ op door elke keer dat
ze zich beledigd voelen ook mee te tellen. Dat heet dan: ‘verbaal
geweld’. Zo kan ik het ook. En de samenleving maar denken dat het bij de
algemene term ‘hulpverleners’ vooral gaat om brandweerlieden en
ambulancepersoneel. Zo kan je iedereen wel achter een repressief
wetsvoorstel krijgen. Nog niet genoemd heb ik alle smerissen die zich in
de uitoefening van hun functie voordoen als ‘gewone burgers’ door geen
uniform aan te trekken, zodat die andere ‘gewone burger’ niet eens weet
met een smeris van doen te hebben. Dat heet dan geweld tegen politie,
maar is het in de ogen van de ‘gewone burger’ op dat moment niet. Toch
wordt daar dan ook een beroep op gedaan en werkt het strafverzwarend. Ze
plegen nog valsheid in geschrifte en doen nog valse aangifte ook, om het
maar even in hun eigen wettelijke termen te gieten.

Het is dus juist andersom. Als de opperterroristen van de staat dan toch
mensen principieel in cellen willen stoppen, doe dat dan met de
smerissen die uit principe moorden en slaan in naam van de staat en het
kapitaal. Of nee, toch niet. Natuurlijk niet. Er ligt juist nog ergens
een wetsvoorstel om hen nog verder te vrijwaren van vervolging en het
zal niet lang meer duren of ze lopen allemaal met een taser rond. Alsof
ze nog niet genoeg dodelijke wapens hebben. We hebben het allemaal maar
te pikken op straffe van nog meer klappen en opsluiting voor lange tijd
toe. En dat in een tijd waarin je niet eens ‘zeg dan PAF’ mag zeggen.
Dan wordt je door een zwaar bewapende bende (‘arrestatieteam’) ontvoerd
en gegijzeld alsof je een terrorist bent. We leven met ons allen in een
grote open lucht gevangenis. Het wordt tijd om uit te breken.

Joke Kaviaar, 10 april 2019

Joke Kaviaar is vrij!

vrijdag, 05 april 2019

Joke Kaviaar is weer vrij! Vanmorgen vroeg liep ze de bajespoort van Nieuwersluis uit, vermoeid, maar stralend, sterk, ongebroken. De tien weken gevangenisstraf, opgelegd wegens kritische artikelen tegen de onderdrukking van vluchtelingen en wegens deelname aan een protest tegen de bouw van een vluchtelingenbajes, is achter de rug!

Namens Joke bedankt de Steungroep 13 September alle mensen die op welke manier dan ook steun hebben gegeven en solidariteit hebben betoond, financieel maar vooral ook in de vorm van post. Joke is blij met de ladingen post die, tien weken lang, bijna dagelijks zijn binnengebracht, met de e-mails, met de meegestuurde enveloppen en postzegels, de uitgeprinte artikelen die ze opgestuurd kreeg zodat ze op de hoogte bleef van wat er ‘buiten’ speelde.

Het maakte de dagen daar binnen korter, het hielp haar in wat ze binnen onvermoeibaar heeft gedaan: artikelen schrijven, tekeningen maken, songteksten creëren… en brieven beantwoorden. Dank aan jullie allemaal! Joke is nu dus weer op vrije voeten, voor zover je van vrijheid kunt spreken in deze van repressie en racisme doordrenkte en van hekken, grenzen en bewakingscamera's vergeven wereld.

Zij zal de strijd tegen repressie en racisme, die ze in haar cel zo goed mogelijk heeft voortgezet door middel van artikelen en het aanvechten van onrechtvaardige bajesbesluiten, buiten die cel ook weer oppakken. Omdat niemand vrij is zolang niet iedereen vrij is.

Geen grenzen, geen gevangenissen: vrijheid voor iedereen!

Steungroep 13 September


 

Microverlakkerij

vrijdag, 05 april 2019

Dacht je tientallen jaren dat je goed bezig was. Al die jaren dat je (moe geworden van dat ellendige thee-ei) weer theezakjes gebruikte. Overdreven goed bezig leek het zelfs: het papiertje in de papierbak, het zakje bij het GFT en de rest (nietje, draadje) bij het restafval. Kleine moeite, maar wel een moeite die weinig mensen zich getroosten. En wat blijkt nu? De luilakken hebben het nog beter gedaan ook. Per ongeluk. Waarom? Omdat er in het papier van het zakje bijna altijd wat plastic blijkt te zitten. Ja, dat geldt ook voor de zakjes van biologische kruidenthee. (Logisch zou het zijn als biologisch automatisch zat vastgeklonken aan fairtrade, duurzaam en alles wat verder maar verstandig is, maar helaas is dat nog maar zelden het geval.)

Hoe kan het zijn dat ik daar nu pas achter kom? Dan moet het wel zo zijn dat sowieso heel weinig mensen ervan weten – in elk geval blijkt de onwetendheid groot in mijn eigen omgeving, waar zich nogal wat theedrinkende afvalscheiders bevinden.

Theezakjes, kan het onbenulliger? Er zijn toch wel belangrijker onderwerpen? Moeten we het niet hebben over een zekere heer... Nee, nee! Ik wil het nu over theezakjes hebben, het probleem van de theezakjes, want niet alleen door zekere heren maar ook door dit soort microverlakkerij raakt de wereld vervuild.

De trieste conclusie van menig speurwerk is dat tegenwoordig niet alleen bijna alles in plastic zit maar dat ook bijna overal plastic ín zit. Al dat plastic valt op den duur uiteen in deeltjes, microdeeltjes, triljarden deeltjes die overal terecht komen. De ontelbare aantallen afkomstig van de theezakjes vormen maar een relatief klein deel, denk eens aan al die honderden miljoenen fleecetruien wereldwijd, per trui komen er per wasbeurt miljoenen deeltjes vrij, die via het riool op het land en in de zee belanden, denk aan de miljarden rondslingerende zakken, flessen en koffiebekertjes, aan de ontelbare tonnen verpakkingsmateriaal, aan al die overbodige onzinproducten die bijdragen aan de plastificering van de wereld.

Nog maar een paar generaties geleden werd er zelden of nooit plastic gebruikt. Nodig om te overleven is het dus niet. Net zo min als dat auto’s of vliegtuigen nodig zijn, of de consumptie van vlees en zuivel.

Denk je eens in, al die zorgvuldig bij het GFT gedumpte theezakjes, de compost moet wemelen van de microdeeltjes, die vroeg of laat terechtkomen in regenwormen, springstaarten en andere kleine gronddiertjes, daarna in vogels, muizen, planten, vissen, mensen. Ook in mensen, ja, dat is uit onderzoek gebleken. Microdeeltjes, heel subtiel. Hoe schadelijk zijn die, niet meteen dodelijk waarschijnlijk, maar op den duur?

Natuurlijk zit dat plastic niet zomaar in die theezakjes, voor de lol, om het milieu nog eens lekker extra te vervuilen. Gek dat ik er nooit eerder bij stil stond: een theezakje dat louter uit papier bestond zou na onderdompeling in heet water al snel uit elkaar vallen. Hetzelfde geldt voor koffiefilters (zie een van de links onder dit artikel).

Dit alles lijkt misschien nog steeds een klein probleem als je het vergelijkt met de dood van, welk dier ook weer? Een potvis? Ze was nog zwanger ook, ook de foetus was bezweken. Af en toe lees je dergelijke berichten. Over grote zeedieren met twintig, dertig kilo plastic in hun maag. Dood door schuld. Schuld van wie? In elk geval van mensen. Iedereen die plastic in zee gooit, of in het riool. Je gelooft je oren niet als je hoort wat rioolwerkers zoal aantreffen. Niet alleen tampons en maandverband, ook poetsdoekjes, frituurvet, luiers zelfs. In mijn straat woont iemand die elke dag zijn hond uitlaat, de keutels ‘netjes’ in een hondepoepzakje doet, en vervolgens die zakjes door de roosters in de straatputten wurmt. Waarom? Uit luiheid waarschijnlijk. Om er maar vanaf te zijn. Omdat er niet op elke tien meter een afvalbak staat.

In het (best deprimerende) artikel (zie de link onder dit artikel) lees ik dat meer dan de helft van de CO2-uitstoot wereldwijd van de laatste dertig jaar is en dat ‘we’ nu nota bene tachtig procent meer steenkool verbranden dan in het jaar 2000. Als er niks gebeurt zal de zeespiegel de komende eeuw wel tachtig meter kunnen stijgen. Je kunt er donder op zeggen dat ook het gebruik van plastic de laatste dertig jaar flink gestegen is. Ontmoedigend, niet?

Het allerverantwoordelijkst zijn natuurlijk de bedrijven die niemand en niets ontziend hun winsten blijven maken, die maar door blijven groeien ten koste van alles en iedereen. We kunnen ons daar echter niet geheel achter verschuilen. Ook al kunnen we er weinig aan doen dat er zonder ons medeweten plastic in een theezakje verstopt zit, nu we het weten kunnen we ons gedrag veranderen.

Drink je geen thee, troost je, theezakjes vormen maar een minideel van alle verspreiders van microplastic. Wat dacht je bijvoorbeeld van plastic schuursponsjes, en – nee. Ik zou hier een hele waslijst kunnen gaan opnoemen, maar laat ik eerst mijn metalen thee-ei weer eens opzoeken.

https://www.zootjegeregeld.nl/restafval-of-gfthee-theezakje-niet-bij-gft/
http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2019/04/01/en-wat-als-we-al-jaren-h...

Nagekomen bericht:
Goed nieuws, de zakjes biologische thee van Piramide blijken sinds kort wél bij het GFT te kunnen. Mijn vragen hierover werden snel en uitgebreid beantwoord. ‘Inmiddels kunnen wij u mededelen dat wij sinds begin februari dit jaar zijn overgestapt op ongebleekt filterpapier zónder synthetische (kunststof) vezel. Wij hebben de synthetische vezel vervangen door een vezel op basis van cellulose. De theezakjes die wij nu produceren zijn dus 100% kunststof-vrij. Alle theezakjes met een THT vanaf 01-02-2021 kunnen bij het GFT afval. De overige ‘oude’ theezakjes kunnen, ondanks de kleine hoeveelheid kunststof, niet bij het GFT afval. Wij adviseren om het touwtje en labeltje inderdaad niet bij het GFT afval te doen.’

Rymke Wiersma


 

Vrijheid voor de Malta 3! Joke K. uit Nieuwersluis

woensdag, 03 april 2019

Vandaag gelezen op Teletekst: drie jongens van 15, 16 en 19, uit Guinee en Ivoorkust, worden in Malta beschuldigd van het ‘kapen’ van een Turks vrachtschip afgelopen week. ‘Piraten’ werden ze genoemd. De wet in Malta zou de ‘kaping’ als terrorisme bestempelen.

Ik zeg: vrijheid voor deze helden!

Ze hebben, zichzelf meegerekend, 108 vluchtelingen gered van de Libische detentiecentra, waar mishandelingen, martelingen en verkrachtingen aan de orde van de dag zijn, terwijl de EU deals sluit om de kustwacht van Libië te laten helpen vluchtelingen vangen en terug de hel in te sturen.

Het bericht komt in de week dat operatie Sophia is stopgezet. Daarmee werden nog wel eens wat mensen op de Middellandse Zee van de verdrinkingsdood gered, al is de opzet van Sophia vooral het tegenhouden van vluchtelingen. Er zullen meer mensen verdrinken, met dank aan de fascistische dictatuur in Italië, en de opkomst van extreem-rechts in steeds meer landen in de EU.

105 vluchtelingen kunnen door hun aankomst in Malta nu asiel asiel aanvragen. De drie ‘piraten’ kunnen 30 jaar in de gevangenis verdwijnen. Dit mag niet gebeuren! Terwijl Fort Europa stelselmatig het principe van non-refoulement schendt – denk ook aan de deportaties naar Soedan en Bahrein en Afghanistan etc. – worden drie jonge mensen in de kracht van hun leven die uit pure doodsangst en noodweer hebben gehandeld op het altaar van de vluchtelingenhaat geofferd om een voorbeeld te stellen. De ware terroristen zijn degenen die grenzen optrekken tussen leven en dood om ‘onze’ samenleving, die doordrenkt is van nationalisme en racisme , en van wit-superioriteitsideologieën, te ‘beschermen’. ‘Piraterij’? Een geuzennaam!

Joke Kaviaar


 

Eenzaamheid als 'ziekte' van de seculiere mens?

dinsdag, 02 april 2019

Velen weten, dat de moderne seculiere mens naast successen in zijn leven ook nogal wat eenzaamheid kent, omdat hij worstelt met het ”savoir vivre”. Maar ik wist niet dat in de laatste tijd in het Westen eenzaamheid de vorm van een epidemie aanneemt en wel wordt gezien als een der belangrijkste doodsoorzaken.

Onder meer de bekende Duitse neuroloog Manfred Spitzer stelt dat, zich tevens baserend op gegevens van collega’s. Sociaal isolement geldt meestal als oorzaak. Geen contact met anderen speelt zeker een rol. Aandacht is waar de mens reeds als baby om vraagt en als niemand zich in jou interesseert voelt dat niet goed. Dit zeker niet als je zelf te weinig warmte of liefde uitstraalt.

Mensen kunnen trouwens ook eenzaam zijn zonder dat ze zich daar bewust van zijn. In een goed ogend huwelijk kan er ook sprake zijn van eenzaamheid. Niet iedereen blijkt in staat tot geestelijke intimiteit,wezenlijk in een relatie, ja zelfs belangrijker nog dan lichamelijke intimiteit. Het lijkt daarom van belang het sociale in eenzaamheid uit te breiden met het hebben van contact met zichzelf.

Eens had ik gasten in huis die vertelden over hun voettocht naar Compostella. Onderweg hadden ze, zo zeiden ze, al wandelend vooral contact gekregen met zichzelf. Met het ‘innerlijke zelf’ of vlgs C.J. Jung het ‘hogere’ of ‘goddelijke Zelf’ in ons, komen we op spiritueel terrein. Geen contact met zichzelf? Wijst dat niet op een vorm van zelfvervreemding? Bijv. het niet weten wie we zijn, laat staan waarvoor we hier zijn.

Zingeving of het ontbreken daarvan is met andere woorden een belangrijk aspect van de om zich heen grijpende eenzaamheid. Ik ben geen medicus of neuroloog en geef slechts hun bevindingen door. Dat de eenzame mens vaker ziek is en sneller een dementie, hart- en vaatziekte of kanker krijgt. Medici gaan eenzaamheid meer en meer zien als een ziekte op zich.

Kortom: alle reden om iets te gaan doen aan dit probleem. Zelfkennis, dus bij jezelf naar binnen gaan, lijkt van betekenis, naast het aangaan van contacten. Er verschenen in 1919 al twee belangrijke boeken over eenzaamheid. Die te lezen is naast het volgen van cursussen functioneel, omdat dat inzicht geeft.

Contact met zichzelf is misschien nog wel belangrijker dan wanneer buurtcomités initiatieven nemen om het onderling contact in de wijk te bevorderen. Ook al is dit juist prima in wijken met een diverse bevolking. Leren communiceren, dus niet louter zelf praten, maar belangstelling tonen voor de ander, lijkt logisch. In menige bieb is er wekelijks een taalcafé waar vluchtelingen van elders samen komen met Nederlandse vrijwilligers. Elkaar wat helpen met de taal en wat vertellen over hun cultuur, staan daarin centraal.

Dit alles is niet het enige antwoord op eenzaamheid, maar wellicht helpt het wel, althans iets.

Hans Feddema


 

Arbeidsethos in de bajes - Joke K vanuit Nieuwersluis

zondag, 31 maart 2019

‘Werkweigeraar’ staat er onder mijn naam en foto nu, nadrukkelijk rood omkaderd. Ik zag dit afgelopen week in het kantoor van de piwi’s op het grote beeldscherm met foto’s en namen van alle gevangenen in de afdelingen QA en QB. Bij de andere vrouwen staat op die plek welk werk ze doen, omkaderd in verschillende kleuren, bijvoorbeeld roze, paars, groen en blauw, en geel voor ‘ziek’.

Tot kort geleden stond er bij mij helemaal niets. Het gebeurde wel eens dat de piwi’s niet zagen, of vergaten, dat ik niet werk. Ze maakten dan de ‘fout’ om me niet in de cel op te sluiten, zoals de baas verlangt, als de andere vrouwen werken. Kennelijk moet de knalrode melding ervoor zorgen dat ze dat wèl doen. Overigens: wie ziek is, blijft de hele dag opgesloten, een straf om je weer snel aan het werk te krijgen.

Maar hoe zit het nu met die werkplicht?
Toen ik in 2013 in Ter Peel zat, leidde mijn werkweigering direct tot rapport en de sanctie van ‘uitsluiting van alle activiteiten’(1). Ik verwachtte hiermee ook nu geconfronteerd te worden. Tot mijn verbazing volgde geen rapport maar kwam de piwi een uurtje later met een te ondertekenen “verklaring afstand arbeid”. Dus geen rapport en niet meer lastiggevallen worden over werk? Daar wilde ik wel voor tekenen. ‘Dan zit je wel achter de deur tijdens het dagdeel van de arbeid’. Ik zat er niet mee. Genoeg te doen. Ik zette mijn krabbel en dat was dat. Van de andere vrouwen hoorde ik dat je alleen nog rapport krijgt als je begint te werken en dan ineens niet meer komt. Nu wil echter het geval dat in de huisregels van Nieuwersluis en in de zogeheten re-integratiemap staat dat werken voor ‘afgestraften’ in de gevangenis (dus niet in voorarrest in HvB) verplicht is. Ik heb daarom uitgezocht hoe dat zit en het lijkt erop dat deze informatie verouderd is, ook al staat het in huisregels opgesteld in 2017 en in en ‘re-integratiemap’, ook uit 2017. De vraag is natuurlijk of deze misleiding bewust is, zodat mensen niet durven weigeren. Volgens mij wel.

In de Memorie van Toelichting bij de wetswijziging van de Penitentiaire Beginselenwet (PBW) en het Wetboek van Strafrecht, een Kamerstuk daterend van3-10-2013, ingediend door Fred Teeven, staat het volgende (2), blz. 16-17:
‘Arbeid tijdens detentie draagt bij aan een belangrijke en zinvolle dagbesteding en vergroot de kans op een succesvolle terugkeer in de maatschappij (…) Net als voor andere activiteiten, zal ook ten aanzien van arbeid een systeem van <
> gelden.’(…)
‘Voorgesteld wordt van het recht op arbeid een voorrecht te maken en de arbeidsplicht af te schaffen’(…)
‘Het programma in detentie dient bij te dragen aan het vergroten van de kansen van de gedetineerden op een maatschappelijk aanvaardbaar bestaan bij hun terugkeer in de vrije samenleving. De penitentiaire arbeid moet daarom zo veel mogelijk lijken op het werken op de arbeidsmarkt. Dit betekent dat gedetineerden waar mogelijk langer dan de huidige twintig uur per week gaan werken, loon naar werken ontvangen (…) en dat gemotiveerde gedetineerden de kans krijgen om zich door middel van scholing verder in een vak te bekwamen om zo hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten.’(…)
‘Om te bevorderen dat gedetineerden door arbeid geld verdienen zal het eigen geld waarover de gedetineerde in de inrichting kan beschikken (…) en dat niet door midden van arbeid is verdiend, vergaand worden beperkt.’(…)
‘Tegenover de omzetting van het recht op arbeid in een voorrecht staat het komen te vervallen van de plicht tot deelname aan arbeid.’(…)
‘Degenen die niet willen werken, zullen door een arbeidsplicht niet tot een ander oordeel over reguliere (loon)arbeid worden gebracht en laten over het algemeen bijzonder weinig inzet zien gedurende de arbeid. Daardoor lijkt het verplichten van daarvoor ongemotiveerde gedetineerden om deel te nemen aan arbeid amper bij te dragen aan een meer succesvolle re-integratie na detentie en is voor deze plicht niet langer plaats in de pbw.’[einde citaten]

Het klinkt allemaal ‘prachtig’ voor de buitenwereld, maar waar gesproken wordt over ‘loon naar werken’ en arbeid die ‘zoveel mogelijk moet lijken op het werken op de arbeidsmarkt’ moet je je vooral voorstellen dat je hier nog erger wordt uitgebuit dan ‘buiten’. Maar je moet wèl gemotiveerd blijven!

Over wat voor werk gaat het eigenlijk?
Als werkweigeraar kan ik natuurlijk niet uit eigen ervaring spreken maar ik heb tijd genoeg gehad om van alles te weten te komen. De meeste vrouwen werken in een van de arbeidszalen, voorzien van detectiepoortjes. Daar wordt inpak- en eenvoudig productiewerk gedaan en in één van de zalen is ook een naai-atelier. Loon: 76 cent per uur ofwel 3,04 per 4 uur. Wie bereid is hele dagen te werken (vrouwen die geen geld van buiten hebben of krijgen), krijgt 4,56 per 4 uur. In het naai-atelier kun je ook meer verdienen: 4,76 per 4 uur. Zogenaamde ‘voorvrouwen’ krijgen extra betaald. In deze werkzalen werken de meesten. Justitie heeft de mond vol van kansen als je maar gemotiveerd bent, maar in die werkzalen werken dus vrouwen die hier al jaren zitten, in het plusregime ook. Lekker motiverend… Nu zijn er ook wel betere ‘baantjes’ te verkrijgen maar, aldus de huisregels, ‘een beperkt aantal’. Het betreft ‘een gunst die u kan worden verleend op grond van goed gedrag’, ‘indien u de bereidheid heeft getoond om op de arbeidszaal te werken’. Het gaat dan om ‘baantjes’ als afdelingsreinigster, werk in de wasserij of bibliotheek, of als ‘sporthulp’. Langgestrafte vrouwen die al in ‘detentiefasering’ zitten kunnen ook in de tuin werken of in de ‘mess’ (personeelskantine). Zij worden ermee vertrouwd buiten de hoge hekken op het terrein te komen, vanaf waar de vrije wereld nog maar een laag hek van hen verwijderd is. Het probleem met al die gepriviligieerde baantjes is ook nog eens dat hoewel ze elke 6 maanden moeten rouleren, dit niet gebeurt. De bajes speelt een spelletje verdeel-en-heers: er zijn er die jarenlang zo’n baantje houden en dat creëert jaloezie en afgunst. Maar… je moet wèl gemotiveerd blijven! Verdomd. Het lijkt inderdaad op werken in de buitenwereld. Alleen sta je hier nog vele malen machtelozer tegenover het systeem omdat je voor het gedaan krijgen van zaken volledig afhankelijk bent van niet-meewerkend personeel dat aan vriendjespolitiek doet. Hier gaan de deuren letterlijk voor je neus dicht. Arbeidsrecht? Staken? In de bajes?!

Werkbedrijf In-made
Het dient allemaal de uitbuiting, hoe ‘mooi’ ze het bij ‘werkbedrijf In-made’(3) ook presenteren in de hierboven genoemde re-integratiemap. Wat bij dit promotiemateriaal ook nog opvalt is dat alles gericht is op mannen. Vrouwen komen er in de bajes dubbel bekaaid vanaf en het beschikbare werk en de ‘opleidingen’ zijn rolpartroonbevestigend. Zo tonen foto’s in de map zonder uitzondering werkende mannen, bezig met las- en slijpwerkzaamheden in een metaalwerkplaats. Laat de vrouwen maar naaien. In dat naai-atelier maken ze trouwens ook de scheurhemden en dekens voor in de iso. Ook dat gaat allemaal via In-made. Een citaat:
‘Het werkbedrijf van alle penitentiaire inrichingen (pi) in Nederland heet In-made. In-made is ook de merknaam van de producten die we zelf verkopen. Daarnaast voeren we ook veel opdrachten uit voor bedrijven. Dit varieert van simpel werk als verpakken en monteren, tot machinale productie van metaalproducten, hout en textiel. Onze grootste klant is het facilitair bedrijf van Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI), waarvoor we schoonmaak, onderhoud en groenvoorziening in de inrichtingen verzorgen. Daarnaast bakken we brood, wassen we het linnengoed en verzorgen we de gedetineerdenwinkels en maken we onze eigen bedden, matrassen en celmeubilair. Zelfs celdeuren en tralies worden door In-made gemaakt.’ NB! ‘Worden door In-made gemaakt’is dus werken voor de opsluiting en repressie van jezelf en je medegevangenen! Een prachtige (ahum) bezuinigingsmaatregel ook nog eens!

Ik zou hier nog uitvoerig verder kunnen citeren uit de re-integratiemap, maar dat ga ik niet doen. Het is pure propaganda. Het staat bol van de indoctrinatie, gaat over gedrag, werkmotivatie, regels, etc. Het moet je vooral klaarstomen om een brave niet-kritische gehoorzame modelburger te worden als je buiten komt. Ik ga geen reclame maken voor dat tuig. Het past allemaal in het plaatje van het ‘stoplichtmodel’, de Skinnerbajes. Ze kunnen het nog zo mooi verpakken maar bottom line is dat in de bajes mensen vooral werken om niet ‘achter de deur’ te hoeven zitten, en om – hoe weinig ook – een beetje geld te hebben. Probeer vooral niet om zèlf een idee te hebben hoe je na de bajes verder wilt met je leven en wat je wilt leren of ondernemen. Dan stuit je op onmogelijkheden, regels, invoerbeperkingen en doelbewust traag en niet reagerende radertjes, ‘mentoren’ en ‘casemanagers’ die alleen maar binnen het systeem kunnen denken en werken. En opgedrongen rolpatronen.

Het is en blijft dwang!
Als werkweigeraar heb ik de tijd ‘achter de deur’ die anderen besteedden in de werkzaal voor mezelf gebruikt. Om te schrijven en te tekenen. Het in de Memorie van Toelichting voorgestelde beperken van beschikbaar eigen geld om ‘te bevorderen dat gedetineerden door arbeid geld verdienen’ is niet gebeurd. Zagen ze aankomen dat deze chantagemaatregel ook niet zou werken? Of probeerden ze andermaal een publicatie op internet te voorkomen? Hoe dan ook, ik zat in de luxe positie over eigen geld te beschikken (met dank aan de gulle steun!) en voor mezelf wat te doen te hebben. Dit is de meeste gevangenen niet gegeven. En dus moeten ze wel…

De profiteurs
En dus moeten ze wel. Werken voor profiterende bedrijven en bezuinigende justitie. Maar wie zijn nu degenen, de bedrijven die winst maken over de ruggen van tewerkgestelde gevangenen onder het mom van re-integratie? De bedrijven die hun opdrachten via In-mades uitbesteden aan gevangenissen? Het is beslist interessant om dit soort zaken nader te onderzoeken. Voor nu heb ik een lijstje kunnen maken. Ik hoefde daarvoor slechts mijn ogen en oren open te houden. Dit zijn ze (zie bijlage).

Noten:
1 Joke Kaviaar, ‘Werkweigering in de bajes: november 2013 Ter Peel
2 https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-33745-3.html Kamerstuk 33745, nr. 3, dd. 3-10-2013
3 https://in-made.dji.nl/

Bijlage: Bedrijven waarvoor gevangenen arbeid verrichten in Nieuwersluis

Hirschmann: computerbenodigdheden. Contactdozen.
http://www.hirschmann-multimedia.nl/
Pampuslaan 170
1382 JS Weesp
the Netherlands
T +31 294 462555
F +31 294 462514
E info@hirschmann.nl
Hema: babybroekjes: labels eraf. Shirts: idem.
Hoofdkantoor: NDSM-straat 10
1033 SB Amsterdam
e-mail: hemaklantenservice@hema.nl
telefoonnummer: 020-224 2424

Praxis: afdekdoeken voor schilderen
Praxis Doe-Het-Zelf Center B.V.
Herikerbergweg 336
1101 CT Amsterdam

Walraven: bevestigingsdingen van rubber, voor verwarmingsbuizen; schroefjes.
Walraven B.V.
Industrieweg 5
3641 RK Mijdrecht
+31 297 23 30 00
walraven.com

Jamin
De Boedingen 37-39
4906 BA Oosterhout
Telefoonnummer: (0162) 47 41 11

Schulp Vruchtensappen
Zandpad 76
3621 NG Breukelen
Tel. 0346 - 25 96 30
Fax 0346 - 25 96 31
E-mail: info@schulp.nl

Gevangenen doen 6 flesjes + 6 viltjes + een glas in een doos. Die worden voor 12 euro per doos verkocht. Het betreft biologische frisdrank.

Ferrero: snoepgoed. Wordt in de bajes verpakt.
Westbroek 58, 4822 ZW Breda
076 548 2666

Center Parcs. Heeft vorig jaar iets in doosjes laten doen in Nieuwersluis
Rivium Boulevard 213
2909 LK Capelle aan den IJssel

Hinck. Dat kocht in Indonesië plaids voor 2,5 euro per stuk. In de bajes halen gevangenen de kwaliteitslabels er uit en doen er nieuwe in van Hinck; daar staat in dat er wol inzat. De plaids worden voor tussen 70 en 170 euro per stuk verkocht. Gevangenen krijgen 76 eurocent per uur voor het vervangen van die labels.
Het bedrijf adverteert in Ariadne@home
Sluispolderweg 17b
1505 HJ Zaandam
customerservice@hinck.nl
Tel 020-2010880
Oprichtster Willemijn Walenkamp: "De kracht van Hinck zit in de kwaliteit, liefde voor detail en afwerking. Iedereen die aan ons succes meewerkt moet een goed gevoel hebben bij Hinck; van de katoenplukkers en onze leveranciers, tot ons personeel en klanten die de producten kopen." (https://www.hinck.nl/klantenservice/over-hinck/)

Katkor
Urinetest voor katten
Gevangenen doen witte korreltjes in zakjes
http://www.katkor.com
info@katkor.com

Katkor is een merk van Rein Vet Products
Zwaansteeg 25
3511 VG Utrecht
Tel 030 2332015
Fax 030 2304741
Email info@reinvet.com

Bapiste: paaseitjes verpakken
Artista-Chocolates S.A.Avenue Mercator 10
1300 Wavre
Belgium
Tel: +32 (0)10 / 24 13 66
info@artistachoc.be

Dit is de nieuwe naam van Baptista Chocolates, aldus http://chocolaterie.pmg.be/nl/nieuwsdetail/23660270/T16026N0006XSTE/bapt... (link laat zich niet checken voor niet-abonnees, maar de urk zegt genoeg)
Onder voorbehoud

Uitzendbureau van justitie: In-made https://in-made.dji.nl/
Hoofdvestiging in Ministerie van Justitie en Veiligheid Dienst Justitiële Inrichtingen Turfmarkt 147 Postbus 2500 GC ’s Gravenhage
Drie Regionale Bedrijfsbureau’s Arbeid:
RBBA West Copernicusstraat 10 1704 SV Heerhugowaard 088-0719590 rbba.west@dji.minjus.nl
RBBA Zuid Lunettenlaan 501 5263 NTVught 08807-44183 rbba.zuid@dji.minjus.nl
RBBA Noordoost Nicolaus Ottostraat 16 8013 NG Zwolle 08807-41128 rbbb.no@dji.minjus.nl

Opmerkelijk: Bij Raad voor strafrechtstoepassing en jeugdbescherming beroepszaken mbt geschillen over (uitbetaling) arbeid

Gegevens bij de bedrijfsnamen mede bijeengezocht door enkele onderzoekers vanuit de Steungroep 13 september, op basis van informatie vanuit Nieuwersluis.

Joke Kaviaar


 

‘Stoplichtmodel’ in bajes is chantage en bezuinigingsmaatregel - Joke K. uit Nieuwersluis

zaterdag, 30 maart 2019

Ieder mens wil in vrijheid leven. Een intens verlangen dat je dagelijks plaagt als je gevangen zit. Het minste beetje meer bewegingsruimte dat je zou kunnen worden gegund, zul je geneigd zijn aan te grijpen. Pakken, die kans. Als dat gevoel weg is, ben je afgestompt, verloren. Op de wetenschap dat vrijheid een onbedwingbare eerste levensbehoefte is, de wetenschap van de onmisbaarheid van vrije ruimte, is het op 1 maart 2014 ingevoerde gedragsexperiment “promoveren en degraderen” gebaseerd. Het is gebaseerd op het feit dat wie zich opgesloten weet de adem wordt ontnomen, zich niet vrijelijk emotioneel kan uiten omdat er op je gelet wordt. Zodat alle woede, verdriet en frustratie worden opgekropt omdat een uitbarsting ervan bestraft wordt. De uitweg die je wordt geboden is pure chantage.

In de ‘handleiding Toetsingskader promoveren en degraderen’(1) een uitgave van DJI d.d. 20 december 2013, staat onomwonden dat het systeem gegrondvest is op de theorie van ‘belonen en bekrachtigen’ van gedragspsycholoog B.F. Skinner, ook wel geheten ‘operante conditionering’. Ik noemde het in een artikel (2) van 3 april 2014 al de ‘Skinnerbajes’ zonder te weten dat justitie zelf naar Skinner verwijst. Het is ronduit verbijsterend dit in hun eigen uitgave nu terug te vinden. Op blz. 10, onder hoofdstuk 1.3, ‘Het doel van promoveren en degraderen’, valt te lezen: “Eén van de grondleggers van de theorie achter belonen en bekrachtigen van gedrag is Skinner. Skinner stelt dat beloning resulteert in blijvende gedragsverandering (…). Skinner definieert bekrachtiging als het creëren van plezierige situaties of het verwijderen van onplezierige situaties”.

Laten we nu een vroege criticus van Skinner, Harry Harlow, er even bijhalen (3), in 1953. Deze zag de ‘operante kamer ofwel Skinnerbox’, waarin dieren (bv een rat of een duif) worden beloond met voedsel om bepaald gedrag te stimuleren, niet als een goede methode “om complex gedrag te bestuderen”’. 'Zijn kritiek betrof het “hongermodel”, waarbij dieren voedsel wordt onthouden zodat ze goed reageren op voedsel dat tijdens de experimenten als stimulus wordt aangeboden’, zo vermeldt Wikipedia.

Honger als stimulans. Je kunt de honger naar vrijheid daar één-op-één mee vergelijken. Het ‘eten’ dat de gevangen ‘rat’ of ‘duif’ in de bajes krijgt is een stukje (meer) bewegingsvrijheid. En dat kan ook weer worden afgenomen. Eerst wordt er zes weken naar je gedrag gekeken, of je meewerkt, zonder dat je weet wat precies de criteria zijn. Dit leidt er al toe dat iedereen zich binnen veilige marges beweegt. Zelfcensuur op gedrag dus, voortdurend bang om niet goed bevonden te worden, om problemen te krijgen. Zo wordt het indienen van klaagschriften gemeden voor het wordt afgeleerd, uit vrees om de reputatie van lastpak te krijgen. Na zes weken wordt je (gedrag) besproken in het ‘MDO’(multi disciplinair overleg) en beoordeeld. Althans: officieel. Doe je alles voor dat beetje meer bewegingsvrijheid in het ‘plusprogramma’, dan ben je geslaagd en promoveer je. Dit werkt als gedragsbeïnvloeding, maar alleen tijdelijk in de bajes, omdat het tegen natuurlijke behoeftes ingaat om niet alles te doen voor (meer) vrijheid. Wie honger heeft, eet. Om principieel je medewerking te weigeren, moet je ingaan tegen die honger. Neem de honger weg, en het werkt niet meer. Ofwel: als een mens alles doet voor steeds iets meer ruimte – letterlijk – is hij of zij niets anders dan de eerste uitgehongerde rat of duif van Skinner. Hoe ‘echt’ is dat ‘gedrag’ dan? Het is niets anders dan een voortdurend geforceerd conflict mijden. Hoogst ongezond. Eén van de vrouwen die ik hier ontmoet heb, zei: “vliegen vang je met stroop”.

Terug naar Harlow, aldus Wikipedia: ‘Harlow stelde dat dieren vooral leren door hun nieuwsgierigheid en onderzoek. Door de fixatie op de hongerdrift bij het gebruik van de Skinner-box is de kans groot dat deze twee elementen nooit onderzocht worden’.

Vertaald naar mensen: justitie doet maar een slag in de lucht met dit systeem, het nodigt niet uit tot eigen initiatief (‘nieuwsgierigheid en onderzoek’), integendeel. Het enige wat het uitlokt is meewerken om de cel uit te mogen, vaker, langer, tot de meest optimale ‘vrijheid’ is bereikt. Daarna wil je die behouden. ‘Promotie en degradatie’ lokt aanpassing uit, maar alleen om verlichting van opsluiting te bereiken. Al te vaak hoor ik vrouwen vertellen dat eigen initiatief juist niet wordt ‘beloond’ , zelfs keihard tegengewerkt. Alleen binnen de strakke kaders van het ‘detentie- en reïntegratieplan’, de hier ‘aangeboden’ arbeid en baantjes voor gevorderden (hierover later meer) en ‘aangeboden’ opleidingen (horeca en schoonmaak, verder kom je niet als vrouwelijke gevangene) kun je je bewegen. Dit is niet, zoals justitie beweert, zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid ‘stimuleren’. Dit is een worst voorhouden, je aan de leiband houden, je drillen binnen het systeem tot je ja en amen zegt en alles accepteert, inclusief het verstikkende korset van de (vrouwen-)rol waar ze je in willen hebben als je buiten komt. Als een afgerichte hond. Hopen ze. Zeggen ze nog net niet. Dit is de Skinner-box ten voeten uit.

En dan nog iets. Het systeem gaat uit van de verstandelijke vermogens van een ‘gezond’ mens. Anders gezegd: het is zo ableïstisch als wat. Juist in de bajes zitten – met dank aan bezuinigingen op de geestelijke gezondheisdszorg – veel mensen die psychische problemen hebben. Deze worden ‘niet-kunners’ genoemd. In de ‘handleiding Toetsingskader promoveren en degraderen’ staat daarover: ‘Niet-kunners hoeven voor promotie nog niet volledig aan de norm te voldoen, maar moeten wel meewerken om daar te komen.’ Dit is echter aan de subjectieve beoordeling van personeel van de bajes en houdt niet wezenlijk rekening met gecompliceerde problemen. De bajes is geen psychiatrische hulpverleningsinstelling en biedt geen therapieën.

Samenvattend: het enige wat je in de bajes leert is je aanpassen of hoe het systeem naar je hand te zetten als je daar goed in bent en waar mogelijk (stroop), hoe je je zelf op een ongezonde manier in moet houden en alles opkroppen. In de tijd dat ik hier zit, is twee keer een ambulance gekomen voor vrouwen met een hersenbloeding of -infarct. We worden experts in het opwerpen van barrières om ons niet te laten kennen, want het is riskant om je kwetsbaar op te stellen. Voeg daar aan toe de dagelijkse sleur, geen vooruitzichten. Zo ziet het leven er hier uit en dat is vooral voor langgestraften loodzwaar en destructief. “Je went eraan” zei één van hen tegen me. Een paar dagen terug zei ze: “Ik trek het niet meer. Ik wil eruit. Vandaag nog.” Geloof me, ‘je went eraan’ is níet waar. Het went niet. Nooit. En tenslotte houdt justitie ook de samenleving een worst voor. Het systeem dat succesvol mensen moet laten reïntegreren is niets anders dan een ordinaire bezuinigingsmaatregel. Ik citeer nogmaals uit de ‘handleiding Toetsingskader promoveren en degraderen’ blz. 10, hoofdstuk 1.3, ‘het doel van promoveren en degraderen’: “op organisatie- en politiek niveau is het doel van promoveren en degraderen om schaarse middelen gericht in te zetten voor die gedetineerden, die het verdienen. Het promoveren en degraderen is niet direct gericht op gedragsverandering op langere termijn (zoals uiteindelijk vermindering van recidive).” Het is dus louter en alleen een ‘tool’ om ons onder de duim te houden in de bajes en het levert nog geld op ook.

Vandaag, dinsdag 26 maart, zit ik bijna 9 weken vast, waarvan ruim 7 in Nieuwersluis. Ik ben ‘rood’, en ‘basis’. Volgens de regels van justitie zou men mij 6 weken ‘na binnenkomst in de inrichting’ moeten bespreken en moeten beslissen over ‘promotie’. Toen ik hier vorige week 6 weken vast zat, vernam ik niks. Ook nu vertelt niemand me wat. Op sprekersbriefjes (4) wordt niet gereageerd. Informeer je of het MDO je besproken heeft of gaat bespreken, dan vertelt niemand je iets. Gisteren heb ik een piwi aangesproken op hún verantwoordelijkheid om een genomen beslissing mede te delen en deze zwart-op-wit te zetten en te motiveren, zodat de mogelijkheid van beklag open komt te staan. Ik verwacht ‘natuurlijk’ geen promotie. Mijn weigering om te werken en om naar het RIC (Re-integratiecentrum) te gaan om een ‘taaltest’ en ‘reflector’ te doen, en aansluitend de cursus ‘kiezen voor verandering’, zijn al genoeg grond voor hen om ‘promotie’ te weigeren.

Vandaag vertik ik het om nog verder navraag te doen. Komt er geen beslissing of wordt deze niet medegedeeld, dan volgt op grond van art. 60 lid 2 pbw (penitentiaire beginselenwet) beklag omdat er ‘geen promotiebesluit’ is genomen.
Dit beklag zal tevens een aanval inhouden tegen de Skinnerbajes. Ontvang ik wel een beslissing, dan volgt natuurlijk ook beklag. Dat is dan het vierde. De eerdere gingen over het weigeren bij sport op zaterdag (2x) omdat dit alleen voor vrouwen in het plusregime is, en over het niet doorlaten van een boekje, getiteld ‘De zaak Joke K.’.

Met nog ruim een week te gaan., is die ‘zaak Joke K.’ bijna ten einde. De strijd tegen repressie, justitie, politie en bajessen echter nog allerminst. Vrijheid is pas vrijheid als iedereen vrij is!

Noten:
1 Dienst Justitiële Inrichtingen, ‘Handleiding Toetsingskader promoveren en degraderen’, 20 december 2013, via https://www.commissievantoezicht.nl/dossiers/DBT/achtergronddocumenten/h... en via https://docplayer.nl/9863694-Handleiding-toetsingskader-promoveren-en-de...

2 Joke Kaviaar, ‘16 euro per dag voor gedragsexperiment van Teeven? Dat nooit’, 3 april 2014, https://jokekaviaar.nl/Skinner-box-Teeven.html

3 ‘Skinnerbox Wikipedia, https://nl.wikipedia.org/wiki/Skinner-box

4 Een sprekersbriefje is een briefje dat je moet invullen om iemand te spreken te krijgen, bv. casemanager of afdelingshoofd. Hier wordt niet of zeer traag op gereageerd.

Joke Kaviaar


 

Laten we het eens over meer hebben dan alleen de CO2

zaterdag, 30 maart 2019

Tegelijk met de opwarming van onze aarde ten gevolge van de vergrote uitstoot van CO2, zijn er nog veel meer kwalijke effecten op bijvoorbeeld zeestromingen en methaanhydraatvelden en op onze belangrijkste zuurstof-leverancier -de held van onze planeet in mijn ogen-: kiezelwieren.

In een artikeltje als dit is het bijna onmogelijk om de hele wetenschappelijke discussie neer te zetten maar ik ga proberen de belangrijkste spelers naar voren te halen, om zo enkele feiten te bespreken over de werking van het klimaat op onze aardbol. Ik zal proberen het zo simpel mogelijk te houden, niet omdat ik denk dat het anders te moeilijk wordt maar omdat ik wil voorkomen dat het een saaie en lange lap tekst wordt. Het gaat erom dat de context begrepen wordt en als je er meer over wil weten is er genoeg informatie op ‘t internet te vinden (1).

De aarde is aan het opwarmen en de nog steeds fors groeiende en dus hogere CO2-gehaltes versterken dit effect. Op zich geen ramp hoor, de aarde wordt regelmatig kouder of warmer. IJstijden en interglaciale periodes wisselen elkaar voortdurend af. Er waren tijden met veel stikstof in de lucht en tijden met veel zuurstof. Onder andere de reden waarom dieren zo groot konden worden, kijk bijvoorbeeld maar eens naar de overblijfselen van reuzelibelles.
Honderd jaar geleden dacht men dat we op een nieuwe ijstijd zouden afstevenen maar inmiddels blijkt het tegendeel, wel of niet door toedoen van de mens. Die discussie ga ik hier niet voeren. Daar wordt overal om ons heen genoeg over gesproken. Maar er wordt wel erg simpel over gepraat. Smelten van ijskappen op de polen en ‘t smelten der gletsjers, ijsberen die hongerend rondzwerven en dat we allemaal verdrinken en sowieso natte voeten gaan krijgen. Allemaal heel erg, zeker. Maar er dreigt een nog groter gevaar.

Het klimaat op aarde is niet alleen afhankelijk van veel of weinig CO2, maar van duizenden grote en minder grote factoren. De aarde is een levend organisme, constant bezig zichzelf in evenwicht te houden. Erg lastig voor ons –mensen- denk maar aan hevige orkanen en overstromingen. Maar op grote schaal is het niets anders dan warmte vervoeren naar plaatsen waar het te koud is en andersom. Waar warme lucht opstijgt neemt koude lucht de plaats in en dat gaat continue zo door, soms rustig -we voelen dan een heerlijke zomerbries- en soms met veel geweld -van een tornado. Maar daarna is op die plek het evenwicht tijdelijk weer hersteld. Vanuit de aarde gezien dus prima gedaan.

Onze aarde bestaat voor 70 procent uit water, dus boven al dat water, boven de oceanen, is de zonnewarmtestraling constant aan de gang. Die warmte-uitwisseling boven de oceanen is van groot belang, ook daar waar het prettig wonen is. Om dat begrijpelijk te maken dus hier een lesje in fysische oceanografie (een hobby van mij). Bij voorbaat excuses als het hier of daar wat belerend klinkt. Misschien weten jullie ’t al, maar hopelijk hier en daar wat informatie voor diegenen voor wie dit nieuw is.

In alle op aarde aanwezige oceanen heb je grote oceaanwaterstromingen. De uitwisseling van warmte en kou in oceanen wordt bepaald door de dichtheid van water. Om alvast goed te onthouden: hoe warmer en zoeter des te lichter het water is, hoe kouder en zouter, des te zwaarder! Dit heet de thermohaliene circulatie en bepaalt de diverse klimaten op onze aardbol. In alle oceanen zijn de temperaturen op verschillende diepten uiteraard verschillend. Voor ons begrip is het belangrijk om drie grote temperatuurverschillen hier even op te schrijven:
---bovenin een oppervlakkige circulatie, gemiddelde temperatuur van 17,5 graad Celsius. Tot 100 meter diep, gaat om ongeveer 2 procent van al het oceaanwater. Vooral de wind heeft invloed op die stromingen.
---daaronder, tot 1000 meter diep is het 15 tot 5 graden, gaat om 18 procent van al het oceaanwater.
---en de diepere lagen. Zijn kouder dan 4 graden Celsius. Hier valt de Arctische laag onder, met water van -0,4 graden Celsius. Dat komt omdat het zware water daar zo zout is dat ‘t zelfs niet bij 0 graden bevriest (antivries-effect). Dit is 80 procent van al het oceaanwater!

Op die bovenste laag van de oceanen heeft dus vooral de luchtcirculatie effect, maar ook het zogenoemde Coriolis-effect. Dat heeft te maken met de draaiing van de aarde. Daardoor worden oppervlakkige zeestromingen zoals de bovenste laag van de Golfstroom afgebogen. Boven de evenaar naar rechts (met de klok mee) en onder de evenaar naar links (tegen de klok in). Voor ons in Nederland is dit superbelangrijk, want op de aardbol liggen we eigenlijk op de hoogte van Canada (we kijken dan naar de juiste verhoudingen op onze aardbol en niet naar de plaatjes die we in ‘t algemeen gebruiken). Het zou dus hier veel kouder moeten zijn!

Maar de Golfstroom brengt ons niet alleen warm water uit de Golf van Mexico, maar ook de warme vochtige lucht die daardoor ontstaat. Die vochtige lucht stoot vanuit de oceaan op Engeland, vandaar dat het daar vaker regent. En wij hier in Nederland hebben daardoor een rustig en mooi zeeklimaat dat voor vruchtbare akkers zorgt. Er worden al meer orkanen op plaatsen gespot die daar normaal geen last van hebben, zie de recente overstromingen in zuidelijk Afrika. Het kan toeval zijn, maar toch … de afgelopen jaren zijn de orkanen ook overal heviger geworden, het kan een begin zijn…

De oceanen hebben net zoals de lucht behoefte aan evenwicht. Al miljoenen jaren wordt dit relatieve evenwicht iedere keer weer gevonden. De zon verwarmt het water op de evenaar tot zelfs 30 graden op sommige plaatsen. Ook in de diepte warmt het water langzaam iets op en wordt daardoor lichter en begint te stromen. Laten we even naar het Noordelijk halfrond kijken. In het Zuidelijk halfrond gebeurt het in zekere mate nog heftiger. Neem de Golfstroom: 80-150 km breed en 800-1200 meter diep. Het water stroomt met 2,5 meter per seconde en de waterverplaatsing is 30.000.000 kubieke meter water per seconde. Flinke plas water dus. Het warme water stroomt vanuit de Golf van Mexico -die relatief ondiep is en dus snel warm- naar de oostkust van de Verenigde Staten. Dat komt door het Corioloseffect en vanwege dezelfde reden buigt het bij Canada af naar het oosten, naar Europa. Er is nog een andere reden voor (het zogenoemde Ekmantransport) maar dat laat ik even achterwege om het iets simpeler te houden.

De zon schijnt op het noordelijk halfrond minder sterk en het water begint af te koelen. Bovendien mengt het zich in de bovenste laag met kouder water vanuit de noordpool. Het water wordt langzaam kouder en dus zwaarder. Er vormt zich ijs en al het ijs is zoet water. Het zout uit het ijswater wordt afgestoten. Het water om het ijs is dus veel zouter dan normaal en zwaarder en zakt (dus) naar de bodem. Omdat er dus water van de evenaar naar de polen stroomt door dit systeem, moet dit aangevuld worden. Het zoute koude zware water zakt naar de bodem waar het naar de evenaar stroomt om het verlies van het warme water op te vullen. Ziedaar, de cirkel is weer rond! Dit hele systeem is de Oceanische Transportband.

Vanwege dat warmere water verliezen de polen ijs, waardoor de witte terugkaatsing van zonlicht minder wordt. Daardoor versnelt het proces van smelten, waardoor de polen nog sneller opwarmen. Dat smeltende ijs stort zeer veel licht zoet water in de oceaan en minder koud –zout- water stroomt naar de evenaar… de transportband vertraagt of gaat zelfs stil staan!

Maar het is nog erger. Deze koude transportband over de bodem van de oceaan bij de polen duikt bij IJsland en Groenland de diepte in. Vanuit het zuidelijke halfrond bij Antarctica (Weddelzee) en gaat ook via de Indische oceaan naar de Stille oceaan en komt daar pas bij de evenaar weer naar boven. Zo’n rondje duurt naar schatting van de wetenschappers 2290 jaar! Dus wat op de Noordpool gebeurd heeft effect op de hele aardbol. Met deze transportband zijn dus ook aangevoerde luchtlagen betrokken, dus de weersomstandigheden.

Voor ons in Europa is die Golfstroom erg belangrijk. Die zorgt door uitwisseling van koud en warm water ook voor opwelling bij sommige kustgebieden. Voedingstoffen van de oceaanbodem worden omhoog gestuwd door stijgend warmer wordend water waardoor de visstand een boost krijgt. Onze Noordzee en de visgronden bij Engeland en Noorwegen zijn daar blij mee. Zonder Golfstroom zitten we niet alleen zonder paling (zwemt mee), maar het zal bij ons net zo koud worden als in Canada, over Noorwegen en zo maar niet te spreken. Of het zal erg nat worden met heftige orkanen. Dat ligt ook weer aan hoe het weer regeert op het stilvallen van de transportband.

Er is nog een ander belangwekkend gevolg: Methaanhydraatvelden. We merken het nu al in Alaska en Siberië. Permafrost ontdooit. Miljoenen tonnen opgeslagen methaangas komen nu al vrij. Door de kou zijn plantenresten niet goed verteerd door bacteriën en er vormt zich methaangas. Wat weer voor een nog snellere verwarming van onze aardbol zorgt. Methaan is een honderd keer sterker broeikasgas dan CO2. Gelukkig verandert methaan in 10 jaar in CO2 en water, maar als het ineens los komt hebben we een probleem. Er zijn nu al meren in Canada die niet meer bevriezen doordat het methaangas uit de bodem opborrelt en de bevriezing tegen gaat, met weer als gevolg dat er nog meer gas vrij komt.

Maar waar ik me zelf zorgen over maak zijn de enorme methaanhydraatvelden in het oceaanwater langs de kuststreken, bij bijvoorbeeld Noorwegen. Dat zijn een soort ijsvelden waaronder methaan ligt. Als het water warmer wordt storten deze velden in en komen miljoenen tonnen methaangas vrij. De kustrand zou zelfs in kunnen storten. Dat maakt de zee dan zuurder… wat weer meer zorgen oplevert. Methaangas komt soms met kleine explosies vrij, bij de Bermudadriehoek waar schepen daardoor hun drijfvermogen verliezen. In het IPCC rapport zijn deze ontsnappende methaangasvelden niet meegenomen, mogelijk omdat men niet precies weet hoeveel er los zou komen en met welke snelheid.

Ik maak me eveneens grote zorgen over onze grootste vrienden: de kiezelwieren. Dit is een algensoort die op onze aardbol zorgt voor de zuurstof die wij inademen.
Ieder jaar ontstaat er een enorme stofwolk vanuit de Sahara, die naar Zuid- Amerika drijft. De Sahara was vroeger zee en het zand bestaat onder andere uit miljarden tonnen lijkjes van kiezelwieren in de vorm van silica. Dat is een perfecte meststof voor het Amazonebekken. Er ontstaat een explosie van plantenleven, en bomen groeien bizar hoog en produceren ontzettend veel zuurstof. Daarom is ook heel lang gedacht dat dit de longen van de aarde zijn. Het speelt wel een rol maar anders dan we denken.
De geproduceerde zuurstof daar wordt voornamelijk gebruikt voor de explosie van dieren in het Amazonegebied. De daar geproduceerde zuurstof wordt dus gebruikt door de daar levende planten en dieren. Wat wel meewerkt is het vocht dat de bomen en struiken opzuigen in de Amazone, dat wordt via de bladeren meegenomen en verdampt tot mist en wolken… Een soort vochtrivier van epische omvang! Deze rivier drijft naar het Andesgebied waar het door de bergen wordt tegengehouden. De wolken laten hun vocht vallen en dit water spoelt langs de bergen naar beneden waar het enorm veel silica uit gesteente mee spoelt. Dit komt via kleine stroompjes in grote rivieren en spoelt uiteindelijk via de Amazone en andere rivieren weer in de Atlantische oceaan terug. En daar wachten de kiezelwieren die de silica nodig hebben om hun schaaltjes te maken: er ontstaat een “algenboom”. Vanuit een ruimtestation is dit als groenblauwe golven te zien… zoveel zijn er dan. En die minuscule algen maken onze zuurstof! In koude gebieden halen ze hun silica uit smeltende ijsbergen die rotsen verpulveren en silica in zee meenemen. Na een tijdje is de voorraad extra silica weer op en sterven de kiezelwieren weer voor een deel af. De dode hulsjes zakken naar de zeebodem waar men denkt dat ze al een 800 meter dikke laag vormen. Als de zee dan ooit weer opdroogt of door een aardbeving omhoog komt zal er een nieuwe Sahara ontstaan. Kortom: ook hier is een constant evenwicht van aanvoer, transport en evenwicht. Geen idee wat voor invloed een stilstaand transportsysteem op dit systeem zal hebben.

Maar zonder zuurstof maakt de opwarming echt geen bal meer uit. De aarde zal het overleven maar wij als soort zeker niet. Aan een langzaam stijgende zeespiegel kunnen we ons nog wel aanpassen, maar aan zuurstofgebrek, of aan geen vissen meer, of aan constante heftige stormen? Ik denk het niet… Ik ben hier geen doemscenario aan het schrijven, maar er wordt maar geklaagd over CO2 terwijl je van beleidsmakers zou verwachten dat ze ook wat beter geïnformeerd zouden moeten zijn. Het lijkt wel of iedereen maar wat napapagaait maar er geen zak van snapt. Nu zou dat ook niet hoeven als we op onze regeringen zouden kunnen vertrouwen. Maar ja.

Ik hoop van harte dat de opwarming van de aarde erg langzaam gaat en de aarde zelf een evenwicht vindt zonder de mensheid uit te moorden. Dat zou theoretisch echt kunnen. Maar persoonlijk heb ik alleen geloof in de wetenschap, daar moet de redding vandaan komen. Ons als Nederland in de schulden steken met dit klimaatbeleid is hetzelfde als schieten op een orkaan. Het is nutteloos om je op die manier te verdedigen tegen een geïrriteerde planeet. Zelfs als heel Europa gaat meewerken moeten we Amerika en China meekrijgen om echt effect te scoren. Ik ben voor innovatie, goede uitleg, samenwerking, andere energiebronnen zoeken. Schoner, mooier en gezonder. Maar wat er nu wordt voorgesteld? Moeten we het daarvan hebben? Jeetje mina.

Kiezelwieren zorgen dus voor 78 tot 80% van de zuurstof op de planeet die we nodig hebben. Bomen en andere planten zorgen voor de rest, middels fotosynthese. CO2 wordt opgenomen, daarvan wordt de koolstof (C) gebruikt om van te leven samen met zonlicht en water, en zuurstof (O2) is een afvalproduct. Als je in een bloemrijke groene omgeving woont krijg je plaatselijk dus meer zuurstof tot je beschikking. Bomen hebben we dus hard nodig. De Amazone is dus niet direct onze aanvoer van zuurstof maar als de Amazone uitgedund wordt missen we dus wel de vochtrivier en indirect de aanvoer van silica voor de grote expansie van kiezelwieren. Ieder deel van de keten is dus essentieel!

Wat betreft de kans dat dit allemaal gebeurt? Daar hebben we nog geen idee van. Miljoenen jaren geleden heeft de circahaliene transportband ook een keer stilgestaan. Dit kwam door het doorbreken van een dam bij een reusachtig ijsmeer. Miljarden tonnen zoet water stortten in de oceaan en verstoorden dus de zout/koud/zwaar -watercyclus. Het heeft heel lang geduurd maar uiteindelijk heeft de aarde het evenwicht terug gevonden. Helaas heeft de mens die tijd niet... Door het smelten van al het poolijs stijgt de zeespiegel ongeveer 80 meter, dus alle kustlanden verdwijnen onder water, het weer verandert zo drastisch dat we ons daar niet aan kunnen aanpassen (een soort honderdvoudig El Niňo effect) en het leven in zee zal misschien ook grotendeels verdwijnen. In hoeveel tijd is niet te voorspellen maar het begint met veranderingen in het weer. Dat is namelijk het korte termijn effect. Het weer wordt extremer, meer orkanen, droogtes duren langer of op plaatsen waar het niet verwacht wordt, overstromingen worden erger of verschijnen op onverwachte plaatsen, noem maar op.

Hoe ons weer eruitziet is dus het korte termijn effect. Als de grote transportband stil komt te staan zullen bijvoorbeeld de plastic-soup-gyres uit elkaar vallen. Een hele grote ligt namelijk precies midden in het Noordelijk halfrond van de Stille Oceaan, door een lus van de transportband en het Eckmann effect. Daaraan zullen we kunnen zien dat er iets verandert. Het vele ijs drukt momenteel zwaar op het Antarctische continent. Wanneer al dat gewicht vermindert kan de aarde misschien reageren door aardplaatverschuivingen. Kortom: geen zorgen om de planeet. Die vindt wel weer evenwicht. Maar dan zijn wij al uitgestorven.

Hopen maar dat dit doemscenario nooit gebeurt en de planeet sneller hulp biedt en het evenwicht herstellen kan voordat de grote rampen gebeuren. Dat is ook gebeurd met het gat in de ozonlaag, toen cfk's in de ban gingen. Een planetair probleem pak je met zijn allen aan. Er is nog tijd... een beetje opwarming kan de planeet hebben. Maar we moeten wel snel gaan innoveren. En we mogen best af en toe vliegen of autorijden... mits er wat tegenover staat. Thoriumcentrales, waterstof, gooi alle opties open en zoek mogelijkheden. Het is een lachertje om in Nederland dure onwerkzame warmtepompen te plaatsen. Ons kleine landje doet niets op de planetaire balans. Maar we zouden wel moeten inzetten op haalbare doelen en innovatie (bijvoorbeeld zonne-energie direct omzetten door middel van zonnecollectoren in waterstof en dat als energiebuffer opslaan). En de andere landen de voordelen laten zien en motiveren om mee te doen. Voorlichten en hoop bieden. Nieuwe milieuregels afdwingen voor een heel continent. En op invoer van vervuilende landen milieubelasting heffen. Dan worden de producten uit eigen continent goedkoper en controleerbaar. Dan dwing je verschoning via de geldstromen af. Helaas het enige waar dat soort landen (en bedrijven) in geloven. Als ‘t maar helpt.

Kortom, ik heb nog hoop maar dan moeten we een groot deel van de bevolking mee krijgen en de industrie aan strenge regels binden. En wel zo dat ze het nut inzien en er ook gelukkig van worden. Puur wetten en dwang heeft geen nut, dat wordt toch afgekocht door de grote jongens. De tijd zal ‘t leren.

Noten:
(1) https://nl.wikipedia.org/wiki/Ekmantransport - https://nl.wikipedia.org/wiki/Corioliseffect - https://nl.wikipedia.org/wiki/Methaanhydraat - https://nl.wikipedia.org/wiki/Diatomeën - https://nl.wikipedia.org/wiki/Plasticsoep

Een goed en duidelijk boek over bovengenoemde fenomenen is bijvoorbeeld dat van Manuel Sintubin, “De wetenschap van de aarde” (ISBN 9789033485510)

Eugenie Verschoof van Erve


 

Crisis in drie dimensies

zondag, 10 maart 2019

Er hangt recessie in de oververhitte kapitalistische lucht. Een paar berichten van de afgelopen dagen:
– China heeft vrij opeens te maken met een exportdaling van rond de 20 procent, “de grootste daling in drie jaar (1);
– In de Verenigde Staten blijkt het handelstekort dramatisch te zijn opgelopen, naar “het hoogste cijfer sinds 2008”(2). Dat jaar 2008 doet voor de goede verstaander allerlei alarmbellen afgaan: toen kwam de vaart in de bankencrash, gevolgd door een zeer diepe recessie. Ook is de banengroei in de VS tamelijk rap ingezakt en nu “de laagste sinds anderhalf jaar, ruim beneden de voorspellingen” (3);
– De Europese Centrale Bank verstrekt grootschalig goedkoop krediet aan banken, om te voorkomen dat de economische groei verder inzakt. 'De centrale bank heeft de groeiverwachting voor de eurozone flink verlaagd, van 1,7 naar 1,1 procent”. In Italië blijkt al een lichte recessie te zijn, in Duitsland is de economische groei vrijwel stilgevallen.(4)
– Ook Nederland ontspringt de dans niet. “In Nederland verlaagde het Centraal Planbureau (CPB) de groeiverwachting voor 2019 naar 1,5 procent. In de zomer ging het CPB nog uit van een groei van 2,7 procent”.(5) Dat is een forse, snelle groeidaling. Zeker: dit zijn prognoses, en die zitten er heel vaak naast. Maar het beeld van een naderende recessie wordt door een mogelijk onjuiste prognose niet wezenlijk ondergraven.

Een nieuwe recessie komt er dus binnenkort aan. Nu zal veel mensen wellicht een beetje zijn ontgaan dat de vorige recessie al verdwenen is. Van stijgende inkomens hebben heel veel mensen erg weinig gemerkt. Wat omhoog ging, was vooral de energierekening en de CO2-uitstoot. Crisis is voor veel van ons een permanent verschijnsel, en geen kwestie van recessie of hoogconjunctuur. Maar dat wil nog niet zeggen dat die fases van de economische cyclus niet bestaan of niet ter zake doen. Laten we eens kijken wat voor kanten het verschijnsel ‘crisis’ in het kapitalisme zoal heeft.

De crisis als kapitalistisch verschijnsel heeft drie dimensies die in discussies wel eens een beetje door elkaar lopen. Natuurlijk zijn ze met elkaar verbonden. Maar ze zijn niet hetzelfde.

Altijd maar crisis
De eerste, meest algemene dimensie is de crisis die het kapitalisme dag in, dag uit opdringt aan arbeiders, of er nu een recessie is, een hoogconjunctuur of iets er tussenin. Het kapitalisme bestaat er uit dat bezitters/ managers van bedrijven hun personeel hetzij uitbuiten, hetzij afdanken als dat onvoldoende lucratief uit te buiten is. De uitbuiting betekent voor velen laag loon, genoeg om van rond te komen zolang er geen dingen mis gaan. Een apparaat dat plotseling kapot gaat en vervangen moet worden? Een operatie die maar gedeeltelijk wordt vergoed door de verzekering? Weg is het fragiele evenwicht.

Voor mensen zonder baan – en zelfs bij hoogconjunctuur, zelfs bij zogenaamde 'volledige werkgelegenheid', zitten er mensen zonder baan – geldt dit veel sterker. Hun inkomen is amper voldoende voor het karigste overleven, er mag echt niet veel mis gaan.

Voor hoger betaalde arbeiders geldt dit minder. Maar daar is het arbeidstempo, de intensiteit van het werk, de bijbehorende stress genoeg om chronisch als crisisverschijnsel te dienen. En wie betaald werk heeft, leeft met de angst om dat kwijt te raken. Kortom: aan de onderkant van de kapitalistische maatschappij is de crisis chronisch en permanent. Dan heb ik het verder nog niet eens over zaken als onleefbaarheid, milieubederf en zo meer. De ogenschijnlijk onstuitbaar aanzwellende klimaatcatastrofe is daarvan een voorbeeld. Mensen, andere dieren, de hele natuur bevinden zich in aanhoudende, steeds intensere crisis. Die treft dus veel meer dan alleen ‘de economie’.

Ups en downs
Maar binnen dit patroon van algehele crisis zijn er ups en downs in die economie, en het is gebruikelijk om die downs specifiek 'crisis' te noemen, oftewel recessie. Hoe werkt zoiets? De oorzaak ligt in de kapitalistische markteconomie zelf. Daarin functioneren bedrijven, die tegenover elkaar staan als concurrent. Die bedrijven hebben arbeiders in dienst, die minder aan loon krijgen dan ze aan productie opleveren. Ze worden uitgebuit, en op het verschil tussen loonkosten en opbrengst van de arbeid is de winst gebaseerd. Die winst wordt echter pas geïncasseerd als de opbrengst, en dus de meeropbrengst, van de arbeidskrachten daadwerkelijk wordt verkocht, door de kapitalist die zich die opbrengst heeft toegeëigend.

De bedrijven functioneren dus om winst te maken, zo veel mogelijk. Dat is geen kwestie van persoonlijke hebzucht van de kapitalist. Het is een kwestie van concurrentie. Want de winst gaat niet zozeer naar de jachten en champagne van de bezitters. De winst gaat vooral naar investeringen, in machines om de productiviteit te verhogen, in nieuwe vestigingen om meer te produceren, in nieuw personeel om die productie daadwerkelijk tot stand te brengen. Wie niet investeert, vernieuwt, uitbreidt, raakt achterop bij wie dat wel doet. Wie te weinig investeert in kostenbesparing, zal ontdekken dat die of onder de eigen kostprijs moet verkopen, of zulke dure spullen aflevert dat de klanten naar de concurrent gaan die wel de kosten afdoende heeft gedrukt. Bij te weinig afzet en/ of te hoge kosten dreigt bankroet. Er is dus een soort systeemdwang. De kapitalist profiteert van dit bestel. Maar ook de kapitalist is niet vrij.

In deze concurrentie ligt de wortel van de economische cyclus. Een hypothetisch voorbeeld: er zijn in land X drie autobedrijven, in drie verschillende paar handen. De zaken gaan goed, alle vervaardigde auto's worden met gemak winstgevend verkocht. Onderzoek wijst uit dat de markt de komende jaren gaat verdubbelen. Wat doen de bedrijven? Ze gaan investeren, om een zo groot mogelijk deel van die groei binnen te slepen. Ze doen dat niet in onderling overleg, maar ieder voor zich. Ze willen het liefst allemaal als enige die dubbel zo grote markt bedienen. Ze vergroten allemaal hun capaciteit zo veel mogelijk. Dus bouwen ze nieuwe bedrijfshallen, waarmee ze de markt voor bouwbedrijven vergroten. Ze nemen meer mensen in dienst, waardoor meer mensen salaris hebben dat ze bij de supermarkt kunnen uitgeven, waardoor ook de supermarkt in de lift raakt. De economie gonst de hoogconjunctuur in.

Maar dan is de capaciteitsverhoging van de autobedrijven een feit. En wat blijkt? Alle drie de bedrijven hebben 50 procent meer capaciteit. De totale capaciteit ligt daardoor een flink eind bóven die verdubbelde markt die werd voorzien. Opeens blijven auto 's onverkocht of moeten ze onder de kostprijs worden aangeboden. Opeens is er overproductie. De bedrijven gaan snijden op kosten, personeel ontslaan en/of lonen verlagen. Rekeningen aan toeleveranciers worden te laat betaald. Die raken in de problemen, ook omdat zij opeens veel minder orders krijgen. Ook zij gaan kosten besparen, personeel de laan uitsturen. Minder arbeiders, met lagere lonen, die minder inkopen doen: de supermarkten zien teruglopende afzet, en reageren eveneens met kostenbesparingen. Misschien dat één van de drie autobedrijven op de fles gaat, misschien bezwijkt een grote bouwfirma, een supermarktketen, een bank. De groei hapert en maakt plaats voor krimp, de hoogconjunctuur heeft plaats gemaakt voor een recessie. Overal verlagen kapitalisten hun kosten, ze dwingen een bezuinigingsbeleid af om minder belasting te hoeven betalen, waardoor via lagere inkomens de consumptie verder daalt en de crisis nog dieper wordt.

Uiteindelijk, als de kosten voor kapitalisten vér zijn gedaald en er flink wat 'overcapaciteit' in de diverse bedrijfstakken is weggesneden – ten koste van flink toegenomen werkloosheid – wordt het weer voordelig voor bedrijven om te gaan investeren. Spotgoedkoop geworden arbeidskrachten die in de rij staan voor een baan, machines en bedrijfshallen die voor een habbekrats van eigenaar wisselen, ze vormen de basis van de hervatting van de groei. Maar omdat aan de zucht naar winst in verhoudingen van concurrentie niets wezenlijks is veranderd, is een terugkeer van de over-accumulatie, overcapaciteit, overproductie en dus van de recessie een kwestie van tijd.

Alsmaar erger?
Deze economische cyclus is eigen aan kapitalistische markteconomieën. Maar niet iedere cyclus verloopt hetzelfde. Er zijn tijden waarin de recessies slechts ondiep zijn, de hoogconjunctuur stevig en langdurig. Zo was het bijvoorbeeld vanaf de jaren veertig tot vroeg in de jaren zeventig in de VS en vanaf de jaren vijftig ook in West-Europa. Er zijn ook tijden dat recessies amper van wijken weten en de hoogconjunctuur er tussendoor weinig voorstelt of slechts kortstondig is. Zo was het in de jaren dertig van de vorige eeuw, en zo is het vandaag de dag eigenlijk weer. Er zijn dus diepere patronen aan het werk die crisis chronisch maken, of zelfs richting een stelselmatige verdieping van crisisverschijnselen leiden. Dat is de derde dimensie van de crisis.

Die bevat verschillende componenten. Kijken we even naar het hierboven gehanteerde model van concurrerende bedrijven op een markt. Daar kan er zomaar een bedrijf bankroet gaan, andere bedrijven nemen het marktaandeel over, het systeem als geheel raakt nauwelijks ontregeld. Maar zo werkt het vaak niet. Die soepele markteconomie bestaat nauwelijks nog. Bedrijven zijn vaak zo groot, en zo verstrengeld met elkaar en met de staat, dat een bankroet van één ervan een zeer riskante kettingreactie teweeg kan brengen die het hele systeem, en daarmee de ondernemersklasse zelf, ontregelt.

Zogeheten systeembanken slepen in hun val de halve financiële sector mee. Dat is voor regeringen een reden om zo'n val tot iedere prijs te willen voorkomen. Regeringen kopen desnoods die bank op uit belastinggeld, om hem naderhand weer te privatiseren als het ergste gevaar is geweken: de zogeheten bail outs van 2008-2009 zijn een voorbeeld. De staat springt op andere manieren in: door afzet te genereren via bijvoorbeeld wapenorders, door de inkomens van mensen zonder baan een beetje op peil te houden zodat de consumptie minder hard instort tijdens recessie. Zowel oorlogsuitgaven als sociale zekerheid vormen voor een kapitalistische economie een soort van buffer tegen al te scherpe recessies.

Maar dit soort buffers hebben een prijs: de overcapaciteit in het systeem wordt niet of veel minder stevig weggesneden. De recessies worden getemperd, maar een terugkeer van een ouderwetse hoogconjunctuur blijft uit. En de hele operatie kost heel veel geld. Pogingen om arbeiders en de hele onderkant dat geld te laten ophoesten lopen tegen een potentiële grens aan als getergde arbeiders zich verweren. Geld in het systeem blijven pompen om de financiële sector maar niet te laten crashen is een veel gebruikt lapmiddel. Maar zodra het infuus wordt weggehaald, dreigt alsnog een crash.

Het kapitalisme is door haar enorme schaal en de verstrengeling van bedrijven en staat, niet meer bij machte om de recessies zoveel ruimte te geven dat de overcapaciteit er echt door wordt weggesneden. Het resultaat: stagnatie. Een alternatief: de recessie zich te laten uitleven. Maar dat is juist voor de kern van de kapitalistenklasse veel te riskant. Een ander alternatief is oorlog. Ook dat ruimt economisch gezien nogal wat overcapaciteit op en maakt ruimte voor de start van een volgende hoogconjunctuur. Het zegt iets over de moraal van een systeem dat zelfs oorlogen er aldus een 'rationele' rol in vervullen.

De hele ontwikkeling hangt samen met een verschijnsel dat Karl Marx analyseert als de 'tendens van de winstvoet om te dalen' of ‘de tendentieel dalende winstvoet’. Die winstvoet is niet de winst zelf, maar de verhouding tussen gemaakte investering en winst. Als je één eenheid investeert, en je krijgt er tien terug, dan heb je een hoge winstvoet. Investeer je één eenheid en krijg je er maar twee terug, dan is je winstvoet veel en veel lager: dezelfde winst vergt dan veel meer investeringen, winst maken is dan kennelijk duurder. Volgens Marx heeft het kapitalisme de neiging om het winst maken duurder te maken, oftewel: het kapitalisme laat een tendens tot dalende winstvoet zien.

Waarom? Wederom Marx. Volgens hem is de winst uiteindelijk meerwaarde, geproduceerd door arbeiders. Machines maken geen winst. Die komt er pas als arbeiders die machines bedienen. Precies daar ligt het probleem. Want bedrijven die de capaciteit willen vergroten zullen zowel arbeiders als machines inzetten. Maar bedrijven die de capaciteit-per-arbeider, de productiviteit willen verhogen, zullen relatief meer in arbeidsbesparende technologie investeren en relatief minder in arbeidskrachten. De verhouding tussen het kapitaal dat in machines wordt gestoken, en het kapitaal dat in het huren van arbeiders wordt gestoken, verschuift steeds meer in de richting van het eerste. Waar ooit honderd arbeiders aan één machine stonden, staat nu één arbeider honderd machines te bedienen.

Maar de meerwaarde, en dus de winst, komt uit die ene arbeider zoals eerder uit die honderd! Het vergaren van meerwaarde, en dus de basis van de winst, is door dit proces veel kostbaarder geworden. Het is deze neiging van de winstvoet om te dalen die op de achtergrond meespeelt en zich vertaalt in recessies die maar aanslepen, oplevingen die weinig voorstellen en een algehele malaise in de economie.

Tegenover die dalende winstvoet staan weliswaar tegentrends. Al die machines worden zelf bijvoorbeeld steeds goedkoper, via ook weer die groeiende arbeidsproductiviteit. Zo zijn er meer effecten. Daarom sprak Marx over die dalende winstvoet als een tendens, niet als over een zich altijd doorzettend verschijnsel.

Of dit allemaal klopt, getalsmatig en anderszins, is overigens omstreden, juist ook onder marxisten. Maar ook als het rekenkundig niet klopt, in fysieke termen slaat dit inzicht van Marx wel degelijk ergens op: steeds meer machines maken deel uit van een productieproces waar relatief steeds minder arbeiders in functioneren, terwijl arbeiders die meerwaarde genereren. Als anarchist voel ik me helemaal niet geroepen om elk aspect van de Marxiaanse analyse te onderschrijven, en de mathematische kant van de kwestie laat ik graag aan de marxisten over. Die hebben uit het publiceren hierover in de loop der jaren één van de weinige groeisectoren in dit systeem weten te distilleren. Maar in meer maatschappelijke zin raakt de Marxiaanse analyse hier wel degelijk aan een vrij wezenlijke tendens in het kapitalisme.

Kapitaal, klimaat, catastrofe, of…?
Het is een tendens die het hart van het kapitalisme bedreigt. Die tendens heeft een extra destructief gevolg: elk beleid wordt door kapitalisten en bijbehorende politici getoetst op de vraag ‘wat doet het met de winstgevendheid?’ Maatregelen die de winning en het gebruik van fossiele grond- en brandstoffen inperkt, zijn tegen die achtergrond vrij kansloos: ze kosten teveel precies voor die bedrijfstakken die deze grond- en brandstoffen verbruiken en al doende de CO2-uitstoot tot verschroeiende, klimaat-ontregelende hoogte opdrijven. Sluiting van kolen-, gas- en oliewinning, van luchtvaart en grootschalige veeteelt, van betonfabricage, auto-industrie en de bijbehorende wegenaanleg? Vergeet het maar zolang de winst regeert.

En hoe moeizamer die winst behaald wordt, des te groter de weerstand tegen iedere inbreuk op die winstgevendheid. In tijden van hoogconjunctuur kon er een verzorgingsstaat van af, plus een redelijk stevig milieubeleid. Die tijden zijn voorbij. Zo versterkt dimensie drie van de crisis – die winstvoet die geneigd is te dalen – de eerste dimensie die we aanstipten.

Alternatieve energiebronnen, zeg je? Zonnepanelen, winstenergie, elektrische auto’s? Prima., zegt het kapitalisme… maar náást al die destructieve bedrijfstakken, die zich daarmee echter nog helemaal niet laten vervángen. Verder zijn de positieve gevolgen van deze schonere energiebronnen en vervoersmiddelen ook nogal overschat. Ook elektrische auto’s moeten worden gefabriceerd, en dat levert CO2-uitstoot op. Ook windmolens moeten worden gemaakt voor ze energie leveren. En ook die productie kost grondstoffen en energie. En ook dat gaat lang niet allemaal ‘klimaatneutraal’.

Omdat het kapitalisme dwangmatige groei inhoudt, zal de neiging om energie- en grondstofgebruik per eenheid – per auto bijvoorbeeld – terug te dringen, ongedaan gemaakt worden omdat het aantal eenheden maar blijft groeien. Duizend auto’s die per exemplaar 100 eenheden CO2-uitstoot genereren, staan dus voor 100.000 van die eenheden. Halveer de uitstoot per auto, verdubbel het aantal auto’s intussen – want we moeten groeien, nietwaar? - en je bent nog helemaal niets opgeschoten in de noodzakelijke richting. Het is die dwangmatige groei die het kapitalisme natuurvijandig en klimaat-ontregelend en daarmee levensbedreigend maakt.

Een systeem dat op uitbuiting van arbeiders drijft, maar dat zodanig werkt dat die uitbuiting steeds duurder en omslachtiger wordt, grijnst zijn eigen ondergang tegemoet. Een systeem dat uit naam van de winst de destructie van natuur, dieren, ook menselijke dieren, steeds naderbij brengt, verwoest uiteindelijk ons allemaal en sloopt ook haar eigen bestaansvoorwaarden.

Het zullen echter al die mensen zijn die vooral nadeel van het systeem en haar drievuldige crisis ondervinden– uitgebuite arbeiders, maar ook talloze anderen – die het door het systeem over zichzelf afgeroepen vonnis ten uitvoer dienen te brengen, door middel van universele, levensreddende en bevrijdende opstandigheid. Anders sleept een steeds sterker stagnerend kapitalisme ons allemaal mee in haar door haar eigen dynamiek naderbij gebrachte val.

Noten:
1 “China exports saw biggest fall in three years in February”, BBC, 8 maart 2019, https://www.bbc.com/news/business-47492397
2 “Handelstekort VS naar recordhoogte ondanks importtarieven Trump”, Nu.nl, 6 maart 2019, https://www.nu.nl/economie/5776467/handelstekort-vs-naar-recordhoogte-on...
3 “US jobs shock as growth slows”, BBC, 8 maart 2019
4 “ECB genoodzaakt om opnieuw goedkope leningen te verstrekken”, Nu.nl, 7 maart 2019, w.nu.nl/economie/5778042/ecb-genoodzaakt-om-opnieuw-goedkope-leningen-te-verstrekken.html
5 als in noot 4

Peter Storm

Neederland laat man in Bahreinse kerkers folteren: #doesboos! Joke K. uit Nieuwersluis

zaterdag, 09 maart 2019

Gefeliciteerd, Harbers, Dijkhoff, Rutte, IND, DT&V en alle andere verantwoordelijken, jullie hebben met succes een man laten deporteren naar marteling en levenslange opsluiting. Neederland is er vast een stuk veiliger op geworden!

Dit verdient een #doeslief lintje, al is de deportatie van Ali Mohammed al-Showaikh inmiddels een paar maanden geleden (sarcasme modus uit).Het was een bericht aan het begin van deze dag, dinsdag 5 maart 2019, dat daarna snel ondergesneeuwd raakte door ander nieuws. Dit waarschijnlijk tot grote opluchting van de schrijftafelmoordenaars die dit ‘asiel’beleid bedenken en uitvoeren en erop hopen dat er geen schandaal van komt.

Het bericht van het lot van Ali Mohammed kwam van Amnesty en vluchtelingenwerk die met familie en advocaat gesproken hebben. Ali Mohammed ontvluchtte in 2017 Bahrein uit vrees voor repressailles vanwege de politieke activiteiten van zijn broer en vroeg hier asiel aan. Ze moeten zijn aanvraag er snel doorheen gejast hebben en net zo snel zijn deportatie hebben geregeld.

Waar blijf je nou, Harbers, met je gezeur en geklaag over jarenlang doorprocederen? Dat is toch al moeilijk gemaakt door bezuinigingen op de advocatuur? Of zou ‘t kunnen dat Ali Mohammed zoals zovelen nog wel een procedure had lopen maar die in Bahrein moest afwachten na zijn deportatie? Kom, we geven de IND er nog een bak geld bij om de procedures te versnellen! 10 miljoen voor nog meer Ali Mohammeds!

En, Harbers? Hoe had je hem dan terug willen halen nu hij daar direct na aankomst is opgepakt en gemarteld? Wat nu, nu hij in een oneerlijk proces tot levenslang is veroordeeld? O ja, voor wie dat nog niet weet: dat oneerlijke proces is al hier in Nederland begonnen, bij de IND. Hoeveel mensen wacht na deportatie hetzelfde of een vergelijkbaar lot, waarvan we het nooit horen? En hoeveel gingen hem voor? Immers, het is standaardpraktijk van deporterend Europa om uit het oog, uit het hart na landing van het vliegtuig de gedeporteerde voorgoed de rug toe te keren en niet te willen weten hoe het afloopt.

Ali Mohammed is nu 27 jaar jong en in de Bahreinse kerkers geworpen. Echt! Chapeau Neederland! Die zien we nooit meer terug. Daarvan kunnen we zeker zijn. Volgende. Ah, hier hebben we Nemr van 9 jaar jong die niet onder het afgeschafte kinderpardon, of restregeling of hoe het ook heet, valt. Weg ermee! Wordt wel wat lastiger met al die TV camera’s op hem gericht maar gelukkig is de discretionaire bevoegdheid afgeschaft zodat we Harbers geen schop onder zijn hol kunnen verkopen. Wie dan wel?

Welke anonieme ambtenaar? Ah! Mevrouw Ali van Berckel misschien? Zij is het nieuwwe hoofd van de IND. Het kan niet zo zijn dat er geen enkele kop kan rollen. Ja, de banaliteit van het kwaad. Maar dat spreekt niemand vrij. Wie was de marechaussee die Ali Mohammed in Bahrein het vliegtuig uit kieperde? Wie was de ambtenaar bij de Dienst Terreur en Verrek? Het zijn allemaal mensen met namen en gezichten die wonen en werken in dit gave land van Rutte. Je weet wel, die vaas die heel moet blijven, al moet-ie aan elkaar gelijmd worden met het bloed van vluchtelingen.

Leve onze #doeslief normen en waarden waar we het allemaal nu over moeten hebben. Vergeet #doeslief. Ik zeg #doeskapotmaken al die terreurorganisaties met een hoog democratisch knuffelgehalte in de Neederlandse polder! #doeskapotmakenm wat mensen als Ali Mohammed al-Showaikh kapotmaakt. #doeskapotmaken IND, DT&V, KLM, Marechaussee, de Tweede en Eerste Kamer. #doesboos tegen de verantwoordelijken.

“Ja, dus?” Wat kan het schelen dat Ali Mohammed naar de verdommenis is geholpen, nietwaar Dijkhoff? Er zitten nog heel wat mensen met kinderen in de gezinslocaties en gezinsgevangenissen van Kamp Zeist die geen ‘pardon’ krijgen. Er zitten nog heel wat mannen in deportatiekamp Rotterdam, waaronder een aantal Sudanezen die #doeslief het land uitgegooid kunnen worden. #doesdoodgaan, nietwaar Harbers, nietwaar Dijkhoff?

Hoe lang blijven de muren van de deportatiekampen nog overeind staan? Hoe lang nog vertrekken KLM-vliegtuigen met geknevelde vluchtelingen vanuit Schiphol? Hoe lang nog komen KLM-medewerkers weg met de dodelijkste smoes aller tijden dat ze vervoersplicht hebben, die niet waar is? Oh ja, eigen inkomsten en directie eerst natuurlijk! Ach, de media helpen ons wel weer vergeten.

#doesnietvergeten, #doeskapotmaken, #doesboos. Als ‘t Ali Mohammed niet meer helpt, dan misschien een volgend slachtoffer van de deportatiepolitiek? Of zeggen we over eenjaar hetzelfde weer, als er opnieuw iets uitlekt over het lot van ene vluchteling na deportatie? Zo gaat ‘t tenslotte al jaren. En lief doen, dat is wel het laatste wat we moeten doen. “Ja, dus?” #Doesboos.

Joke Kaviaar

VS versus China: boter of kanonnen?

woensdag, 06 maart 2019

Een gekleurd relaas over ideologie, media, diplomatie en wapens, maar ook over de bondgenootschappen van gisteren en van morgen. Historicus Jude Woodward verdedigt China en valt de VS aan.

De Verenigde Staten is in Azië aanwezig alsof dat de regel is. De Britse historicus Jude Woodward beschrijft in haar boek Amerika tegen China waarom de VS deze positie zo gewoon vindt. Maar ze analyseert vooral de Chinese economische macht die een einde zal maken aan de Amerikaanse overheersing van Azië. Aziatische landen zullen eieren voor hun geld kiezen. Liever moeizame relaties met de grote buur, dan met een tanende militaire macht.

In de westerse media is het omgekeerde gebruikelijker. China is een gevaar voor onze welvaart en waarden, zo start het Belgische tv-programma Nachtwacht bijvoorbeeld. Het is de mediagenieke geostrateeg Jonathan Holslag die deze stelling verdedigt. Lopen we in de val van een autoritair regime, vraagt de redactie zich af.

Hylke Vandenbussche, hoofd van de Onderzoeksgroep Internationale Economie van de Universiteit Leuven, typeert de woorden van Holslag als angst en paniek zaaien. Ze zegt dat dit eerder rond Japan gebeurde. “Het is niet het eerste gele gevaar waarvoor we gewaarschuwd worden?”, vraagt de gespreksleider dan weinig kies.

Koude Oorlog?
Jude Woodward schreef het boek met als ondertitel De nieuwe Koude Oorlog? Je zou bijna denken dat die aan de horizon opdoemt als je kijkt naar een tv-programma als Nachtwacht. De ander wegzetten als (geel) gevaar maakt immers onderdeel uit van de strijd om de wereldmacht. Hoe goed een tegenwicht ook is, het boek lees ik met gemengde gevoelens. Woodward stelt veel vragen die gesteld moeten worden. Tegelijkertijd heb ik regelmatig het idee dat ik een werk lees uit de school van de Chinese propaganda.

Het focussen op machtspolitieke ontwikkelingen betekent dat mensen die zoeken naar mensenrechten er bekaaid vanaf komen. Zo'n keuze valt te begrijpen. Het boek gaat over machtsverhoudingen, niet over mensenrechten. Pijnlijk is dat daar waar wel over mensenrechten wordt gesproken het vooral is om te laten zien hoe de slachtoffers middelen zijn in de handen van de Verenigde Staten, zoals bij steunbetuigingen voor studenten op het Tiananmenplein (plein van de Hemelse Vrede) in Peking, het oprakelen van Free Tibet, en de protesten tegen het bestrijden van terroristische groepen in Xinjiang die banden hebben met Al-Qaida.

De demonstraties in Hong Kong van 2014 worden afgedaan als door de westerse media opgeklopte opwinding. Dat China het niet zo heeft op democratische bewegingen wordt als een neutraal gegeven vermeld, want de Chinese overheid bemoeid zich immers ook niet met binnenlandse zaken van andere landen. Woodward draait niet om de hete brei heen maar je vraagt je af of ze de brei wel heet vindt.

In het boek maakt de schrijfster een denkbeeldige reis door de landen die rondom China liggen, zoals die in Centraal-Azië, Zuidoost-Azië, Japan, de Korea's, Taiwan, Australië, India, ze staat wat langer stil bij Moskou. Ze beschouwt de economische, diplomatieke en militaire relaties van Washington en Beijing in die landen.

De economische relaties worden aangetoond met veel cijfers voor import en export en voor buitenlandse investeringen (die hadden overzichtelijker in een tabel kunnen staan). De cijfers tonen dat China overal sterke economische relaties aanknoopt en zo invloed verwerft. De diplomatieke relaties van China gaan uit van economische samenwerking en beogen een win-winsituatie.

Europa, de VS en Rusland
Zo'n rondreis is een heldere en interessante manier om naar een groot land als China te kijken. Opmerkelijk zijn de minimale bezoeken aan de Europese Unie gedurende deze reis. Op een zoektocht naar macht is die in het verdeelde Europa misschien nauwelijks te vinden. De 28 lidstaten van de EU vormen samen de grootste economie van de wereld, groter dan die van de VS en China.

De EU wordt wel genoemd als belangrijke handelspartner van China, ver voor Rusland en India, landen die veel meer aandacht krijgen in het boek. Rusland lijkt gewonnen als stevige bondgenoot voor China tegen de VS, en India wordt dat mogelijk ook wat meer. New Delhi onthield zich bijvoorbeeld van stemming in de VN toen Rusland in 2014 werd veroordeeld vanwege de inlijving van de Krim. Maar het opbouwen van een stevige relatie met Europa zou belangrijker kunnen zijn. Voorlopig haalt China daar nog veel van zijn kennis (zie ook mijn eerdere bijdrage op Broekstukken over dual use export).

De Europese landen spelen wel een rol als bondgenoot van de VS en om de verslechterde relatie aan te geven. Woodward: “Angela Merkel, anders dan andere westerse leiders, besefte al snel dat de dreigementen van Trump en zijn adviseurs tegen Duitsland en de EU geen holle woorden waren, maar een gevaarlijke desintegrerende kracht in Europa.”

Ook Engeland komt aan bod omdat het steun gaf aan de grotendeels door China gefinancierde Asia Infrastructure Investment Bank (AIIB). De VS zag als hoeder van de internationale economische orde de 'onafhankelijke' internationale ontwikkelingsbank als aantasting van die positie. De Britten wilden echter dat de City het belangrijkste entrepot voor de opkomende Chinese munt, de renminbi, zou blijven. Die inzet ging boven de goede relaties met Washington.

Ook de afwezigheid van Europa valt te billijken. Het boek gaat over de verhouding tussen de VS en China en de dans om de macht. Maar hier ligt juist de reden voor het gemis. Welke rol zou Europa kunnen spelen in dit bal der grootmachten? Wat zou daarvoor moeten veranderen? Is een verdere Europese militarisering noodzaak? Zou een model voor samenwerking gevonden kunnen worden?

Deze materie komt nauwelijks aan bod. Behalve een terloopse opmerking dat Trump met zijn agressieve handelsbeleid de band tussen China en Europa wel eens sterker kan maken. Hier ligt een schat aan argumenten voor Woodward's theorie dat China de overhand krijgt door economische samenwerking boven de militaire samenwerking die de VS biedt. Het is een akker die ze braak laat liggen.

Marco Poloroute
Is Europa in staat een eigen Marco Poloroute naar het Oosten op te zetten, zoals China investeert in zijn handelsroute van oost naar west, het zogenaamde Belt and Road Initiative (BRI)? Kunnen die twee elkaar versterken? Chinese bedrijven willen investeren, waar anderen het risico te groot achten. Als de investeringen de positie van China verbeteren dan staat er een machtige overheid achter de bedrijven. Dat maakt het nemen van risico's wat eenvoudiger.

Het niet volgen van de vrije markt route geeft ze een voorsprong ten opzichte van een kapitalistische wereld die juist controle uit handen heeft gegeven. Wat kan Brussel behalve de strategische delen van de Europese economie beter afschermen? Kan het samen met of naast China een eigen economische positie opbouwen?

Het economisch veel kleinere Rusland heeft een veel prominentere rol in het boek. Het is een bondgenoot die China een stuk sterker maakt als Euraziatische macht. Wil de VS China de loef afsteken dan moet ze Moskou losweken van Beijing. Voorlopig is de beweging al weer jaren de andere kant op. Het opschuiven van de NAVO, het embargo na de inlijving van de Krim en de treurige implosie van Rusland na de val van de Sovjet-Unie hebben het land niet alleen dichter bij China gebracht, het is ook een geschiedenis die door China als waarschuwing wordt gezien.

De fout van Gorbatsjov en Jeltsin, die het land in chaos deed storten waarbij hulp uit het Westen een fata morgana bleek, wil de Chinese Communistische Partij niet herhalen. Met wie Rusland de sterkste band zal hebben, is waarschijnlijk de belangrijkste factor in de komende geopolitieke ontwikkelingen, zo benadrukt de schrijfster regelmatig.

Volgens de Russische ex-diplomaat Alexander Lukin (die vorig jaar een boek publiceerde over de Russisch-Chinese relaties*) is een terugkeer van Rusland naar het Westen ondenkbaar. Het is geen factor van betekenis aangezien een alliantie met de VS tegen China ondenkbaar is. Maar de relatie van Londen, Brussel (of afzonderlijke Europese hoofdsteden) met Beijing, dat zijn vraagstukken die minimaal even belangrijk zijn maar geen aandacht krijgen van Woodward.

Draaipunt richting Azië
De Verenigde Staten kondigde in 2011 aan dat de nadruk van het beleid voortaan op Azië zou liggen. Die draai werd bekend door het begrip pivot to Asia. Onder Obama speelde niet alleen het handelsverdrag TTIP tussen de VS en Europa, maar ook het Trans-Pacific Partnerschap (TTP) om de landen in Azië te binden aan de Amerikaanse economie. Naast de verschuiving van de militaire middelen stond dit verdrag centraal in de aanpak van de VS in Azië.

TTP draaide de soep in door het beleid van Trump om zich niet op internationale samenwerking te richten, maar uit te gaan van de Amerikaanse machtspositie om unilateraal een betere positie te bedingen. Het is een voorbeeld dat wordt aangehaald om te onderstrepen dat de Amerikaanse draai naar Azië is mislukt. In plaats van een Nieuwe Amerikaanse Eeuw zien we het begin van een eeuw van Azië. Fukuyama voorspelde ooit het einde van de geschiedenis.

In dit boek komt Fukuyama ook aan het woord. Hij zegt dat de VS door ISIS wordt afgeleid van wat veel belangrijker is, de dreiging van China. Het wordt verkocht alsof het een natuurwet is: de VS is leider van de wereld en die orde moet ten alle prijzen verdedigd worden. Al vanaf het begin van het bestaan van de Verenigde Staten wordt gesteld dat Amerikaanse belangen parallel lopen met de belangen van de democratie en de 'vrije wereld'. Woodward vat in een paar pagina's dit concept van het Amerikaanse exceptionalisme en haar kritiek erop samen.

“Het ideaal van Amerika is in hoge mate het ideaal van de hele mensheid”, stelde Thomas Paine, een van de grondleggers van de Verenigde Staten al in 1776. De tweede president van de VS, John Adams formuleert het in 1813 nog wat scherper: “Onze zuivere, rechtschapen, sociaal gezinde, federatieve republiek zal eeuwig blijven bestaan, de aarde besturen en de ideale mens introduceren.”

Dat idee bestaat nog steeds en de VS zet hun tanden in de rest van de wereld als het hen goeddunkt. In 1870 had de VS Groot-Brittannië al ingehaald als grootste economie van de wereld. Toch hebben ze de rol van wereldleider pas zo'n 80 jaar geleden echt overgenomen van de Britten en Fransen. Dit nadat de economie van de VS tijdens de Tweede Wereldoorlog verdubbelde en Europa en Japan juist op hun rug lagen.

Woodward haalt linkse denkers aan om te stellen dat het Amerikaanse beleid in de eerste plaats de belangen van het Amerikaanse kapitaal heeft gediend en niet die van de vrije wereld. Inderdaad was het nog nooit zo duidelijk als nu dat de steun aan de vrije wereld een mythe is. Een columniste van The Guardian schreef dit jaar bijvoorbeeld dat het beleid van Trump bedoeld is Europa te vernielen.

Chinese assertiviteit
Dat betekent niet dat de hele elite in de VS het erover eens is dat ze zo hun uitzonderlijke rol moeten vervullen. Dat de plicht bestaat de 'vrije wereld' te verdedigen tegen de bedreiging van autocratie en staatsbemoeienis, daarover bestaan weinig meningsverschillen. De vrije wereld, die andere delen van de wereld de vrijheid met geweld mag opleggen, loopt daarbij op tegen een autocratie van de Chinese Eenpartijstaat die niet van wijken weet en de wereld aan zich bindt door de eigen markt te beschermen en te profiteren van de vrijheid bij de ander om zich daar in te kopen.

China is in dit krachtenspel de voorzichtige, maar allang niet meer onzichtbare macht. Nog meer assertiviteit valt te verwachten. Woodward doet alsof het heden ook de toekomst bepaalt en dat ze onbekend is met de slogan “resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.”

Ze betoogt: “In dit boek probeer ik aan te tonen dat het Chinese buitenland beleid in de praktijk strookt met deze principes en ideeën [bevorderen wereldvrede en wederzijdse ontwikkeling] en dat de sceptici die beweren dat dit alleen maar mooie woorden zijn om een meedogenloze opmars naar regionale hegemonie te verhullen dat niet overtuigend kunnen bewijzen.”

Hoewel het Chinese leger wel in het buitenland is ingezet (Cambodja, Korea, Vietnam) heeft China “nooit een aanvalsoorlog gevoerd om ook maar een inch grond van een ander land te bezetten”, citeert ze de Chinese overheid. De VS en veel Europese landen kunnen Beijing dat niet nazeggen.

Woodward citeert veel en vaak treffend. Hier komt een ex-diplomaat uit Singapore aan het woord: “Beijing heeft bijna een geopolitiek wonder verricht door de tweede wereldmacht te worden zonder de wereldorde te verstoren (...) Als het Westen strategisch even terughoudend zou zijn als China, kon het misschien eindelijk een decennium van geopolitieke mislukkingen afsluiten.”

Om haar punt te maken haalt ze met instemming cracks uit de Amerikaanse geopolitieke wereld aan. De neoliberale politiek denker Nye zegt: “Als macht het vermogen is anderen te beïnvloeden teneinde de gewenste uitkomsten te bereiken, mogen we niet vergeten dat onze macht soms groter is als we samenwerken met anderen dan wanneer we ze commanderen.”

Henry Kissinger, een nog bekendere Amerikaan (zeker als het om China en machtspolitiek gaat) zegt: “In een echt conflict hebben beide partijen de mogelijkheid en de vindingrijkheid om elkaar catastrofale schade te berokkenen. Tegen de tijd dat zo'n hypothetische brandhaard zou uitdoven, zouden alle deelnemers uitgeput en verzwakt zijn. Ze zouden dan opnieuw geconfronteerd worden met taken die ze nu al onder ogen moeten zien: de opbouw van een internationale orde waar beiden landen een belangrijk deel van uitmaken.”

Toch winnen volgens Woodward de agressieve neoconservatieven steeds opnieuw. Dat is een terechte waarschuwing met een Nationaal Veiligheidsadviseur als de Amerikaan John Bolton, een rabiaat China-hater.

Bouwen aan de vrede?
Intussen is de westerse militaire strategie erop gericht de Chinese defensieve systemen te doorbreken. Het kan immers niet zo zijn dat China de westerse militairen toegang tot het land ontzegt. Het opbouwen van nog sterkere defensiesystemen door Beijing is daarom niet onbegrijpelijk, dat ben ik met Woodward eens. Maar zijn de killer robots die China ontwikkelt alleen voor zelfbescherming – tegen die de VS ontwikkelen – of gaan ze later ook verder van de eigen kusten en grenzen opereren?

“China heeft defensie nodig die krachtiger is dan waarover ze nu bezit om vrede te ontwikkelen in Azië-Pacific en daarbuiten. Een vredig Azië-Pacific zal Europa ten goede komen”, aldus een Chinese militaire publicatie op het internet. Vrede is prachtig, maar wat betekent het bouwen van vrede hier?

Woodward steekt haar hand in het vuur voor de Chinese intenties. Het volksleger ontwikkelt zich om wereldwijd aan vrede te bouwen. Een wat sceptischer houding zou niet misstaan, omdat in China ook verschillende ideeën bestaan over hoe het militaire apparaat op moet kunnen treden. Dat overheersing ook met economische middelen kan worden vormgegeven, waarbij een sterkere partij de zwakkere een poot (een haven bijvoorbeeld) uitdraait, dat kom je in het boek niet tegen of wordt vergoelijkt, zoals in het geval van Sri Lanka waar China op die manier een zeehaven in bezit kreeg.

Europa werd in de jaren '80 ook gezien als een succesvol economisch project, goed voor de markt en goed voor de vrede. Maar dit jaar zette de EU een fonds voor de wapenindustrie op en de afgelopen decennia namen Europese landen deel aan een serie Amerikaanse interventies. Daarmee is het beeld minder rooskleurig geworden.

Als in 2011 een deel van de Libische bevolking in opstand komt tegen het bewind van Gaddafi dan neemt de Verenigde Naties een resolutie aan die luchtsteun mogelijk maakt zodra de bevolking wordt aangevallen. Die resolutie wordt door de Europese landen dermate breed uitgelegd zodat het een mogelijkheid biedt om sowieso luchtsteun te verlenen aan de opstandelingen.

China, Rusland en de landen van de Afrikaanse Unie zijn niet blij met deze creatieve uitleg. Voor China en Rusland zou het betekenen dat ze in het vervolg vaker tegen resoluties in de VN zullen stemmen. Het Europese misbruik van de VN heeft alleen al daarom meer kwaad dan goed gedaan. Deze Europese misstap is een verklaring voor de assertieve Chinese positie, maar kan toch niet gebruikt worden als blinddoek om een andere kijk op de militaire ontwikkelingen in dat land te ontkennen en mee te gaan in het Chinese verhaal.

Koude Oorlog
De bedoeling van de Verenigde Staten is om China via militaire bondgenootschappen te omsingelen, buurlanden te bewapenen en conflicten te stimuleren, schrijft Woodward. “Het eindspel is een strop die kan worden aangetrokken om China op militair, economisch en diplomatiek gebied te vetoën, te straffen, te bedreigen, of onder druk te zetten, en de Chinese opties te beperken.”

Eindspel moeten we dan bijna lezen als oorlog. De onvrede bevorderen, klinkt als een complot. Complot of niet, veel deskundigen voorspellen dat China uiteen zal vallen door onvrede in achtergestelde gebieden, een onevenwichtige bevolkingsopbouw, ethische spanningen en de volksverhuizing van platte land naar de stad en geven daarmee brandstof aan de mogelijke onvrede. Woodward rekent met al deze negatieve voorspellingen af.

Even verder schrijft ze dat het ware doel van de Amerikaanse politiek is om de technologische ontwikkeling en de groei van China af te remmen en zo de onvrede en politieke instabiliteit te bevorderen. Het afremmen van technologische ontwikkelingen is momenteel het meest zichtbaar rond telecomgigant Huawei. Het bedrijf komt in het boek één keer voor en dat geeft aan hoe snel ontwikkelingen gaan. Wat een bijzaak lijkt, kan al snel onderdeel van de hoofdzaak zijn.

Het is onduidelijk wie deze slag tegen Huawei gaat winnen of dat er zelfs een onderhandelde oplossing komt. Momenteel claimen beiden de voorsprong op de ander: de Global Times publiceert een cartoon waar het Amerikaanse bedrijf Apple Sansyung en Huawei uit Azië niet bij kan benen. Een Amerikaanse site stelt dat de bondgenoten van de VS Huawei laten vallen.

Het lijkt er volgens Woodward op of de VS aanzet tot iets wat sterk lijkt op een nieuwe Koude Oorlog. Ze zet in het laatste hoofdstuk van haar boek uiteen dat de situatie tussen de Sovjet-Unie en VS van 1949-1989 een heel andere was dan de huidige. De machtsverhoudingen zijn anders dan 70 jaar geleden. De Sovjet-Unie is economisch gezien nooit een gelijke partij geweest voor de VS. Op militair gebied is de VS wel de machtigste staat ter wereld, maar economisch haalt China de VS binnenkort in.

President Trump probeert als antwoord de militaire bondgenoten te dwingen een groter deel van de militaire kosten voor hun rekening te nemen en voert een agressief America First handelsbeleid om het tij te keren. Hij speelt daarmee wel met vuur in eigen keuken, want de bondgenoten zijn onmisbaar bij het kopen van schatkistpapieren om de VS van een faillissement te redden. Dat begrotingstekort loopt ieder jaar opnieuw in de honderden miljarden, maar de VS is vooralsnog too big to fail.

China vriendelijk
China is vreedzaam want initiatieven van Beijing faciliteren handel en energiezekerheid, zijn gericht op het ontwikkelen van internationale partnerschappen, het ontwikkelen van Azië (BRI handelsroute), en het heeft wel militaire relaties met buurlanden versterkt, maar geen allianties gevormd. Als China zijn vloot westwaarts stuurt en havenfaciliteiten verwerft dan is dit een strategie die alle landen die aan deze oceanen en zeeën liggen voordelen biedt.

Dit alles wordt met droge ogen opgeschreven door Woodward. Zou je ditzelfde stellen als het westerse initiatieven gold, dan word je, en niet ten onrechte, naïviteit verweten. Het is niet afwijkend dat een grootmacht zijn militaire greep vergroot. Dat deden Spanje, Nederland, Engeland, Frankrijk en de VS immers ook. Maar het militair beschermen van handelsbelangen tot in de Middellandse Zee is militaire expansie voor een land dat nog maar dertig jaar geleden nauwelijks een marinevloot had.

Woodward rekent af met critici van China, of ze nu rechts zijn of links. Wang Chaohua, die in 2015 voor de New Left Review een artikel schreef hoe het Chinese beleid van de bevolking op het platteland paupers maakte, roept de toorn over haar af: “Er klopt niets van”. Als ik de conclusie van Chaohua's artikel lees, snap ik dat het niet past binnen de visie van Woodward.

Ik zal Wang hier uitgebreid citeren: “De Chinese samenleving heeft een uitgebreid proces van commercialisering en vermarkting doorlopen – dat betreft economische activiteiten, sociale diensten tot het culturele leven – waarin financieel kapitaal (van staat of buitenland) de drijvende kracht was. Boeren, werknemers en zelfs kleine bedrijven hebben heel weinig macht om hun eigen belangen te beschermen. En als ze dat toch proberen, worden ze vaker geconfronteerd met vertegenwoordigers van de staat – ambtenaren, partijkaders, stadspatrouilles (chengguan), politie en in ernstige gevallen, de strijdkrachten – dan met de vertegenwoordigers van het kapitaal.”

“Deze instanties”, zo vervolgt Wang, “handelen in naam, niet van het kapitalisme, maar van het socialisme – of met een hedendaagse saus, de 'harmonieuze samenleving' genoemd. Als dorpsbewoners uit hun huizen worden verdreven door dammen aan de Jangtsekiang, of herders uit hun weiden in Binnen-Mongolië, dan staat dit allemaal in het teken van het grotere 'socialistische' goed. De bruikbaarheid van het discours van 'socialisme met Chinese kenmerken' ligt dan ook in het maskeren van het tegenovergestelde van de principes die het veronderstelt te verdedigen.”

Woodward relativeert de visie dat mensen zonder vergunning om in de stad te wonen (het hukou-systeem) tweederangsburgers zijn. Ze leven dan wel onder harde omstandigheden, maar elders in Azië is het veel slechter gesteld. Je moet China beoordelen als land in het zuiden, schrijft ze. Dat het ook een land met supermacht aspiraties en uitgaven is, wordt dan weer even vergeten.

Naast deze dooddoener wordt het hukou-systeem in China gelukkig echt hervormd. Want velen leven wel degelijk onder mensonterende omstandigheden in Chinese steden.** Vergunningen om in kleinere steden te wonen zijn sinds 2014 mogelijk en het systeem wordt geleidelijk afgebouwd. Ontwikkelingen in China gaan snel, zeker niet alleen ten kwade, ook wel ten goede onder hoede van de Partij en partijleider Xi.

Amerikaanse neergang
China krabbelt weer op en is zeker geen nieuwkomer op het internationale toneel. Zo'n twee eeuwen geleden was het een belangrijke economische macht (zie grafiek) die door Westerse landen en zeer gewelddadige interne strijd op de knieën is gedwongen. Woodward toont de Chinese groei op alle mogelijke manieren aan.

Dat het internationale bankwezen, met vier Chinese banken aan de top, wordt gedomineerd door de Chinezen, beschreef ik al in de bespreking over de Britse relaties met de Golf van David Wearing. Dat bankwezen komt ook in dit boek aan de orde. Woodward bekijkt de Forbes-lijst met de 2.000 grootste bedrijven en noteert dat dat er vijftien Chinese bedrijven bij de eerste honderd staan. China groeit en verandert snel – het kan niet vaak genoeg herhaald worden – en de lijst over 2018 levert twintig bedrijven op, waarvan twee in Hong Kong.

Tegelijkertijd neemt de macht van de VS militair en economisch af en wordt de grootmacht in de steek gelaten door bondgenoten. Zelfs Taiwan, dat toch afhankelijk is van bescherming door de VS om zelfstandig te kunnen bestaan, weigerde zich ondanks Amerikaanse druk uit te spreken tegen de Chinese Air Defence Indification Zone (ADIZ) die de zone van Taiwan overlapte.

Zo bevat het boek tientallen voorbeelden van afvalligheid van Amerikaanse bondgenoten. Vietnam, een land met een eeuwenlang conflict met de grote noorderbuur, balanceert “op het slappe koord, waarvan China het ene uiteinde vasthoudt en de VS het andere.” Ze meent dat landen voor China kiezen omdat de VS niet meer weet te domineren in de regio en aan militaire bescherming een prijskaartje van binnenlandse bemoeienis heeft gehangen.

Wapentuig
Als gevolg van die neerwaartse beweging is de VS ook minder in staat de politiek van landen naar hun hand te zetten. De VS is ook niet langer in staat om de dominante wereldmacht te zijn door gebrek aan middelen. Vandaar ook dat ze zich wil terugtrekken uit gebieden en bondgenoten dwingend vraagt meer te besteden aan wapens (bij voorkeur wel gekocht in de VS).

De weg leidt onherroepelijk naar het einde van het Amerikaanse wereldleiderschap. Het vertoog van Woodward speelt in de kaart van hen die een krachtiger VS willen zien tegenover het machtige China en is daarmee eerder een steun aan dan een verzwakking van de opflakkerende Koude Oorlogretoriek.

Bovendien moet je bij die tanende Amerikaanse militaire invloed wel vraagtekens zetten. Die zogenaamd zwakke VS kon in 2018 beschikken over 4.000 kernkoppen (minus die op ontmanteling wachten) en China in 2015 volgens een schatting over 260 kernkoppen. De VS is ook op conventioneel niveau een stuk sterker dan China. Heel Azië beschikt over vier vliegdekschepen (China, India, Rusland, Thailand allen één). De VS over elf vliegdekschepen, plus negen met F-35 uitgeruste landingsschepen (America en Wasp klasse).

Ook de Amerikaanse bondgenoot Japan beschikt over twee schepen die uitgerust kunnen worden met de F-35. Juist deze grote en kwetsbare vliegdekschepen en mogelijkheden tot penetratie spelen een rol in het doorbreken van de Chinese defensie. Onderzeeërs uitgerust met strategische kernwapens, verhouding 14:6 met de VS in het voordeel (beide landen zijn bezig met nieuwbouw).

Woodward kan het niet laten om China toch sterker te maken dan het is. De J-20 zou een beter gevechtsvliegtuig zijn dan de Amerikaanse of Europese gevechtsvliegtuigen. Het is gelukkig nog niet getest en we moeten het bij die bewering doen met een artikel uit de Wall Street Journal van 2011. Een lange neus trekken naar een land dat militair de rest van de wereld nog steeds ver achter zich laat en de spil is van het machtigste militaire bondgenootschap ooit, de NAVO met partners zoals Japan, Australië en Zuid-Korea, is wat te makkelijk. Die militaire achterstand zien de Chinese buitenland-deskundigen zelf ook.

Regionale conflicten
Het boek bevat een kaartje van de Chinese aanspraken op de Chinese Zee. Het viel me op dat de Natuna eilanden net buiten deze negen-strepen-lijn vallen. Toch ziet Indonesië de Chinese claim op een deel van de Natuna eilanden als illegaal. De strijd om de eilanden zullen voorlopig wel een ernstige bron van conflicten blijven en inderdaad uitgespeeld worden door de VS, zoals Woodward uitgebreid betoogt, om hun militaire aanwezigheid te legitimeren.

Al die conflicten worden uitgewerkt in overzichtelijke hoofdstukjes, maar daarbij wordt dan toch vooral de Chinese argumentatie gevolgd. Als je dat op de koop toeneemt dan bevatten de paragrafen een schat aan informatie. Bijvoorbeeld hoe de Vietnamese leiding verdeeld is over de manier waarop de conflicten moeten worden opgelost, waarbij de pro-Chinese vleugel de overhand kreeg.

Dat de conflicten het best in overleg kunnen worden opgelost, daarover zijn de meeste betrokkenen het eens. Maar dat betekent niet dat alle Chinese claims in 'de Chinese achtertuin' kloppen, ook niet als de VS en Groot-Brittannië eerder dergelijke streken uithaalden in de wateren bij Alaska of rond de Falklands. Dat is een jij-bak die geen recht doet aan de kleinere landen rond de Zuid-Chinese Zee.

Dat de Chinezen zelf in vredestijd weinig belang hebben bij het hinderen van het vrije scheepvaartverkeer is duidelijk, daar hebben ze de VS niet voor nodig. Dat China weinig behoefte heeft aan militaire bases van andere landen die menen recht te hebben op de riffen en kliffen is begrijpelijk, maar dat maakt onderdeel uit van een onderhandelingsproces, niet van een claim. Als dat niet onderling opgelost kan worden, dan moet er bij voorkeur in het kader van het VN Verdrag voor de Zee (UNCLOS) naar een oplossing gezocht worden.

Kwesties
Naast portretjes van de conflicten rondom eilanden, zijn er hoofdstukjes over de bescherming van kwetsbare zeeroutes, over de kwestie Taiwan, etc. Het boek barst uit zijn voegen van allerlei kwesties die minutieus en zeer informatief beschreven worden. De meeste Amerikaanse militairen buiten de VS zijn gelegerd in Japan, bijna 50.000. En ook in Zuid-Korea is een flinke Amerikaanse legermacht van 23.468 militairen geïnstalleerd. Dit soort feiten zetten me aan het denken. Stel je voor dat in Engeland 50.000 Chinezen zouden zitten en in Denemarken nog eens 25.000. Het zou ons in Nederland op zijn minst zenuwachtig maken.

Er zijn ook heel veel vergeten of onbekende feitjes. Zo heeft de NAVO samenwerkingsverbanden met landen elders op de wereld. Eén van die landen is het ver weg aan de Chinese grens gelegen Mongolië. China is na Nederland de grootste investeerder in dat land. Het zijn van die opmerkingen die nieuwsgierig maken.

Waarin investeert, of beter, investeerde Nederland in dat lege land van het wuivende gras en een extreem klimaat? Het waren de belastingvoordelen die een verdrag tussen Nederland en Mongolië tot stand deed komen. De Australische mijnbouwreus Rio Tinto wist die weg eerder te vinden. Want het is niet alleen China dat de economie inzet om ten koste van anderen een win-win winst te maken.

Woodward gaat uitgebreid in op Centraal-Azië. De landen daar zijn lid van de Shanghai Samenwerkingsorganisatie (SFO) die in bekendheid onder doet voor BRICS (het overleg tussen Brazilië, India, China en Zuid-Afrika), maar minstens even belangrijk is en sterk groeiende qua inhoud en geografische omvang.

Vaak begint Woodward een deel van haar boek met een korte samenvatting. De samenvatting rond Centraal-Azië luidt zo: “Hier kijk ik naar de onderlinge strategische relaties van de VS, China en Rusland in Centraal-Azië vanuit het perspectief van de Chinese zorg over de stabiliteit van de kwetsbare provincie Xinjiang, en de kansen die de Verenigde Staten zien voor een militaire en strategische opmars in de regio.”

Genoeg stof voor een nieuw boek lijkt me, want de huidige pagina's stippen veel problemen aan die om een samenhangende uitwerking vragen. Wat betekent de aanwezigheid van de NAVO in Afghanistan? Hoe wordt economische ongelijkheid (voedingsbodem voor Oeigoerse protesten) in Xinjiang opgelost? Verliest de VS terrein aan Rusland met zijn wapenleveranties en aan China met zijn Handelsroute in Centraal-Azië? China ziet de regio op langere termijn als de spil om van Europa en Azië een gebied te maken door Oost-West routes over land. Welke mogelijke conflicten levert dat op?

Staat van dienst
Op zoek naar informatie over Jude Woodward op het internet vond ik een foto van haar uit 1971. Uit die tijd stamt ook zo'n beetje de enige kritiek op China in haar boek. Het is verklaarbaar dat China in 1971 koos voor het aanhalen van de banden met de VS om zo de kwetsbaarheid te verkleinen, stelt ze. Maar China “verloor de steun van de ontwikkelingslanden en de loyaliteit van linkse bewegingen”, omdat het banden onderhield met het Chili van Pinochet, het weigerde Israël te veroordelen en leverde wapens aan UNITA, de rechtse rebellen in Angola.

Ze haalt inmiddels de leer van Adam Smith en Karl Marx aan als verklaring voor het Chinese succes boven het westerse falen. Dat ook de Chinese groei vertraagt, is echter geen verzinsel uit het Westen, maar een reëel probleem waar de Chinese overheid op reageert met investeringen in megaprojecten.

Walden Bello, een man met een enorme staat van dienst als het gaat om de economische ontwikkelingen in de wereld en Zuidoost-Azië in het bijzonder, waarschuwt in zijn komende boek dat het Chinese model wel eens kan vastlopen. Dan bestaat ook nog de mogelijkheid dat de Chinese positie in het Zuiden verslechtert als China havens en eilanden van andere landen claimt in ruil voor (niet terugbetaalde) leningen.

Laten we hopen dat het zover niet zal komen. Veel Chinezen hebben de extreme armoede achter zich kunnen laten en dat de Chinese economie in 2015 7 procent groeide en het energieverbruik met 0,5 procent is natuurlijk goed nieuws. Daar kan het Westen nog wat van leren. Maar het is jammer dat Woodward bijna onvoorwaardelijk voor de zijde van de Chinese leiding heeft gekozen. Dat ondergraaft de boodschap dat samenwerking wel eens tot meer ontwikkeling kan leiden dan ingevlogen militaire steun en wapens.

Amerika tegen China. De nieuwe Koude Oorlog?
auteur Jude Woodward
uitgave Paperback, 440 pagina's
uitgever EPO, 2018
prijs 29,90 euro
isbn 9789462671430

Noot van de redactie:
Waar in de tekst verwezen wordt naar illustraties en grafieken en dergelijke, moet men die in de originele versie raadplegen. Konfrontatie plaatst in principe geen materiaal waarop mogelijk copyright van derden rust.

Noten:
* Alexander Lukin, China and Russia; the new rapprochement (Polity: Cambridge 2018)

** Hsiao-hung Pai, Scattered sand; the story of China's rural migrants (Verso: Londen, 2012)

(Overgenomen van www.broekstukken.blogspot.com)

Martin Broek

Rapport… voor de bajes zal je bedoelen! Joke K. vanuit Nieuwersluis

woensdag, 06 maart 2019

Een paar uur na de lawaaidemo (afgelopen zondag, redactie) zit ik met pijnlijke spieren, blauwe plekken en een wat dikke linkerhand terug in ‘mijn’ cel (QB17, je weet wel, de 7de van links).

De lawaaidemo vond ik fantastisch. De mensen die spraken deden me goed, heel goed. Het mooie gedicht ‘De gedachten zijn vrij’, al jullie gezichten, hoewel ik niet iedereen kon herkennen van deze afstand. Het piratengezang van P., de vrije piraat, de flare, de verboden teksten en hoe de demo zich ook richtte tot de andere vrouwen hier en tegen de bajes.

Hier binnen is het niet zonder problemen verlopen, omdat ik me verzette tegen de regel dat je niet mag communiceren met mensen buiten en de daarop volgende intimidatie trotseerde. Ik moest denken aan de mannen in de Zaanse bajesboten die met ons praatten tijdens een bezetting van ene kooi op het terrein, waar we bovenop zaten. Ik moest denken aan die man die vanwege ons contact voor onze ogen door het IBT naar de iso werd gebracht en hoe machteloos en boos we ons toen voelden. Die boosheid wil ik vasthouden. Die moet zich vertalen in verzet. En dat verzet, dat zet ik op mijn beurt binnen voort. Ik heb er geen moment spijt van en wil jullie laten weten je over mij geen zorgen te maken. “Prison is just another place of struggle”.

Dan nu wat er gebeurd is binnen: Even voor 13 uur kregen we op de afdeling te horen dat het luchten tussen 13 en 14 uur zou zijn op de grote luchtplaats (tussen gebouw P en Q*), in plaats van om 14.15 op de luchtplaats achter gebouw Q (de gebruikelijke voor de afdelingen QA en QB). (De luchtplaats achter Q zou heel dichtbij de lawaaidemo zijn geweest). Ik ben gaan luchten. Toen het luchten tegen 14 uur ten einde liep zag ik de eerste demonstranten vanaf een hoek van de luchtplaats staan, en ik riep hen en we riepen wat over en weer. Meteen kwamen piwi’s bij me en zeiden dat ik geen contact mocht maken en riepen, “anders pakken we je beet en brengen je naar de andere kant”. Met ‘andere kant’ wordt iso bedoeld. Ik ben toen naar binnen gegaan. Ik belde eerst even naar P., om te laten weten wat er gebeurd was, en om te vertellen dat ik vanuit cel zou komen contacten en zwaaien.

Meteen daarna ben ik naar de cel gegaan en deed de deur dicht zodat roepen niet zo over de afdeling zou klinken. Dit ging even goed totdat piwi’s de deur open deden en zeiden dat ik niet mocht roepen. Ik stond op mijn bed om door het luchtraster alles beter te kunnen horen en erdoor terug te roepen. De piwi’s bleven vanaf dat moment in de deuropening staan kijken om me in de gaten te houden. Dit was zeer intimiderend. Na een tijdje ben ik gaan proberen P. te bellen en te vertellen dat reageren lastig was maar ik kreeg hem niet te pakken. Toen bleek dat er kantelraampjes open stonden in een ruimte dichterbij de demo en ik ging daarheen. Ik wurmde mijn sjaal door het openstaande raampje en tussen de tralies door en zwaaide ermee. Dit alles deed ik staande op een stoel. Nu kwamen de piwi’s hier zeggen dat het niet mocht en “kom van die stoel af en haal die sjaal binnen.”Ik deed dat dan maar en liep ermee terug naar cel en deed opnieuw de deur dicht en hervatte het zwaaien, staand op mijn bed weer. Al snel deden de piwi’s de deur weer open en gingen daar weer staan kijken. Toen ik wat terugriep, gingen ze zeggen dat ik op moest houden en dat dit een (laatste) waarschuwing was. Nu kwamen ze bij me staan. “En anders nemen we maatregelen en dan zal je de rest van de demo niet meer meemaken.” Ik vroeg nog wat voor maatregelen en ik kan me de exacte bewoordingen niet meer herinneren, maar het kwam opnieuw neer op een dreiging met iso.

Ik heb een tijdje staan zwaaien en reageerde nog een keer na een tijdje. De piwi’s naast me zeiden nu dat ik van het bed af moest komen. Ik zei hen herhaaldelijk: “Nee”. Naar buiten riep ik twee keer: “Problemen!” Nu werd het “anders trekken we je eraf”, en dat hebben ze dus gedaan. Op dat moment heb ik de strategie van het spelen voor slappe en zware zandzak toegepast. Daar stonden ze dan met mij op de grond zonder verder met me te kunnen. Ze hadden me weliswaar stevig beet aan mijn armen en handen maar kregen er geen beweging in. Er werd iemand “met spoed” geroepen van gebouw R (Romeo) om te komen helpen. Die zou wel begrijpen waarmee. Ik hoorde ook dat de andere vrouwen achter de deur moesten (damn! Sorry, dames) . Toen de hulp was gearriveerd werd ik de cel uitgesleept, hangend tussen hen in, en buiten de cel overeind gezet en tegen de muur gedrukt, een arm op de rug gedraaid. Ze vroegen of ik mee zou lopen naar beneden. “Nee”. Ik weet waar dat heengaat eenmaal beneden, dus ik werkte niet mee. Ze probeerden daarop toch met me weg te lopen en ik liet me zakken. Volgens mij hadden ze zoiets nog nooit meegemaakt. Ze mopperden dat ik niet meewerkte en ik werd aan mijn benen opgetild en zo liggend/hangend door drie piwi’s versleept. Waarom ik niet meewerkte. “Ik laat jullie werken voor je geld”. Dit alles gebeurde op de ring. Ik dacht: hoe gaan ze dat doen met die trap naar beneden? Maar ze gingen niet naar beneden. In plaats daarvan brachten ze me naar een lege cel aan de andere kant van de ring (en dus het gebouw), legden me daar op de grond en deden de deur dicht. Ik kon de demo nog horen maar verder weg en ik kon R. die sprak niet meer verstaan. Ik hoorde nog wel twee keer vragen of ik jullie nog hoorde en gaf een yell daarop. Dat leek gehoord te worden want het werd beantwoord met enthousiast gejoel. Na een tijdje werd het stil. Ik keek uit op de luchtplaats en gebouw P en lette op of IBT eraan kwam om me alsnog in de iso te gooien. Dat is niet gebeurd.

‘Moraal’ van dit verhaal: verzet loont! Had ik meegelopen, dan hadden ze me met gemak in de iso gekregen en zat ik hier nu niet dit verslag te schrijven. Ze hadden geen zin om zandzak Joke à 70 kg. van een trap af naar beneden en over de luchtplaats naar gebouw P te slepen de iso in (die is aan de achterkant van ‘papa’ in het sousterrain).

Om half 5 ging de deur open. Er werd medegedeeld dat er ‘een rapportje’ is opgemaakt en dat de directeur morgen komt (maandag). Voor vandaag: terug naar de ‘eigen’ cel. Ik kon zowaar nog even bellen voor deur dicht.

Uiteraard is het nog afwachten wat de directeur morgen beslist. (**)

Vandaag heeft het bajesmonster zijn tanden laten zien, nadat wekenlang werd gedaan alsof het monster niet eens tanden hééft. Dat heb ik natuurlijk altijd al geweten: trap er niet in. De piwi’s die de hele tijd doen alsof ze je beste vriend zijn, je willen laten vergeten dat er een machtspositie verschil tussen hen en jou is, die hebben weinig nodig – een regel, een bevel – om volledig om te slaan naar het tonen van hun ware aard en functie: dat van onderdeel van het repressie-apparaat. Om een vrije kameraad vanmiddag tijdens de demo te citeren: “bajessen zijn SHIT.”

Noten:

* ‘P’ is Papa en ‘Q’is Quebec.

** (noot van de Steungroep) Inmiddels is dat bekend: Joke kreeg een waarschuwing.

Joke Kaviaar

Prins Marco

dinsdag, 05 maart 2019

Waar Carnaval al niet goed voor is! Zat ik net in een dip omdat de windkracht negen helaas tot een briesje afslankte terwijl de optocht door Oetluldonk nog moest beginnen, kwam op Radio Oranje het bericht door over Marco Kroon. Marco de Superbosschenaar, de stoere jongen die voor de echte Oetlul niks fout kan doen, was opgepakt. Kroon had niet zoals de vastenavondviering voorschrijft zijn leuter alleen maar uit zijn maillot hangen, hij had ook met em gezwaaid en to make matters worse geplast. Daarna had onze enige nationale held van het slagveld van de twintig kopstootjes die hij in zijn kaan gegoten had er eentje aan een toegeschoten diender uitgedeeld. Ik ben benieuwd wat ze op het Ministerie van Oorlog nu weer zullen bedenken om Kroon zijn medalje te laten behouden. Ik stel voor dat we hem minstens het nederlanderschap ontnemen. En dat niet omdat ie zich gedraagt zoals de modale Carnavalist zich gedraagt. Onderstaand stukkie schreef ik een stief jaartje geleden in een Bosch advertentieblaadje. Alaaf!

Terugkeer van de helden
Ik heb me na verblijf van ruim twintig jaar elders verbaasd over menige zaak hier, zoals het door ons binnenhalen of weer binnenhalen van dingen waarvan we dertig, veertig jaar terug samen hadden besloten dat we ze niet (meer) wilden.
Zoals de helden, lees: de jochies die op school niet mee konden komen, de regenten van het schoolplein. Ze werden taxichauffeur of mochten in kazernes in de bossen raggen met tanks en -zoals onlangs nog eens bleek- elkaar verkrachten. Het leger en de dienstplicht: we schaften ze af en haalden opgelucht adem. Op de kamer van mijn oudere broer hing destijds een poster met daarop een dienstplichtige die met een jointje in zowel zijn oren als zijn mond een 'meerdere' liet raaskallen en mompelde 'Lamaarlullen'.
Nu hebben we weer een gebruiker in uniform, maar dan van het kwalijker soort. Marco Kroon, Oeteldonks eigen oorlogsheld. Heeft zijn speklaag vol mogen hangen met blik, als ridder in de orde van iets, de eerste sinds 1955. De laatste zal wel een Korea-ganger zijn geweest. In Korea is het nog steeds oorlog. Marco speelde soldaatje in Afghanistan. Daar is het ook nog steeds oorlog. Marco's verschijning heeft voor de Afghanen dus niets opgeleverd, maar voor Marco zat er wel wat in het vat. Hij kocht een bekende drugskroeg in de binnenstad en gebruikt daar sindsdien zijn contacten in de Afghaanse opiumwereld.
Nu is oorlog een vies spelletje, zoals we allemaal weten ook zonder dat we ons er in hebben begeven. Marco heeft in Afghanistan doden gemaakt en omdat de kerel dat in opdracht deed, heeft hij een zwijgplicht. Marco begrijpt dat en houdt zich daaraan zolang hij in zijn kroeg in blaffers en lijntjes coke mag dealen. Maar Marco is en blijft een ongeleid projectiel, zoals iedereen die uit de oorlog komt. Hij heeft zijn vriendin nog niet doodgeslagen, zoals een collega-held van hem wel heeft gedaan, maar Marco praat af en toe in de Telegraaf. Zo ook vorige week.
Men waarschuwt dat de onderwereld die zich aan drugs en wapenhandel verrijkt, zich in de bovenwereld, en dan met name in de lokale politiek gaat manifesteren. Dat wordt dus Marco Kroon, onze held, over een paar jaar als kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen...

(Verscheen eerder in Stadsblad Den Bosch, op 27 januari 2018)

JoopFinland

Ontmanteling van de Doomsday Machines

maandag, 04 maart 2019

The Doomsday Machine, de titel van Daniel Ellsberg’s schitterende boek is niet zomaar een denkbeeldig geheel uit een filmisch meesterstuk. Een Doomsday Machine zoals die beschreven in Dr. Strangelove bestaat nu. In feite zijn er twee van dergelijke machines, één in Amerikaanse handen en één in Rusland. De VS proberen hun versie te verbergen, maar Ellsberg heeft onthuld dat het al sinds de jaren vijftig bestaat. Rusland heeft in stilte toegegeven dat het er één heeft, formeel genaamd “Perimetr” en het ook getagd met een angstaanjagende apt-bijnaam “Dead Hand.”

De Doomsday Machine werd iets meer dan een jaar geleden gepubliceerd, maar de angstaanjagende boodschap ervan heeft geen actie uitgelokt. Wat volgt op deze eerste verjaardag van de publicatie van het boek, is een korte herwerking van het hoofdargument van het boek en vervolgens een samenvatting van het actieplan van Ellsberg. Ellsberg's plan moet worden beschouwd als een stoplap-maatregel voor het verwijderen van het nucleaire zwaard van Damocles dat boven onze hoofden hangt en de tijd geeft voor de totale afschaffing van kernwapens, een veel zwaardere taak.

Hoe werken de Doomsday Machines? - Twee componenten:

Wat is de essentie van een “Doomsday Machine”? Het eerste onderdeel is een mechanisme voor het lanceren van kernwapens die op scherp staan (hair-trigger alert) en niet altijd in handen is van de presidenten van Rusland of de VS. Het feit dat goed voor het Amerikaanse publiek verborgen is, is dat de Amerikaanse president of degenen in de lijn van constitutionele opvolging niet de enigen zijn met een vinger op de nucleaire knop, en hetzelfde geldt voor Rusland. Het tweede onderdeel van een Doomsday Machine is een wapen van zo'n destructieve kracht dat het miljarden kan doden in de onmiddellijke nasleep van een aanval en vervolgens het hele menselijke ras en misschien al het dierlijke leven op aarde.

Het Lanceermechanisme - Commando en Supervisie (Command and Control)

Rusland en de VS hebben elk een capaciteit voor een Eerste Aanval (First Strike capability), dat is het vermogen om de ander met grote kracht aan te vallen, om de steden en industriële en militaire bases van de ander te vernietigen - en de nucleaire afschrikking van de ander uitschakelen. De essentie van een Eerste Aanvalscapaciteit is dit vermogen om het afschrikkende effect van de andere kant weg te vagen of het voldoende te verzwakken zodat de resterende kracht grotendeels kan worden onderschept. Hoe kan een land, doelwit van de ander, het gebruik van een eerste aanval verhinderen? Het moet de tegenstander ervan overtuigen dat een dergelijke aanval nutteloos is en het afschrikkende effect van de natie, doelwit van de ander, niet zal vernietigen. De aanvaller moet begrijpen dat hij niet zal ontsnappen aan vergelding, omdat de nucleaire slagkracht van de aan te vallen natie door zijn nucleaire afschrikking zal overleven.

Lancering bij waarschuwing (Launch on Warning) - Hair Trigger Alert

De eerste maatregel om het verlies van afschrikking in het geval van een Eerste Aanval te voorkomen, is om de nucleaire kracht bij waarschuwing te starten of op scherp te zetten. De meesten van ons hebben hiervan gehoord, maar we zouden elke keer moeten sidderen als we eraan denken. Aangezien de tijd om te reageren op een Eerste Aanval slechts tientallen minuten is voor een ICBM-aanval (Intercontinentale Ballistische Raketten), die in ongeveer 30 minuten reist tussen van de VS naar Rusland, en zelfs nog minder tijd voor een raket met een korte of middellange afstand. Het land onder aanval moet zijn nucleaire kracht op afleveringsvoertuigen geladen hebben en in staat zijn om te worden gelanceerd wanneer voor een nucleaire aanval wordt gewaarschuwd. De wapens moeten klaar zijn om te worden gelanceerd voordat het land wordt getroffen. Dit wordt “Lancering bij Waarschuwing” genoemd en soms wordt gezegd dat de wapens op “Hair Trigger Alert” staan.

Kernkoppen die op leveringsvoertuigen worden geladen, worden “ingezet” genoemd en er waren ruwweg 1600 van dergelijke kernkoppen geladen op langeafstandsleveringsvoertuigen, elk, in handen van Verenigde Staten en Rusland in 2018. Ze zijn klaar om binnen enkele minuten te worden gelanceerd. Het gevaar dat inherent is aan deze situatie is gemakkelijk te zien. Het besluit om te starten moet binnen enkele minuten worden genomen om te voorkomen dat de nucleaire afschrikking wordt vernietigd en het zou moeilijk zijn om met zekerheid vast te stellen of de waarschuwing voor een aanval echt was of een gevolg is van een technische storing. Het signaal dat er een aanval komt, is in feite altijd dubbelzinnig. Zelfs als de aanval echt is, zal de aanvaller proberen deze te verbergen en zelfs dan zal het signaal dubbelzinnig zijn. Dus zelfs een dubbelzinnige waarschuwing veroorzaakt door een technische storing moet altijd worden behandeld met ernst en een beslissing om te reageren binnen enkele minuten.

Onthoofding en Delegatie (Decapitation and Delegation) - Onbekenden hebben hun vinger op “de knop”.

De tweede maatregel om verlies van afschrikking te voorkomen, is Delegatie. Dit is niet algemeen bekend of begrepen. Een aspect van een Eerste Aanval zou een poging zijn om bekende commandocentra uit te schakelen, zodat een vergeldingsaanval niet kon worden bevolen. Dit staat bekend als onthoofding. Het tegengif tegen onthoofding is delegatie, dat zijn anderen, behalve de presidenten en hun directe opvolgers, die gemachtigd zijn om op de knop te drukken. Het werkt op deze manier. Deze ‘anderen’ bevinden zich in geheime commandocentra ver van Washington of de Strategic Air Command Base in Colorado, die beide worden bedreigd in een Onthoofdingsaanval. Als deze geheime centra zich afsluiten van de communicatie met Washington of Moskou, wordt de veronderstelling gemaakt dat er een onthoofde kernaanval heeft plaatsgevonden. In dat geval zijn deze ‘anderen’ die uit de machtscentra zijn verwijderd, gemachtigd om de nucleaire knop te drukken!! Deze anderen zijn geen gekozen functionarissen en we weten in feite niet wie ze zijn! Wat Ellsberg ontdekte, was dat sommige van deze ‘anderen’, militaire mannen, bezorgd waren dat ook zij getroffen konden worden door een onthoofdingsaanval. Dus hadden ze het gezag gedelegeerd aan nog anderen! In feite weet niemand, misschien zelfs niet de president en zijn kring van adviseurs, wie de kernwapens kan uitsturen. Is het mogelijk dat één van hen lijkt op de fictieve generaal Jack D. Ripper, de psychotische en bedrieglijke man die de lanceeropdracht geeft aan Dr. Strangelove?

Het is waar dat voor zover wij weten de kans op een fout of dat een bedrieglijk figuur de controle over kernwapens verkrijgt, klein is. De wapens worden beschermd tegen malafide gebruik door veiligheidssloten die ‘Permissive Action Links’ (PALs) worden genoemd, maar deze zijn niet perfect, en zij moeten in staat zijn te worden geactiveerd door iemand in de ‘perimeter’ in het geval van delegeren. En ze zijn geen bescherming tegen een vals alarm van een aanval. Ondanks dat de kans op een fout laag is, worden de dobbelstenen elk moment van de dag gegooid en met het verstrijken van de tijd zal er onvermijdelijk iets fout gaan.

Het Kernwapen. Het Eerste Aanvalsarsenaal.

Vernietiging van Rusland en de VS. Het tweede onderdeel van een Doomsday Machine is het wapen zelf. Wat is de destructieve kracht van het geheel aan kernwapens zoals gebruikt in een Eerste Aanval? Ik ken geen recente kwantitatieve schattingen die door het Pentagon zijn vrijgegeven. Ze zijn hard nodig. Maar in 1961, toen Ellsberg deel uitmaakte van een team dat werkte aan de strategie voor nucleaire oorlogsvoering voor de Kennedy-regering, vroeg hij om een ​​schatting van het Pentagon van de sterfgevallen als gevolg van een Eerste Aanval, zoals de generaals en hun civiele oorlogsplanners het op dat moment in kaart hadden gebracht . Tot zijn verbazing kwam de schatting meteen terug - het Pentagon had het gemaakt en het verborgen gehouden. De lancering van de kernwapens die gepland zijn voor gebruik bij een Eerste Aanval door de VS zou 1,2 miljard doden veroorzaken door explosies, straling en vuur. Dat aantal was het aantal doden en omvatte geen verwondingen. En het was alleen het resultaat van Amerikaanse wapens; het omvatte niet de sterfgevallen als gevolg van een reactie van de Sovjetzijde als zij er toe in staat waren geweest. 1,2 miljard mensen waren de tol in een tijd dat de populatie van de aarde ongeveer 3 miljard was! (Merk op dat deze tol NIET de effecten van de nucleaire winter omvat die op dat moment onbekend waren. Meer hierover hieronder.) En natuurlijk zouden dergelijke sterfgevallen geconcentreerd zijn in de landen die elkaars doelwit zijn, in deze tijden de VS en Rusland. Ellsberg was stomverbaasd om te horen dat het Pentagon koelbloedig plannen zou maken voor zo'n gigantische en onmiddellijke genocide. En dat zouden we allemaal moeten zijn. Wat voor soort mindset, wat voor ethiek, welke moraliteit heeft zoiets toegestaan!

Nucleaire Winter en de Vernietiging van de Mensheid

Maar daar blijft de schade niet bij. Dit is de verrassing die het Pentagon op dat moment niet begreep. De as van de vuren van brandende steden zou zo hoog in de stratosfeer worden geworpen dat het niet zou uitregenen. Daar zou het minstens een decennium blijven, voldoende zonlicht blokkerend dat er tien jaar geen gewassen groeien. Dat is voldoende om totale uithongering te veroorzaken en het hele menselijke ras uit te roeien met slechts een handvol die hoogstens in staat is om te overleven. Dit is Nucleaire Winter. Het doet akelig denken aan Kubrick's Doomsday Machine, wat resulteerde in een wolk van radioactiviteit die rond de aarde cirkelde en al het leven uitwiste. Nucleaire Winter werd voor het eerst begrepen in de jaren 1980, maar in die tijd leek een zorgvuldige beoordeling van de bestaande computermodellen erop te wijzen dat dit niet waarschijnlijk was en velen ‘stopten [dus] met piekeren.’ Nu met de interesse in de wereldwijde opwarming (Global Warming), zijn er nieuwe en betere computermodellen ontwikkeld. Wanneer de resultaten van een eerste kernaanval in deze modellen worden geplaatst, verschijnt Nucleair Winter opnieuw zoals Brian Toon, Alan Robock en anderen hebben laten zien.1 De TED-gesprekken van Toon2 en van Robock3 die hun bevindingen beschrijven, zijn het bekijken waard; ze zijn kort en goed geïllustreerd. We worden geconfronteerd met een genocide van de hele of bijna de hele mensheid, een “Omnicide”.

De lancering van de 1600 ‘ingezette’ kernkoppen van de VS of Rusland is voldoende om ons nucleaire winter te bezorgen. Dus hebben we in de VS een wapensysteem op scherp gezet onder bevel van wie kennen en bijna alle Amerikanen kan doden - net als de meeste andere mensen op de planeet. We hebben een wapen op scherp staan dat in feite suïcidaal is. Gebruik het wapen en we verliezen ons bestaan. We moeten ook duidelijk zijn dat, zelfs als we ons houden aan de gevolgen van de nucleaire winter, de kernaanvallen zich zouden concentreren op Rusland en de VS. Dus de meesten van ons zouden worden geconsumeerd. Zo wordt MAD (Mutual Assured Destruction) vervangen door SAD (Self-Assured Destruction).

Ontwapening van de Doomsday Machine

Wat is Ellsberg's plan om de Doomsday-machines te ontwapenen? Hij suggereert niet de totale afschaffing van kernwapens, een waardig en uiteindelijk doel, als een eerste stap. Hij suggereert tussenstappen, die veel sneller kunnen worden volbracht en het huidige gevaar wegnemen.

Uit wat hierboven is gezegd, is het duidelijk dat de Doomsday Machine met zijn enorme nucleaire kracht, Lancering bij Waarschuwing en het Delegatiesysteem allemaal voortkomt uit de behoefte om te beschermen tegen een Eerste Aanval. De oplossing voor het probleem vereist niet het opgeven van alle kernwapens of zelfs een afschrikmiddel die velen graag willen houden.

Het verlaten van het Eerste Aanvalsbeleid en Capaciteit

Het demonteren van de Doomsday Machine met zijn Hair Trigger Alert en Delegatie betekent het verlaten van een Eerste Aanvalsbeleid en capaciteit. En op dit moment hebben slechts twee landen zo'n Eerste Aanvalscapaciteit en slechts één, de VS, weigert het recht om het te gebruiken ‘van tafel’ te nemen, zelfs als het niet wordt aangevallen. Wat betekent de eliminatie van Eerste Aanvalscapaciteit in de praktijk; hoe kan het worden bereikt? Dit blijkt uit twee basisstappen voor de VS te bestaan: demontage van de Minuteman III, de Amerikaanse intercontinentale raketten (ICBMs) en het terugbrengen van de Trident Submarine-Launched Ballistic Missile (SLBM) tot het niveau waarop het de volledige Russische raketafweer op land niet kan vernietigen.

De Minuteman III raketten, het landgebaseerde deel van de Strategische Triade, zijn zeer nauwkeurig, maar op hun plaats vastgelegd, ‘sitting ducks’; ze zijn alleen goed voor een Eerste Aanval, want ze zullen worden vernietigd in een succesvolle Eerste Aanval door een tegenstander.

Met de ontmanteling van de Minuteman III en de SLBMs zou de VS niet langer een Eerste Aanvalscapaciteit hebben, en dus zou Lancering bij Waarschuwing en Delegatie bij schijnbare Onthoofding beide overbodig zijn. Zo simpel is het.

Natuurlijk zouden de Russen ook soortgelijke maatregelen moeten nemen die rekening houden met de specifieke kenmerken van zijn arsenaal. En dat is waar de onderhandelingen, verdragen en verificatie aan bod komen. Dat kan op zijn beurt niet plaatsvinden in de huidige atmosfeer van Russiagate en Russofobie. Beide zijn daarom existentiële bedreigingen en moeten worden overwonnen. We moeten praten ondanks onze verschillen, echt of waargenomen.

Mochten de VS en Rusland hun Eerst Aanvalscapaciteit zouden opgeven, dan zou een redelijk afschrikmiddel kunnen worden behouden. Zo'n afschrikmiddel zou ver onder de drempel voor een nucleaire winter moeten liggen. Toen Herbert York, één van de oorspronkelijke nucleaire oorlogsplanners en strategen, werd gevraagd om hoeveel kernwapens het gaat om afschrikking te garanderen, suggereerde hij ergens tussen één en honderd, dichter bij één, misschien tien.

Met Lancering bij Waarschuwing and Delegatie zouden beide partijen worden vernietigd. Dit pad moet dus worden verlaten. Het is echter een pad dat al heel lang wordt bewandeld. Het heeft veel aanhangers en wordt ingebed in het denken van onze “strategische oorlogsplanners.” Het zal moeilijk zijn om deze manier van denken los te laten, wat de eenvoudige hierboven geschetste stappen politiek moeilijk zal maken, hoewel technisch en logistiek gezien vrij eenvoudig.

Een extra maatregel - het elimineren van lancering bij waarschuwing (“ont-waarschuwing”)

Er is ook een aanvullende maatregel voorgesteld. Alle kernkoppen moeten door Rusland en de VS uit de actieve status worden verwijderd. Dat wil zeggen, de kernkoppen moeten uit hun bezorgvoertuigen worden verwijderd en worden opgeslagen op een manier die dagen of zelfs weken zou duren om in gebruik te nemen - dat wil zeggen om opnieuw te worden geïnstalleerd. Dit is voorgesteld door de Global Zero Commission on Nuclear Risk Reduction4, die zelf zegt:

'Toen de wereldleiders afdaalden naar de Verenigde Naties in New York voor de evaluatieconferentie 2015 van het non-proliferatieverdrag (NPV), gaf de Global Zero Commission on Nuclear Risk Reduction - geleid door de voormalige Amerikaanse vicevoorzitter van de Joint Chiefs of Staff General James E. Cartwright en bestaande uit internationale militaire experts - een gedurfde oproep voor het beëindigen van de Koude Oorlog-tijdperk praktijk van het op scherp houden van kernwapens.

Het uitgebreide verslag van de Commissie roept op tot (1) een dringende overeenkomst tussen de Verenigde Staten en Rusland om onmiddellijk ‘lancering-bij-waarschuwing’ uit hun operationele strategie te verwijderen en een gefaseerde inperking in te stellen van hun op scherp staande strategische strijdkrachten ...; en (2) een mondiale overeenkomst op langere termijn die alle kernwapenstaten verplicht om af te zien van het op scherp houden van hun kernwapens.

Volgens de Commissie is dringende actie nodig vanwege de toegenomen spanningen tussen de Verenigde Staten en Rusland, oplopende geopolitieke en territoriale geschillen met andere nucleaire landen die zouden kunnen escaleren, en een opkomende wereldwijde tendens om kernwapens op scherp te zetten.

Het voorstel, gesteund door meer dan 75 voormalige hoge politieke functionarissen, nationale veiligheidsexperts en commandanten uit de militaire top, pleit ervoor dat een multinationale ontwaarschuwings-overeenkomst de vele risico's van het gebruik van kernwapens, waaronder computerfouten, cyberlancering, accidentele ontploffingen, ongeoorloofde "insider" lancering, valse waarschuwing van vijandelijke aanval, en overhaaste nucleaire besluitvorming aanzienlijk kan verminderen.'
Voor het volledige rapport: noot 5

Het werk om steun te winnen voor het ontmantelen van de Doomsday Machines

Om het Congres of de uitvoerende macht in staat te stellen om naar deze veranderingen toe te werken, zijn een aantal dingen noodzakelijk. De eerste is informatie. Als een zeer basaal voorbeeld, Ellsberg leerde in 1961 dat een Amerikaanse Eerste Aanval op dat moment 1,2 miljard doden zou produceren als een onmiddellijk resultaat van een Kernoorlog, met uitsluiting van alle effecten van de nucleaire winter en met uitsluiting van een Sovjetreactie. We verdienen het om te weten wat die cijfers nu zijn. Hier, betoogt Ellsberg, zullen zowel de openbare druk als het werk van klokkenluiders nodig zijn. Een ander voorbeeld is dat we van het Pentagon en de National Academy of Sciences weten moeten weten of het resultaat van een Amerikaanse Eerste Aanval van de huidige omvang (op scherp) zou leiden tot een nucleaire winter - zoals het bijna zeker lijkt.

Maar veel meer dan dat zou nodig zijn. Er moet enige vorm van druk zijn om de politici wakker te schudden en hen te dwingen de Doomsday-machines te ontmantelen. Maar dit ontbreekt. Gedeeltelijk met het einde van de Eerste Koude Oorlog, dachten velen dat het gevaar was geweken. Het is duidelijk niet zo. Een beweging om de Doomsday-machine af te schaffen vormt een bedreiging voor het militaire industriële complex (MIC) en daarom zou het MIC en hun mediahandlangers liever stilzwijgen of zich verzetten tegen dergelijke inspanningen. Het kan zijn dat de generaties die de eerste Koude Oorlog meegemaakt hebben en door zijn verschrikkingen zijn gegaan, van ‘duck and cover’ oefeningen tot paddenstoelwolk nachtmerries, tot de Cubaanse Missile Crisis een bijzondere rol kunnen spelen. Hun psyche is het meest getroffen door nucleaire gruwelen en zij kunnen de beste zijn om volgende generaties van de gevaren te overtuigen. Maar de strategie en tactieken voor een dergelijke inspanning moeten nog worden geschetst. Het is een taak die voor ons ligt.

De eerste stap naar gezond verstand is het elimineren van de lancering bij waarschuwing en de tweede stap zou zijn om onszelf en de Russen van een Eerste Aanvalsbeleid en -capaciteit te ontdoen en een stabiel afschrikmiddel te onderhandelen, klein genoeg dat het geen nucleaire winter voortbrengt. Dat is iets dat de kernmachten en het brede publiek gemakkelijk kunnen accepteren, ondanks de tegenstand van een klein aantal nucleaire oorlogsstrijders. Hier is het idee van onderhandelingen niet om de andere kant kwetsbaarder te maken, maar om de ‘tegenstander’ en zichzelf een klein, stabiel nucleair afschrikmiddel te geven. Zo'n win-win benadering van onderhandelingen is eigenlijk noodzakelijk om te overleven terwijl we de moeilijkere weg nemen naar totale nucleaire afschaffing.

Totale afschaffing zou het uiteindelijke doel moeten zijn, omdat geen enkele menselijke hand in staat zou moeten worden gesteld om soort-vernietigende kracht te gebruiken. Maar het lijkt erop dat een tussendoel niet alleen nodig is om ons de ademruimte te geven om tot nul kernwapens te komen. Een tussentijds en gemakkelijk haalbaar doel kan de aandacht vestigen op het probleem en grote aantallen mensen motiveren. De Nuclear Freeze-beweging6 van de jaren tachtig is een zeer succesvol voorbeeld van dit soort inspanningen. Het speelde een grote rol bij het mogelijk maken van de Reagan-Gorbatsjov-akkoorden. De poging om de Doomsday-machines te doden, wordt misschien wel zoiets als Step Away From Doomsday of gewoon Step Away genoemd. De tijd kan rijp zijn voor een dergelijke inspanning. Om tot nul te komen, is een doorbraak nodig in de manier waarop landen met elkaar omgaan, met name in kernwapenstaten! Laten we onszelf de ademruimte geven om dat te bereiken.

John V. Walsh | 18 januari 2019 gepost op Antiwar.com
https://original.antiwar.com/john-v-walsh/2019/01/17/dismantling-the-doo...

John V. Walsh schrijft over vraagstukken over oorlog, vrede, empire en gezondheidszorg voor Antiwar.com, DissidentVoice.org, The Unz Review, en andere uitgaven. Hij leeft nu in East Bay, en was tot voor kort hoogleraar Fysiologie en Cellulaire Neurowetenschappen aan de Massachusetts Medical School.

Vertaling en bewerking (incl. inkorten): Henk van der Keur

[01] http://climate.envsci.rutgers.edu/nuclear/
[02] https://www.youtube.com/watch?v=M7hOpT0lPGI
[03] https://youtu.be/qsrEk1oZ-54
[04] https://www.globalzero.org/de-alerting/
[05] https://www.globalzero.org/wp-content/uploads/2018/10/Global-Zero-Commis...
[06] https://en.wikipedia.org/wiki/Nuclear_Freeze_campaign

Henk van der Keur

In het spoor van Domela Nieuwenhuis - Vroeg communisme en radicaal socialisme in Friesland (1907-1935)

zondag, 03 maart 2019

Het jaar 2019 zal voor een deel in het teken staan van het overlijden van de bekende socialist Ferdinand Domela Nieuwenhuis honderd jaar geleden. Zowel de oude vrij socialistische (anarchistische) beweging als de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP) van Pieter Jelles Troelstra zijn schatplichtig aan het pionierswerk van ús Ferlosser in de provincie Friesland.

De door de SDAP ondersteunde mobilisatie tijdens de Eerste Wereldoorlog deed antimilitaristische critici van de partijlijn zoeken naar medestanders die zij vonden in de groep rondom Henriette Roland Holst. Verzet tegen de mobilisatie en crisispolitiek resulteerden in een groeiende aanhang voor het Dienstweigeringsmanifest dat werd gelanceerd door christensocialistische dominees als Leendert de Baan uit Trijnwouden. Vooral de Friezen bleken hier ontvankelijk voor. Van hieruit ontstonden de eerste communistische groepen, die net als de andere sociaaldemocratische opposanten werden geïnspireerd door de Russische Revolutie.

Opmerkelijk was dat deze groepen aanvankelijk vooral op het platteland (bijvoorbeeld Het Bildt) te vinden waren en dat het in Leeuwarden aanzienlijk moeilijker bleek om een afdeling van de Communistische Partij Nederland (CPN) op te richten. Ik laat in mijn boek In het spoor van Domela Nieuwenhuis. Het vroege communisme in Friesland, 1907-1935 zien hoe familienetwerken binnen de plaatselijke gemeenschap een rol spelen bij het ontstaan van die nieuwe partij. Niet alleen landarbeiders, kleine boeren en dienstbodes sluiten zich aan, maar ook bijvoorbeeld de vrouw van De Baan.

In de begintijd is het vooral de tamelijk onbekende Cornelis Bosma, afkomstig uit een streng gereformeerd milieu in Heerenveen, die in samenwerking met de Groninger communist Geert Sterringa stad en land afreist om propaganda te maken voor deze nieuwe politieke beweging. Een groeiend deel van de vrij socialistische beweging blijkt hier vatbaar voor. Op enig moment maakt de Noordelijke aanhang van de CPN zelfs een kwart van het totale ledenbestand uit!

Een belangrijke vuurproef voor de Friese communisten zullen de roemruchte stakingen in 1925 in de werkverschaffing zijn. Ofschoon de militante stakingen worden verloren, resulteert de inzet van communisten als Gerrit Roorda in een groeiende electorale populariteit van het communisme. Niet alleen in Opsterland, maar ook in Lemmer en Schoterland en later in Heerenveen.

Betrokkenheid bij de aanhangers van het gebroken geweertje, de blauwe beweging, maar ook bij de plaatselijke muziek-, zang- en toneelgezelschappen versterken een solidair gemeenschapsgevoel. Gezelligheid blijkt voor de betrokken mannen en vrouwen onontbeerlijk om de strijd voor een beter leven vol te houden.

Vanaf ca. 1925 tot aan 1930 valt de CPN in twee delen uiteen. ‘Friesland’ solidariseert zich met de ‘gevallen’ communistenvoorman David Wijnkoop en de eigenzinnige Friezen nemen als eersten stappen om een nieuwe partij op te richten. Daartegenover weet de andere groep/partij in de provincie niet veel in de strijd te werpen. Bij de uiteindelijke fusie in 1930 blijkt de trouwe aanhang van Roorda inmiddels een soort derde groep te vormen, die na enige aandrang toch opgaat in de nieuwe herenigde CPN.

Het zal niet het einde zijn van de onenigheid aan de uiterst linkerkant van het politieke spectrum. Uit onvrede met de opkomst van Stalin en de gelijkschakeling van de buitenlandse partijen aan Moskou komen nieuwe revolutionair socialistische partijen als RSP (met als belangrijkste gezicht Johannes Mooij uit Weststellingwerf) en de Onafhankelijke Socialistische Partij (OSP) op. De SDAP heeft in Friesland veel last van de OSP, die her en der grote delen van afdelingen en zelfs raadsleden doet overstappen. Ik laat gedetailleerd zien hoe op lokaal vlak en zelfs in familieverband deze politieke tegenstellingen doorwerken.

Tenslotte besteedt het boek aandacht aan tot nu toe vrijwel onbekende activisten en groepen in het verzet tegen de Duitse bezetting. In het spoor van Domela Nieuwenhuis besluit met niet alleen een politiek-maatschappelijke, maar ook een geografische en sociologische analyse van het vroege communisme. Ook al wilde men niet altijd ‘bukken voor Moskou’ of bleef men moeite houden met het ‘Rode militarisme’ van de Russen, de CPN wist in Friesland uiteindelijk inderdaad de plek van de Domela-aanhang in te nemen.

De Friese uitgeverij Bornmeer is bereid het manuscript van In het spoor van Domela Nieuwenhuis. Vroeg communisme en radicaal socialisme in Friesland (1907-1935) uit te geven, maar we zoeken nog financiële steun. Daarvoor benaderen we diverse fondsen en ook individuen. Uiteraard zullen de ondersteuners genoemd worden. Mocht je het publiceren van dit boek willen steunen, dan kan dat door financieel bij te dragen.
Contact: ronblom859@gmail.com

Ron Blom

BH-verbranding in de bajes? Joke K. vanuit Nieuwersluis

vrijdag, 01 maart 2019

In vrouwenbajes Nieuwersluis is ruim een week voor 8 maart internationale vrouwensdag van vrouwenbevrijding en feminisme weinig te merken. En dat is niet alleen omdat we hier met zoveel vrouwen opgesloten zitten.

Waar vrouwen opgesloten worden, heeft justitie ook andere vrouwen nodig voor het verrichten van de vernederende visitatie, urinecontroles en vor fouilleren, de minst ingrijpende in het rijtje controles op onze lichamen. Als je hier of in een andere bajes binnenkomt is de visitatie, het helemaal naakt gaan en controleren van alle ‘lichaamsholten’ plus urine afstaan standaard. Na afloop van bezoek is het een tombola, visitatie gebeurt bij wijze van steekproef. Je drukt op een zwarte knop en dan gaat er een rood of een groen lampje branden. Rood is voor volledig strippen, groen voor alleen fouilleren zoals veel mensen wel kennen van hoe dat in politiebureau’s gaat: alles aftasten, schoenen en sokken uit en onder je voeten kijken, en ook in je mond (‘tong omhoog’).

Vandaag had ik ‘geluk’: alleen fouilleren.
Bewaakster: “Volgende keer moet je een BH aan naar bezoek.”
Ik: “Hoezo? Is dat verplicht dan?”
Bewaakster: “We vinden het vervelend om onder die losse borsten te moeten voelen.”
Ik: “Ik heb geen BH.”(om van het gezeik af te zijn)
Bewaakster: “Dan haal je er eentje bij de wasserij.” (*)
Ik: “Ik draag nooit een BH.”
Bewaakster: “Volgende keer moet je een BH dragen.”

Wacht even… Is dit de jaren ‘50? ‘60? Wanneer waren ook alweer die Dolle Mina BH -verbrandingen? En wat gaan we nou krijgen? Na de standaard bajesregel dat van vrouwelijke gevangenen ‘geen borsten, buik, billen’ te zien mogen zijn (nee, ook niet in de zomer bij 30+ graden) en die ook daadwerkelijk gehandhaafd wordt, wordt óók de BH verplicht gesteld? Ik vroeg me altijd al af of er in de bajes geile mannelijke bewakers rondliepen waartegen wij vrouwen met het inperken van onze kleding zogenaamd beschermd moesten worden maar dit is nog een paar stappen verder. Ik stond paf.

Vrijheid voor de borsten!

Stomend van woede verliet ik de visitatieruimte. Wat een patriarchale onzin! Er zijn dus vrouwen die zich niet alleen voor dit werk lenen en je helemaal tot uitkleden mogen dwingen, in je mond en oren kijken, je drie keer naakt boven een handdoek laten hurken om te zien of er wat uitvalt, maar die ook nog klagen dat ze onder borsten moeten voelen. Als ik helemaal nakt ben, moeten ze dat toch ook?! Erger nog, dan moeten ze die borsten ook nog zíen! Arme bewaaksters!

Nee, ik ga geen BH aan doen naar bezoek omdat dit zou moeten. Never nooit niet! Evengoed maar even uitgezocht in de ‘huisregels’ van deze bajes, er is geen regel te vinden die je verplicht naar bezoek een BH te dragen. Deze twee ‘dames’ verzinnen de extra regel er dus zelf bij! Goed. Dat wordt een leuke confrontatie de volgende keer na afloop bezoek als deze twee weer dienst hebben: als ze hier echt een punt van willen maken, wordt het maar eens tijd voor een BH-verbranding hier.

* Bij de wasserij liggen tweedehands kleren voor als je iets niet hebt.

Joke Kaviaar

Wat is het stil ....

vrijdag, 01 maart 2019

Elke gemeente in Nederland voert de participatiewet uit en kan daar een eigen draai aan geven. De een heeft wat meer respect voor de mensen en bij de ander hebben ze er gewoon lak aan, zoals in Tilburg. Maar ook de gemeente ’s-Hertogenbosch gebruikt de participatiewet regelmatig als een kader waarbinnen de burgerrechten van uitkeringsgerechtigden geschonden worden. De SP publiceerde hier al eens een zwartboek over, in juli 2016. In het kielzog daarvan werden vanuit de gemeenteraad vragen gesteld aan de verantwoordelijke wethouder. Helaas werden de vragenstellers met een kluitje in het riet gestuurd. En toen werd het stil ...

Weener XL is het werk-ontwikkelbedrijf van de gemeente ’s-Hertogenbosch dat de participatiewet uitvoert met behulp van repressieve maatregelen. Op de website van WXL staat dat je als sociaal ondernemer gebruik kunt maken van werknemers die via WXL bij jou te werk worden gesteld. Je moet dan wel PSO-erkend zijn. Wat dat is? Er staat: ‘Met de Prestatieladder Socialer Ondernemen (PSO) maken bedrijven zichtbaar welke bijdrage ze leveren aan werkgelegenheid voor mensen met een kwetsbare positie op de arbeidsmarkt’. Nou ben je volgens WXL al gauw een sociaal ondernemer want je helpt immers bijstandsgerechtigden aan het werk. Daarnaast moet je de intentie uitspreken dat je ze in dienst gaat nemen. En kom je er dan nog niet uit dan helpen ze ondernemers om dat PSO-keurmerk te halen. ´Dát is mooi meegenomen’, zal het Bossche bedrijfsleven gedacht hebben. Gratis arbeidskracht en een subsidie op de koop toe! En die intentie? Dat is maar een intentie. In de praktijk staan die mensen na de subsidieperiode gewoon weer buiten.

Dus zijn er gauw wat convenantjes en contracten gesloten met zogenaamde sociale ondernemers zoals: Ricoh, Acer, SAP, Post NL, Mars, Look-o-Look... Het gaat vaak om grote bedrijven die mensen gewoon een loon uit kunnen betalen, maar daar blijkbaar geen zin meer in hebben. De mensen in de bijstand worden hier de dupe van en worden in dit circuit als arbeidsvee rondgepompt. Er is geen uitzicht op een vaste, reguliere baan, ze verdienen er niets aan, bouwen geen pensioen op en moeten deze zogenaamde tegenprestatie leveren op straffe van verlies van hun uitkering.

Ook kunnen ondernemers hun gebouwen en plantsoenen voor weinig laten onderhouden, sorteerwerk laten doen, was laten vouwen of snoepjes in laten pakken. Het WXL werkkamp ‘Aan de slag’ staat garant voor productiewerk. Zo ressorteren er ook verschillende andere werkmaatschappijtjes onder WXL zoals: de Schoonmaak Coöperatie, Groenonderhoud WXL, Stallingbeheer, de Zorgcoöperatie. Contracten lopen via de organisatie ‘Werkpartners’ die ressorteert onder WXL. Onlangs is er ook een uitzendbureau opgedoken dat nog geniepiger misbruik maakt van mensen in de bijstand en dat is uitzendbureau ‘Actief Werkt’. Die dacht ook: wat een lekkere niche. Daar ga ik sociaal rendabel gebruik van maken. Trap er niet in! Dit is dus asociaal ondernemen en je reinste arbeidsverdringing in de zorg, facilitaire diensten, logistiek, groenonderhoud, gebouwenbeheer en schoonmaak.

Voor 2019 is aan de Bossche gemeenteraad goedkeuring gevraagd voor het budget en de plannen van WXL. De gemeenteraad moet toch wel weten waarvoor ze stemt, zou je denken? Aan de verantwoordelijke wethouder Van Olden is dan ook gevraagd om dat verdienmodel van WXL nu eindelijk eens op tafel te leggen. Wat gaat er om in WXL en wat levert het op? Tja ... en toen werd het weer stil....

Carnaval 2019 barst zo meteen los in Oeteldonk. Wij wensen iedereen die geknecht wordt door WXL een paar dagen rust: Wé is ut stil: https://www.youtube.com/watch?v=jp0PTVD8fvM

Over Charta
Onder het mom van de participatiewet worden de burgerrechten van uitkeringsgerechtigden geschonden. Angst bij uitkeringsgerechtigden groeit. Verzet is tanende. Misstanden in de uitvoering van de participatiewet zijn schering en inslag. Daarom wil Charta de spreekbuis zijn van uitkeringsgerechtigden, met speciale aandacht voor 55+ en laaggeletterde
uitkeringsgerechtigden die gebukt gaan onder de participatiewet.

Charta

Pensioenactiedag 18 maart en oproer in eigen kring

donderdag, 28 februari 2019

De vakcentrales FNV, CNV en VCP houden op 18 maart een landelijke actiedag voor een goed en fatsoenlijk pensioen met stakingen en manifestaties. Bedoeld om de druk op regering en bedrijven op te voeren zodat het na de 18e maart kan leiden tot een betere onderhandelingsdeal over een nieuw pensioenstelsel. Ondertussen groeit de groep FNV-leden die hoe dan ook vast wil houden aan de 3 basiseisen van de campagne. De FNV-onderhandelaars mogen van hen geen verslechteringen accepteren.

Zoals Rob Lubbersen begin februari al op Konfrontatie bescheef (http://konfrontatie.nl/blog/node/1420), stuurt de regering bewust aan op een nieuw, geheel marktconform pensioenstelsel. Het geld van de werkenden gaat dan via verzekeraars en banken naar de beurs. En iedere werkende en pensioengerechtigde moet met hen een individuele oudedagsregeling treffen. Meer armoede en grotere onzekerheid troef.

In januari beschreef Sjarrel Massop op Solidariteit (http://www.solidariteit.nl/commentaren/com-373_20-1-2019.html) hoe een groep ontevreden leden destijds binnen de FNV de discussie was gestart om het bestaande pensioenstelsel te redden. Dat stelsel kan natuurlijk nog veel beter, maar in elk geval moet het niet uit de weg worden geruimd door voortgaand gepolder.

Door toedoen van actiegroep ´Red het Pensioenstelsel´, de sector Senioren en de Werkgroep Pensioenactiviteiten werd de pensioenstrijd tot een campagne binnen het Offensief dat de FNV begin januari 2018 startte. Dat resulteerde in drie basiseisen die een rol speelden tijdens de onderhandelingen met regering en bedrijven.

Kort gezegd:

* Direct bevriezen van de AOW-leeftijd op 66 jaar en geen boetes voor werknemers die eerder willen stoppen vanwege zwaar arbeid

* Indexeren van alle pensioenen van elke generatie

* Voor iedereen een goed pensioen, ook voor flexwerkers

De ´opstandelingen´ binnen de FNV (ehh … horen we daar ook al wat roeren binnen de CNV en VCP?) willen niet dat de onderhandelaars gaan rommelen aan deze drie eisen. Daarom hebben ze een simpele vierde eis toegevoegd:

* We accepteren geen verslechteringen!

Voor alle duidelijkheid willen ze in de eerste eis ook het woordje ´bevriezen´ vervangen door ´vastleggen´, want bevriezen geeft ruimte om over 5 jaar de AOW-leeftijd alsnog te laten stijgen. (Een deel van de vakbond wilde zelfs nog verder gaan en inzetten op een AOW van max 65 jaar).

Eind november vorig jaar mislukten de onderhandelingen tussen vakcentrales, bedrijven en regering. Het bod van minister Koolmees van afgelopen 1 februari getuigde van een regeringsinzet om af te koersen op niet minder dan een volledige liberalisering en privatisering van het stelsel.

Sinds 11 februari voeren de drie vakcentrales een actiecampagne die werd afgetrapt door de politiebonden met het blokkeren van de kantoren van VNO-NCW en het ministerie van SZ&W.
De campagne culmineert op 18 maart met stakingen en manifestaties. Niet toevallig is dat aan de vooravond van de provinciale statenverkiezingen en de getrapte verkiezing van de eerste kamerleden die daarop volgt. Een minder rechtse eerste kamer biedt Rutte III minder manoeuvreerruimte (ook in het pensioendossier) en kan zelfs leiden tot diens val.

Dus pak je spandoek of bord uit de kast en oefen alvast je stemvolume. Op 18 maart samen op voor een beter pensioen en stoppen met dat gepolder!

Taco van Dommels

Link die historische vergelijkingen

zaterdag, 23 februari 2019

Een week geleden, zaterdag 16 februari, stond er een intrigerende kop in de Volkskrant: De vrije jongens. In het oog springend, ook omdat ik sinds oktober vorig jaar in 'webzine Solidariteit' een veertiendaagse serie schrijf over de Losse Ploegen in de Zaanstreek. Klassieke losse arbeiders die zwaar fysiek werk verrichtten, sjouwers met een lage maatschappelijke status aan de randen van de arbeidsmarkt. Op goeie dagen droegen ze hun sociale uitsluiting - ongeschikt geacht voor ander werk - als een eigengereide onafhankelijkheid. Ze werden wel cowboys, vrijbuiters of vrije jongens genoemd. Toen ik de bladzijde omsloeg, eindigde de kop met: van Deliveroo.

Gaat het bij deze maaltijdbezorgers om een actuele versie van de vroegere dragers van balen koffie en cacao? Nu, digitaal en flexibel gestuurde koeriers en toen, op afroep ingezette sjouwers in de Zaanse industrie (sedert de laatste decennia van de negentiende eeuw).
Pikant bij een vergelijking is dat beide groepen loonafhankelijken te maken hebben (gekregen) met een regulier dienstverband. Zo maakten de losse ploegen in de jaren tachtig van de twintigste eeuw via wetgeving plaats voor uitzendbedrijven en verloren de bezorgers deze dagen via de FNV en de rechter hun schijnzelfstandigheid.

Gepeupel
Eerst een paar opmerkingen over de moeizame verhouding van politiek georganiseerd links en de vakbeweging ten opzichte van de losse arbeid – arbeid zonder vast dienstverband. Traditioneel richtten zij zich op de geschoolde ambachtslieden en volgden daarin Marx in zijn afwijzing van het 'lompenproletariaat' en zijn schoonzoon Paul Lafarque (1842-1911) die sprak over domme zwoegers aan wie de revolutionaire boodschap niet besteed was. Maar ook de burgerij had zo haar oordelen en schuwde het gepeupel en gemeen volk. Al in 1696 gebruikte een Amsterdamse makelaar de typering, niet de discreetste en civielste. In 1932 bleek Jan Oudegeest, voorzitter (1909-1932) van het NVV, één van de voorgangers van de FNV, daar weinig moeite mee te hebben. De losse arbeider heeft geen aanleg voor regelmatigen arbeid of (…) de gelegenheid verzuimd zich te plaatsen in het vaste dienstverband der industriearbeiders (…) Deze eigenschappen maken hem zeer weinig geschikt voor het regelmatig lidmaatschap eener vakorganisatie. (1)

Dat is allemaal lang geleden, maar de betiteling van flexwerkers als 'beunhazen' of 'profiteurs', is dat niet. Het kan verkeren, tegenwoordig biedt FNV Zelfstandigen als belangenbehartiger voor zzp'ers cursussen duurzaam succesvol ondernemen.

Ongebondenheid
De Zaanse losse ploegen waren een wezenlijke transportschakel in de industrie – van wagon en lichter (plat schip) naar pakhuizen en fabrieken. Lossen, laden en opslaan van onder meer balen meel, rijst en kolen. Zwaar handwerk in kleine, samenwerkende groepen in verschillende bedrijven. Onregelmatig door de invloeden van seizoen, oogst en weer, tijdelijk en aanvullend op het zogenaamde vaste personeel.
Op deze basis van moeilijk te voorspellen tijdstippen en aantallen arbeiders werd een eeuwenlange vorm van werkverdeling gebruikt. Namelijk via een nummersysteem in volgorde van aansluiting. Lage nummers eerst, oplopend tot tientallen. De meewerkend voorman, meestal nummer één en daarnaast geen enkel privilege, onderhandelde met een vertegenwoordiger van het bedrijf over tarief, duur en omvang van de werkzaamheden. Die verdeling vond plaats op de meestal wekelijkse 'beurs', een vaste en herkenbare straat(hoek), later grotendeels telefonisch. Zo vond ook de betaling plaats, lange tijd in loonzakjes.
In de loop van de twintigste eeuw vielen de leden van een ploeg onder de wettelijke arbeidsvoorwaarden. Alleen tijdens de duur van de werkzaamheden waren ze op basis van het overeengekomen tarief in dienst van het 'inlenende' bedrijf, uitgezonderd de pensioenregeling en de 'plusjes' van de geldende cao. Het loon was aanzienlijk meer dan dat van de 'vasten'.

Kenmerkend voor de ploegen is het ontbreken van een specifieke band met een bedrijf (geen 'patronale binding') en een vorm van zelforganisatie zonder formele status van de eerste man. Een autonomie, een ongebondenheid die samen kon gaan met de trots van niet in het gareel te lopen. 'Ik vond het prachtig, dat buitenwerk. Het vrije leven, los van een baas, in dienst van mezelf. Je kwam overal, was zelfstandig. Het was een avontuurlijk bestaan. Geen vastigheid, daar kies je voor.' (2)

Uitbesteding risico's
Deliveroo en verwante ondernemers beschouwen de bezorgers als kleine zelfstandigen, weliswaar zonder één personeelslid. Dat is tekenend voor de uitbesteding van risico's en verantwoordelijkheden naar het uitvoerende niveau van de neoliberale samenleving. Zo behandelen ze de 'rijders': goedkoop, vrij van (loon)belasting en nauwelijks uitgaven voor administratie, planning en management. Een permanente beschikbaarheid van arbeidskracht wordt mogelijk gemaakt door het flexibele aantal uren dat de 'rijders' zich laten oproepen. Binnen een systeem van dan weer verhogen en dan weer verlagen van de tarieven. Deze 'bedrijfsvoering' en de gelegenheid bestellingen wel of niet aan te nemen, bevorderen de onderlinge concurrentie tussen de bezorgers. Voor de meesten is dat in dubbel opzicht een tijdelijke baan: aantal gewerkte uren, naast studie of ander werk en met de verwachting van een andersoortige loopbaan. En misschien wel een leerschool naar een waar ondernemerschap.

De bezitters van het Duitse bedrijf Deliveroo, vestigingen in 13 landen met in totaal 20.000 bezorgers (Nederland: 2.000 in 14 steden) laten zich graag dragen door de ideologie van de platform economie. Kort samengevat: transparant door gedigitaliseerde organisatie, arbeidsmarkt, beoordeling en kwaliteit. Daarbij scoren vrijheid en zelfstandigheid in woord hoog. Door de bezorgers uitgesproken als freelancer, eigen baas, zij het hier en daar met twijfels: als je 45 bent, twee kinderen hebt en een kwakkelende gezondheid, wil je weten waar je de komende vijf jaar aan toe bent. Er zijn goede redenen om op onze hoede te zijn.(3)

Tot slot
Heel wat koeriers hebben weinig te kiezen en verkeren in een sociaal onzeker bestaan. Tegelijkertijd zijn ze een middel waarmee bedrijven als Deliveroo ondernemersrisico's 'vermaatschappelijken'. Daarvan afstand nemen, is te leren van de Zaanse ploegen, ook al waren ze uiteindelijk gedwongen zich op te heffen of om te vormen tot een uitzendbedrijf.

Het resultaat van de tot nu toe succesvolle gang door de FNV naar de rechter smaakt naar meer. Een boeiend vervolg zou zijn de strijd aangaan tegen ondernemers al of niet met personeel.

(1) Zie: http://www.solidariteit.nl/extra/2018/ongebondenheid.html
(2) J. Oudegeest, De geschiedenis der zelfstandige vakbeweging in Nederland, Amsterdam 1932, deel II, p. 41.
(3) De Volkskrant, 16 februari 2019.

Hans Boot

Opzij

dinsdag, 19 februari 2019

PC, AD en NIW, maar het meest van dezen toch de Opzij. Vandaag een uit zijn voegen getrokken bijbeltekst ter introductie. Want zeg nou zelf: de Perscombinatie, het Algemeen Dagblad en het Nieuw-Israelitisch Weekblad halen het geld waar het maar te krijgen is, dat is bekend. Maar dat het gerespecteerde opinieblad Opzij haar principes vergeet om advertenties binnen te halen, dat was althans voor mij nieuw.

Eind vorige zomer besteedde ik aandacht aan het acquisitiebeleid van De Groene Amsterdammer. In een paar stukken (1) kwam de zogenoemde uitgeefstichting Nanny Maria Wilhelmina de Vries voorbij. Nanny de Vries was feministe maar de na haar dood opgerichte stichting geeft vooral boeken, boekjes en auteurs uit die in het verleden bij alt right Uitgeverij Aspekt in de etalage hebben gestaan.

In DGA is de gewraakte annonce niet meer gezien maar het filiaal van de Pierikken (2) bemachtigde vervolgens wel advertentieruimte in Trouw, het AD, het NIW en dus ook in Opzij. In het geval van Opzij ging mij dit dermate aan het hart dat ik de directeur/uitgever van het blad mailde. Kwootje uit het antwoord van Hans van Brussel, op 14 oktober:

'Dat zijn nogal ernstige beschuldigingen die u uit. Het is ons inmiddels bekend dat er sprake is van disputen, met u en mogelijk ook met anderen. Om wat meer gevoel te krijgen bij wat u stelt las ik inmiddels zelfs wat teksten in de publicatie Aspecten van Aspekt.'

Ik betwijfel of onze Hans kan lezen. Want zelfs als je maar een paar alnea’s uit Aspecten van Aspekt tot je hebt genomen kun je tot geen andere conclusie komen dan dat er in dat boekje door mij geen goed woord wordt besteed aan zowel Uitgeverij Aspekt als haar derivaat, het stichtinkje NMWdV (3). En laat nou uitgerekend dit titeltje, waarin dus de adverteerder wordt gebashed, vermeld worden in de annonce waarvoor Hansje betaald kreeg, tot (voorlopig?) twee keer toe zelfs (4)!

Voor de lezer hebben we de gewraakte advertentie beschikbaar (5). Helemaal onderaan staat mijn naam voor de burgerlijke stand, voor die van het pamflet in kwestie. Onder de noemer Aanbevolen boeken. Niet alleen wordt bij de argeloze lezer van de advertentie de indruk gewekt dat ik in enigerlei opbouwende zin betrokken zou zijn bij de adverteerder (6), ook zou men kunnen concluderen dat Aspecten van Aspekt via de adverteerder in boekvorm te bestellen is (7).

Voor de Hans van Brussels onder ons, die na lezing van Aspecten van Aspekt en de tekst van de advertentie nog niet doorhebben dat elk zichzelf respecterend blad zich verre van publicatie van dit soort advertenties moet houden: in elk boek dat door het stichtinkje gratis aan aanvrager wordt toegestuurd, wordt ook heulemaal voor niks een prentbriefkaart gestoken. De tekst op die kaart gaat over mij, en heeft geen voor mij lovende strekking.
Da’s lachen voor de getroffen lezer die in het ding niet de minste of geringste clue krijgt over wie in godesnaam Joop Wassenaar aka JoopFinland wel mag zijn, en waarom die zegt wat ie volgens de kaart zegt. Maar da’s huilen voor de bladenboer die op die manier smaad en laster faciliteert.

(1) http://www.konfrontatie.nl/blog/node/1336
(2) Perry Wijnand Pierik en zijn vader Wijnand Pierik, respectievelijk louche uitbater en nog louchere boekhouder van Uitgevrij Aspekt, zijn op diverse plaatsen door mij en anderen beschreven als de sponsors van Sid Lukkassen, Tom Zwitser, Pepijn van Houwelingen, Ine Veen, et cetera et cetera. Zie ook het serietje Uitgeverij Suspect: https://www.stelling.nl/kleintje/zoekresultaten?q=uitgeverij%20suspekt
(3) Check it out, zou ik zeggen. Ik heb het werkje hier in zijn geheel op mijn site staan: http://www.toandfrom.net/assets/aspekt.pdf
(4) Respectievelijk Opzij nummer 8 (december/januari-nummer) pp 75 en Opzij nummer 9 (februari-nummer) pp 70
(5) het gaat om deze advertentie: https://www.stelling.nl/kleintje/images/stories/bestanden/Advertentie_bo...
(6) Voorheen trof uitgeverij Cossee hetzelfde lot: in de kop van vorige versies van deze advertentie stond dat het stichtinkje samenwerkte met Cossee. Totdat deze uitgever daartegen in het geweer kwam.
(7) Dat overkwam een redacteur van uitgeverij Cossee in een eerder stadium, in verband met een ander door mij geschreven boek (dat ook toen al tegen mijn uitdrukkelijke wens in door het stichtinkje werd geadverteerd). Op zijn aanvraag bij de stichting van een gratis exemplaar van het betreffende werk kreeg de redacteur te horen dat hij het bij mij in Finland kon krijgen.

JoopFinland

Promoveren, degraderen en controleren in Teeven’s Skinnerbajes– Joke K. uit Nieuwersluis (vervolg op: Rode en groene gevangenen)

dinsdag, 19 februari 2019

Op woensdag 13 februari werd ik geacht te verschijnen bij het RIC (=Re-integratiecentrum) alhier in Nieuwersluis. Daartoe had ik vorige week een brief gekregen: “Hierbij bevestig ik dat je een afspraak hebt in het re-integratiecentrum.” Afspraak?! Tutoyeren?!

Het is typerend voor de Kafkaeske Neederlandse polder die ook in de bajes is doorgedrongen. Altijd maar doen alsof alles in redelijkheid en overleg tot stand is gekomen. Dit soort brieven krijg je ‘buiten’ bijv. ook van de sociale dienst of het UWV. Een afspraak? Nee, ik heb geen afspraak gemaakt, men bepaalt gewoon dat ik daar moet zijn. “Reden van bezoek: taalmeter en reflector”, een test en een vragenlijst over “hoe je op dit moment in je vel zit.” Een open-deur-vraag wat mij betreft.

In Ter Peel ontving ik reeds een “vragenlijst voor de afdeling Detentie en Re-integratie (casemanager)”: “Deze vragenlijst dient u volledig ingevuld retour te sturen naar uw casemanager. Sprekersbriefjes worden pas in behandeling genomen, als deze lijst retour is gestuurd.” En “De ingevulde lijst wordt ingevoerd in een computersysteem dat correspondeert met uw gemeente.” Ik heb deze vragenlijst niet ingevuld.

Vorige week werd me door de ‘casemanager’ hier ook al gevraagd of ik deze nog ging invullen. “Nee.” Het is pure dwang, bemoeizucht met je privéleven met vragen over ‘persoonlijke omstandigheden, ID-papieren, inkomen/werk/dagbesteding, schulden, huisvesting/onderdak, zorg en reclassering’ en een schending van je privacy. Immers: alles wat je gedwongen wordt in te vullen, wordt ongevraagd gedeeld met derden zoals de gemeente.

Dit formulier en de ‘afspraak’ zijn de opmaat voor het “zoveel mogelijk in overleg met u” opstellen van “uw detentie- en re-integratieplan (D&R-plan).” (bron: huisregels Nieuwersluis, hfdst.2.5: ‘dagprogramma, beveiliging en toezicht op maat’). Het is voorwaarde voor “promotie” vanuit het ‘basisprogramma (rood) naar het ‘plusprogramma’(groen). Voor langgestraften hangt hun ‘detentiefasering’ vervolgens ook weer af van deze ‘promotie’, en dus zaken als verlof en een opener regime in de laatste periode. Daar komt nog bij dat wat vroeger ‘vervroegde invrijhedstelling’ was, sinds 1 juli 2008 voorwaardelijke invrijheidsstelling is.

Ik ben niet naar die ‘afspraak’ gegaan gisteren. Uit de brief die de ‘afspraak’ bevestigde: “Kom je niet, dan wordt je opgegeven als weigeraar en kun je niet doorstromen naar het plusprogramma.” Terwijl ik om de betreffende tijd voor het eerst hier naar de bibliotheek kon, werd er door het RIC gebeld naar de bieb, of mevrouw K. naar het RIC kwam. Nee dus. Men zal mij nu opgegeven hebben als ‘weigeraar’. Juist. Geef het maar op! Ze kunnen me opsluiten maar niet dwingen tot werk en dit soort controle op me uitoefenen. Uiteraard probeert men dit wel en het is de vraag wat ze nog zullen gaan doen.

Na het maken van die test en het invullen van die vragenlijsten is het de bedoeling dat je een cursus “Kiezen voor verandering (KVV)” gaat doen en wow! Dan kun je dus “na bespreking in het MDO (=multi-disciplinair overleg) naar het plusprogramma gaan.” Sorry voor al deze misselijkmakende bajestermen – ik haat ze net zoveel als jullie. Het is echter nodig om te laten zien hoe die shit werkt sinds de invoering van Teeven’s stoplichtsysteem ofwel de Skinnerbajes.

Nog wat citaten uit de huisregels, hfdst. 2.5: “Uw gedrag wordt beoordeeld aan de hand van het toetsingsmodel Stimuleren en Ontmoedigen. U wordt beoordeeld op de onderdelen veiligheid, beveiliging, zorg en begeleiding en re-integratie en resocialisatie. (…) In dit toetsingsmodel wordt onderscheid gemaakt tussen goed gedrag (groen), dit kan beter gedrag (oranje) en ongewenst gedrag (rood).”

Het lijkt hier wel een kleuterschool en er wordt van uit gegaan dat we hier allemaal in beginsel gevaarlijk en asociaal zijn. Niets is minder waar. Ik heb gezien hoezeer het kapitalistisch systeem mensen in de grond trapt en niet helpt om overeind te komen. Zo komen mensen in de eerste plaats in de bajes terecht, door een bovendien racistische justitie en politie, waar vervolgens met een waarschuwend en kleinerend vingertje medewerking wordt geëist en daadwerkelijke hulp niet wordt verleend. Zo sprak ik in Ter Peel twee vrouwen met grote medische problemen die daar in de bajes niet aan werden geholpen ( “doe dat maar als u weer buiten staat”). Ik sprak daar daklozen en gegijzelden die aan hun lot worden overgelaten en waarvan ik me afvraag wat er van hen terecht moet komen. Hoezo, re-integratie?! ‘Kiezen voor verandering’? Deze hele maatschappij, bajessen incluis, moet op de schop en afgebroken worden! De hypocrisie!

Nog wat citaten uit de huisregels:
“Besluit promoveren/degraderen: in uw D&R plan worden gedragsrapportages van verschillende disciplines ingevuld die betrokken zijn bij uw detentie. (…) Het MDO adviseert de vrijhedencommissie (VC) over uw D&R plan.” Tot zover de citaten uit de huisregels. Wellicht vind je online meer als je dit verder wilt onderzoeken. Ik moet het hier allemaal met de hand overschrijven en die teksten komen mijn neus uit.

In Ter Peel, waar ik nog in een tweepersoonscel zat, kwam na de vrijlating van mijn eerste celmaatje een meisje binnen uit Nieuwersluis. Ze sprak zeer gebrekkig Neederlands en werd als zijnde ‘rood’ op de afdeling bij mij gezet. Het was moeilijk communiceren maar er was duidelijk iets aan de hand waar ze erg mee zat. Na veel heen en weer gepraat, dook zij in een grote envelop met paperassen en viste daaruit een belangrijk document: “besluit tot promoveren”. Zij was dus niet ‘rood’ maar ‘groen’ en schrok van ineens zoveel achter de deur zitten. Citaat: “Beslissing: op basis van mijn bevoegdheid van art. 1d van de regeling selectie, plaatsing en overplaatsing van gedetineerde deel ik u mede dat u per 24-1-2019 wordt geplaatst in het plusprogramma. (…) Op grond van het toetsingskader ‘Stimuleren en Ontmoedigen’ is uw functioneren beoordeeld als gewenst (groen) gedrag. (…) U hebt laten zien verantwoordelijkheid te nemen voor uw eigen gedrag, hiervan de noodzaak in te zien (…) U laat hiermee zien dat u serieus wilt werken aan een succesvolle terugkeer in de maatschappij.” Was getekend, de plv. directeur van Nieuwersluis, H. Versteeg.

Op het moment dat dit papier te voorschijn kwam, was het al te laat om er direct wat mee te doen. Eén piwi die even door het luikje kwam kijken, snauwde dat het er nu de tijd niet voor was. De volgende dag, pas toen de deur voor ‘rood’ open ging, kon ik de kans grijpen voor haar de piwi met het document te confronteren: “Bewijs: ze is groen!” De fout was – aldus de piwi – inmiddels ontdekt en werd gelukkig voor het meisje snel hersteld, na een dag van wanhoop over de onfortuinlijke overplaatsing. Want niet alleen wil iedereen graag in het plusprogramma en heeft daar alles voor over, maar ook: iedereen in Ter Peel wil (terug) naar Nieuwersluis, die als ‘betere’ bajes bekend staat. Nu ik hier zit, snap ik waarom. Het voert hier nu te ver om hierover teveel in detail te treden en het zijn slechts relatief oppervlakkige zaken maar verschillen als meer open deur (ook in ‘basis’), meer toelating van spullen van buiten en het eenvoudiger regelen van bezoek spelen een rol hierbij. Dat is toch mooi meegenomen.

Het verschil tussen ‘basis’ en ‘plus’ programma uit zich in alle gevallen in meer recreatietijd en vaker sport voor ‘plus’. Hier in Nieuwersluis zit het verschil in twee keer een lange avondrecreatie die basis niet heeft. Zo zat ik de afgelopen twee avonden ‘achter de deur’ terwijl op de afdeling je de stemmen hoort van anderen die daar van alles aan het doen zijn. Mij persoonlijk deert het niet, ik verkeer in de gelukkige positie dat ik voor mezelf genoeg te doen heb. Menig gevangene kan echter die dichte deur slecht verdragen. En ja, ik zit me hier stoicijns te houden, allicht wil ik niets liever dan alle deuren open, maar dan ook wel de hoofdpoort! De rest is alleen maar schijnvrijheid.

Dan de sport Dit is iets waar ik me echt boos over maak: lichaamsbeweging laten afhangen van zgn. gewenst/groen gedrag. Daarbij moet je weten dat wie net binnen komt sowieso niet ‘groen’ kán zijn (zelfmelders bij de bajes uitgezonderd): je moet je de eerste zes weken bewijzen en dan ook aan al die dwang toegeven, én werken voor 3,04 per 4 uur voor bedrijven als Xenos en Hema (hetgeen ik ook weiger).

Hier in Nieuwersluis is er voor ‘plus’ vier keer per week sport. Voor ‘basis’: twee keer per week. (*) Dat is een halvering in lichaamsbeweging! Je gezondheid hangt af van je toegeeflijkheid! Een absolute ‘nono’ wat mij betreft, die op zijn minst zelfs binnen dit wurgsysteem nog aanvechtbaar zou moeten zijn. Ik kom hier op terug. Voor nu: het afnemen van gezondheid is wat mij betreft ongewenst/rood gedrag en mijn beslissing luidt dan ook dat de bajes gedegradeerd dient te worden tot een rokende puinhoop. Na vrijlating van alle gevangenen uiteraard.

(*) Ik ben met twee andere meiden meegegaan vrijdagochtend, de derde doordeweekse sportdag. Die staat in het rooster als alleen ‘plus’ programma. Eén van de andere meiden stelde daar een vraag over, en toen werd gezegd door een piwi dat die ochtend ook voor basis was. Conclusie: het staat fout in het dagprogramma, of het is veranderd. Blijft staan dat de vierde ochtend op de zaterdag wel alleen plus is. Dus er is wel degelijk verschil, maar het is minder groot.

Joke Kaviaar

Naar het einde van de KLM?

zondag, 17 februari 2019

Premier Rutte III, die vertelt in voortdurend contact te staan met Macron over de perikelen rond Air France/KLM, zegt dat hij 'niet denkt dat er bij KLM ontslagen zullen vallen'. Als ik werknemer bij 'de Koninklijke' KLM was zou ik me ernstig zorgen maken. 'Betrokken ministers' hebben hun zorgen geuit tegenover Air France/KLM-baas Ben Smith (nee, dat klinkt niet Frans). Jeetje. Dan moet het gevaar dat die ontslagen doorgaan dus wel erg groot zijn.

De (vijandige) overname van KLM door het eveneens in problemen verkerende Air France in 2004 was bedoeld om in de maar immer meer tot monopolies indammende luchtvaart een 'kolos' te vormen die niet zo eenvoudig zou zijn weg te werken door de concurrenten en, het belangrijkste uiteraard, weer winst te maken. Beiden zijn niet gelukt; vandaar de huidige heisa.

Omdat rond de luchtvaart het aureool hangt van 'pioniers' (denk in ons land aan Anthony Fokker en Albert Plesman; in Frankrijk winnen ze met Bleriot) en 'nationale identiteit' (waar zou je als Nederlander zijn als je niet meer KLM kunt vliegen; denk aan Prins Bernhard) is op Frans initiatief het vehikel Air France KLM geschapen.

Wij hebben ons 'Nationaal Erfgoed' dat beschermd moet worden omdat het niet zoveel voorstelt. In Frankrijk (een atoommacht) gaat het om meer dan folklore. Frankrijk runt de uitbuiting door het Wereldkapitalisme van een koloniaal imperium in Afrika waarop de kurk van de rijkdom van haar elite al eeuwen onbekommerd drijft, zoals door de Italiaanse regering onlangs fijntjes uit de doeken gedaan. In dit spel in modernere tijden speelde Air France (voor de verbindingen) altijd een centrale rol. Zoals Aeroflot dat in de USSR en haar opvolger Rusland is.

Air France is pas vrij laat geprivatiseerd, de Franse staat is grootaandeelhouder. De grap is dat Den Haag geen enkel aandeel in de Air France/KLM holding heeft: nog maar 6% aandelen in KLM tout court bezit Den Haag. Door de strijdbare houding van de Franse arbeidersklasse die het slaafse ("Oranje"; nog zo'n "nationaal" merk dat coute que coute met belastinggeld gered moet blijven) Nederland ontbeert. Het verlies van Air France kon geen Franse president zich permitteren. En zeker Macron niet hoewel die in zijn val misschien alles zou kunnen meesleuren.

Het KLM-personeel ging demonstreren. Schattig. Toch iets van kruisbestuiving tussen Air France en KLM. In Frankrijk joegen de woedende piloten hun topmannen in onderbroek over een hek. Dat zal in Nederland niet gebeuren, he Mark? Die zekerheid heb je bij dit volk. 'Voor Pieter Elbers'! De miljoenen verdienende topman die 'voor zijn personeel' zou staan. Hij verhinderde persoonlijk dat een miljoen aan kasgeld naar de bodemloze put in Parijs zou worden overgebracht! Minder dan zijn jaarsalaris. Voor dat geld zou ik dat ook doen. Tot het moment daar is om van de afvloeiingsregeling riant te gaan leven in Zwitserland en de Bahama's. Dan zou KLM zomaar eens niet meer kunnen bestaan. In april loopt zijn contract af. Elbers heeft zelf een hard hoofd in zijn herbenoeming. Ik niet.

De deal Air France/KLM (de omzet van KLM is door de overname van 6 naar 10 miljard gestegen) was bedoeld om de landingsrechten op Schiphol te garanderen. Zeg maar om de omwonenden van de luchthaven uit de slaap te houden en het milieu verder te verkankeren. Belastingvrij. Wat er precies aan de hand is weigerde Rutte na het kabinetsberaad te vertellen. Ik schat in dat ze doormodderen met of zonder Elbers. Of Macron moet het idee krijgen dat door KLM nu echt in te lijven en als zelfstandig bedrijf binnen de holding op te heffen zijn populariteit binnenslands zou toenemen en de Gele Vestjes het nakijken hebben.

WK

Met goede bedoelingen, stelt de Commissie vast

dinsdag, 12 februari 2019

De door de gemeente Tilburg ingestelde ‘Onafhankelijke Onderzoekscommissie Tilburg Chroom-6’ constateert dat de gemeente Tilburg haar bijstandsgerechtigden met goede bedoelingen dwangarbeid heeft laten verrichten in een met een kankerverwekkend antiroestmiddel vervuilde omgeving.

Tussen 2004 en 2012 heeft de gemeente Tilburg honderden van haar burgers die een bijstandsuitkering ontvingen onder dwang, onder zeer onheuse bejegening en zonder loon tewerkgesteld in een NS-werkplaats aldaar, in een reïntegratieproject onder de naam tROM, waar zij bij het afschuren en verven van oude treinstellen voor het Spoorwegmuseum in aanraking zijn gekomen met het giftige en kankerverwekkende antiroestmiddel chroom-6.

Onlangs is over deze affaire het rapport van een commissie verschenen die hiernaar onderzoek heeft gedaan, de ‘Onafhankelijke Onderzoekscommissie Tilburg Chroom-6’, waarvan de bevindingen in de media als ‘keihard’ in de richting van de gemeente en de NS werden bestempeld. De commissie vindt dat de gemeente haar zorgplicht jegens deze burgers heeft verwaarloosd en dat dezen recht hebben op compensatie.

Ook rekent de commissie het de gemeente aan dat de deelnemers aan het traject niet vrijwillig voor het werk aan de museumtreinen hebben kunnen kiezen, maar verplicht waren aan het traject deel te nemen als voorwaarde voor het krijgen van een bijstandsuitkering.

Opmerkelijk hierbij is dat commissie enerzijds kritiek heeft op het gedwongen karakter van het werk (p. 33 van het rapport), maar anderzijds (p. 6) stelt dat deze dwang paste binnen de toen geldende wetgeving en door de gemeente ‘met goede bedoelingen’ werd toegepast: ‘Deze aanpak paste binnen de dan geldende Wet werk en bijstand. Tilburg legde binnen die wet eigen accenten. Met goede bedoelingen, stelt de Commissie vast.’

Men vraagt zich af waarom die ‘onafhankelijke commissie’, zoals zij overal nadrukkelijk wordt geafficheerd, zo overtuigd is van de goede bedoelingen van de gemeente Tilburg. Iets waarmee overigens - maar dit terzijde - ook de weg naar de hel, volgens het spreekwoord, is geplaveid. Waarop de ‘vaststelling’ van de commissie is gebaseerd, wordt in ieder geval niet duidelijk uit het rapport. Is de commissie onbekend met de oude notie dat mensen geneigd zijn tot het kwaad, zeker wanneer die keuze door gezagsdragers en een peer group wordt gepromoot (Milgram), en er dus sprake is van druk om zich te conformeren? En is die commissie eigenlijk wel zo onafhankelijk? Zij is immers ingesteld door de gemeente Tilburg zelf: ‘Om dit allemaal uit te zoeken, heeft de gemeente Tilburg een onafhankelijke Onderzoekscommissie in het leven geroepen’ (website Onderzoekscommissie Tilburg).

Voor wie het nieuws over de ‘hervormingen’ in de sociale zekerheid enigszins heeft gevolgd kan het geen nieuws zijn dat gedwongen arbeid voor bijstandsgerechtigden in Nederland al jarenlang (al sinds 2004 om precies te zijn) staande praktijk is, ondanks het feit dat deze in strijd is met artikel 4 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM).

Bijzonder aan het Tilburgse geval is dat hier gedwongen arbeid gepaard ging met een verzaken van de zorgplicht door de gemeente en met grove schendingen van de Arbowet. Maar ook deze combinatie is bepaald niet zonder precedent. Het beruchtste voorbeeld hiervan, dat sterke overeenkomsten met de Tilburgse zaak vertoont, is het zogenaamde Hembrugproject van de gemeente Amsterdam. Dat vond plaats rond 2010 onder de verantwoordelijkheid van de toenmalige, meedogenloze, wethouder Sociale Zaken Andrée van Es van het in die dagen modieus neoliberale GroenLinks. Hierbij werden Amsterdamse bijstandsgerechtigden gedwongen tewerkgesteld om een voormalig militair terrein (een oude munitiefabriek van de Rijksartillerie) in Zaandam, dat verontreinigd was met resten van munitie, mosterdgas, asbest en andere schadelijke stoffen klaar te maken voor commerciële ontwikkeling.

Anders dan in het geval van het Amsterdamse reïntegratieproject, waar weinig ophef over ontstond - alleen het later uit frustratie opgestapte Amsterdamse SP-raadslid Maureen van der Pligt stelde er vragen over - was de landelijke politiek in reactie op de Tilburgse kwestie ‘geschokt’.

Wordt het zo langzamerhand echter niet eens tijd om, in plaats van te zwijgen of ritueel verbijsterd te zijn, een parlementaire enquête te starten naar al die gedwongen tewerkstelling van bijstandsgerechtigden die door hun gemeenten in strijd met internationale verdragen verplicht, onbetaald te werk zijn gesteld en daarbij vaak ook nog onheus zijn bejegend en blootgesteld aan giftige stoffen?

Louis van Overbeek

Een nieuwe NSU?

zaterdag, 09 februari 2019

Veel aandacht trok het niet, maar het klinkt als het scenario van een film; een netwerk van elite-soldaten dat zich voorbereidt op de ineenstorting van het gezag, dodenlijsten maakt, en uitkijkt naar ''Dag X'' wanneer zij met bruut geweld de orde zal herstellen.

In november publiceerde de Duitse krant Taz een artikel over het ''Schaduwleger van Hannibal''. Hannibal was het pseudoniem van een organisator van een chat-groep van zogenaamde ''preppers''. Preppers zijn mensen die denken dat de ineenstorting van de maatschappij nabij is en zich voorbereiden op het uitbreken van chaos en geweld. Ze leggen noodvoorraden aan en richten schuilplaatsen in. Dat klinkt redelijk onschuldig maar vaak spelen allerlei rechtse samenzweringstheorieën over een machtsgreep door een ''linkse elite'' of een islamitische invasie een hoofdrol in deze fantasieën.

In november 2017 werden in Duitsland huiszoekingen gedaan omdat er binnen de ''prepperscene'' dodenlijsten zouden circuleren. Een deel van de scene was tot de conclusie gekomen dat de verwachte crisis de gelegenheid zou zijn om de mensen die zij als hun vijanden zien uit de weg te ruimen. Of misschien moet die crisis wel uitgelokt worden om deze ten volle te kunnen benutten. De verdenking is dat deze preppers plannen maakten voor het ''arresteren'' of vermoorden van linkse politici en activisten. Door middel van aanslagen op vluchtelingen zou bovendien een spiraal van geweld ontketend moeten worden. Het onderzoek hiernaar loopt nog steeds. Hannibal was een centraal figuur in dit wereldje.

Het verhaal wordt nog vreemder: Taz onthulde dat Hannibal lid was van de Kommando Spezialkräfte (KSK) – een elite-eenheid van het Duitse leger. Hanibal was daarnaast voorzitter van een vereniging die voormalige KSK-commando's helpt bij het zoeken naar een baan in de civiele wereld. Die contacten waren gebruikt voor het creëren van een netwerk waarin volop gespeculeerd werd over wie op Dag X allemaal vermoord zou moeten worden. Dat was nog niet alles; het leek erop dat Hannibal gewaarschuwd werd voor komende huiszoekingen – door de Duitse inlichtingendienst. Hannibal was namelijk informant voor de inlichtingendienst met als het taak het leveren van informatie over extreem-rechtse tendensen in de prepperscene.

Dit is niet de eerste keer dat er twijfel is over wie nu eigenlijk wie gebruikt; de inlichtingendienst die via informanten gevoelige informatie verzamelt, of extreem-rechts dat profiteert van de bescherming en middelen die informanten genieten. Tijdens het onderzoek naar de nazistische terroristen van de NSU werd bijvoorbeeld de getuigenis gehoord van Tino Brandt. Brandt is een voormalig activist van de extreem-rechtse partij NPD. In 2001 onthulden Duitse media dat hij een betaalde informant was van de inlichtingendienst. Tussen 1994 en 2001 zou hij omgerekend meer dan 100.000 euro ontvangen hebben – geld dat hij vervolgens in de nazi-scene pompte waar de NSU uit voortkwam. Het dossier over Brandt's activiteiten als informant was een van de NSU-gerelateerde dossiers die begin 2012 spoorloos verdwenen of vernietigd werden als gevolg van ''administratieve fouten''.

Het is ook niet de eerste keer dat mensen die geacht worden terrorisme te bestrijden, verdacht worden van extreem-rechtse connecties. In augustus vorig jaar ontving de advocate Seda Başay-Yıldız doodsbedreigingen die ondertekend waren met ''NSU 2.0''. Başay-Yıldız heeft onder andere de familie van een van de slachtoffers van de NSU bijgestaan. De bedreigingen bevatten vertrouwelijke informatie over haar. Tijdens het onderzoek stuitte de recherche op vijf politie-agenten die online plaatjes van swastika's en Hitler deelden, en bleek dat om onduidelijke redenen vanaf het politiekantoor informatie over Başay-Yıldız opgevraagd was. De vijf zijn op non-actief gesteld, maar halverwege januari ontving Başay-Yıldız nieuwe doodsbedreigingen voorzien van informatie die vertrouwelijk zou moeten zijn.

Volgens Taz hebben ondertussen bij verschillende (voormalige) leden van de KSK huiszoekingen plaatsgevonden. De Duitse inlichtingendienst verklaart echter dat er ''sinds 2012'' geen KSK-soldaten zijn die zij als ''extremist'' erkennen. Volgens Tobias Pflüger, defensiespecialist voor Die Linke, zijn de criteria van de inlichtingendienst veel te laks; ''zelfs neonazi's die 'Sieg Heil' roepen voldoen er nog niet aan''. Hij vreest dat er zich binnen de strijdkrachten netwerken vormen van soldaten met extreem-rechtse opvattingen.

De Dag X van Hannibal is een fantasie, maar wel een gevaarlijke. Zoals de NSU opnieuw liet zien, kan ook een klein aantal fanatici vreselijke misdaden begaan. En een van de redenen waarom het zo ver kon komen, en de NSU zo lang kon opereren, was omdat de dreiging van militante nazi's niet serieus genomen werd. De onthullingen omtrent de NSU waren echter aanleiding om het eigen straatje schoon te vegen en informatie weg te moffelen, en er lijkt weinig verbeterd te zijn.

Alex de Jong

Opgeruid staat netjes

donderdag, 07 februari 2019

Lieve schooljeugd van Nederland.

Voordat jullie de les verlaten om naar Den Haag te gaan: kijk nog eens het Kamerdebat over het klimaatakkoord van dinsdagavond terug. Twee uurtjes ervan, meer hoeft niet. Daarna weet je waarom demonstreren belangrijker is dan op school zitten. En ik garandeer je, daarna weet je ook heel zeker waarom je niet weer in die klas gaat zitten, vanmiddag niet, morgen niet, maandag niet en nooit niet.

Kijk naar de Tweede Kamer en huiver. Daar zie je het toppunt van cynisme en geborneerdheid. Ja, dat heet cynisme, doet er niet toe hoe die lui het zelf noemen: de wereldgeschiedenis heeft een term bedacht voor zoveel sadisme en wegkijkerij. ‘In de landen om ons heen staan ze te trappelen om ons model over te nemen. We gaan er nog aan verdienen!’ En ja, dat heet geborneerdheid, dat alleen kunnen spreken in cijfertjes en rekensommen: alsof je voor de grootste vragen in ons leven alleen maar een toverformule nodig hebt.

Die tien saaie mannetjes en die twee vrouwtjes zijn naar school geweest.

Ze zijn opgeleid tot wat ze nu zijn: dorre rekenmeesters met visie nul. Breindode tunnelkijkers.

Dat doet je school met je. Disciplineren noemen ze dat. Je leert er niet om te leven maar om het leven terug te brengen tot een rekensom. Zodra je straks eenentwintig bent, word jij ook een nummer. Tegen die tijd heb je geleerd om een baan te hebben zonder je nog af te vragen wat je in die baan doet. Dan knik je ja zodra je iets gevraagd wordt. Dan ben je bereid om je vriendjes van vroeger ‘dom’ of ‘asociaal’ of ‘abnormaal’ te vinden. Ja, in die niet al te verre toekomst ben je ook zo afgestorven dat je een uniform aantrekt en het geweer oppakt om een ‘groep’\, een ‘land’ en een lap stof te ‘verdedigen’, om ‘ze’ es een lesje te leren. Hetzelfde lesje dat jij hebt leren opdreunen.

Ga dus niet terug naar school, vanmiddag, of morgen, of maandag, of in welke toekomst dan ook. Leer je zelf lezen. Echt lezen. Dus niet over management of de secretaresse uithangen. Leer jezelf wat je niet wilt worden. De wereldliteratuur zit vol verhalen van mensen die op tijd nee hebben gezegd. Lees Der Mann ohne Eigenschaften, van Robert Müsil. Lees eruit voor aan je vriendjes en vriendinnetjes. Leer elkaar nee te zeggen. Tegen geweld, tegen dom werk, tegen domme ideeën. En ja, ook tegen die aardige oom die wat aan je wil laten zien. Leer elkaar vertrouwen. Leer elkaar om de ander te vertrouwen.

Vanmiddag, daar op dat gigantische Malieveld, ben je in de beste school die het leven te bieden heeft. De opruiingsschool, waarin je jezelf en je vriendjes tot grote hoogte kunt opstuwen, in de kunst van het nee zeggen tegen de verdommenis en ja tegen elkaar. Opruien is een ander woord voor vrijheid, vergeet dat niet vanmiddag. Leer dat het de opperste vrijheid is voor ons mensen om nee te zeggen tegen vernietiging en ja tegen elkaar. Opruien is een geuzendaad. Wees er trots op.

JoopFinland

Links en Venezuela

woensdag, 06 februari 2019

Venezuela verkeert in een crisis, en het wapengekletter van Trump maakt de situatie alleen maar erger. Onze reactie moet gebaseerd zijn op drie beginselen: non-interventionisme, zelfbeschikking en solidariteit met de onderdrukten.

Hoe moeten we reageren op de moeilijke situatie in Venezuela? Die vraag heeft binnen links een verhit debat op gang gebracht, zowel in de VS als in de rest van de wereld. De recente intensivering van de Amerikaanse inspanningen om Nicolás Maduro te verwijderen, zo nodig met geweld, heeft die vraag opnieuw urgent gemaakt.

Er zijn geen eenvoudige antwoorden. Maar bij het doordenken ervan moeten we ons laten leiden door drie principes: non-interventionisme, zelfbeschikking en solidariteit met de onderdrukten.

Non-interventionisme
Non-interventionisme is het beginsel dat soevereine staten zich niet mogen mengen in de interne aangelegenheden van andere soevereine staten. Het is synoniem met het beginsel van nationale soevereiniteit.
In een wereld die wordt gekenmerkt door meer en minder machtige staten, is dit een cruciaal principe voor iedereen die zich bekommert om eerlijkheid en rechtvaardigheid. Zonder nationale soevereiniteit kan elke staat doen wat hij wil met elke andere staat, mits hij voldoende kracht heeft. Machtiger staten kunnen minder machtige staten overheersen, en mondiale hegemonische machten hun wil aan de rest van de wereld opleggen. De oneerlijkheid van deze imperiale logica is duidelijk.

De toepassing van het beginsel van non-interventionisme op het Venezolaanse geval is eenvoudig: de VS heeft niet het recht zich te mengen in de interne aangelegenheden van Venezuela. Het is dus de taak van links in de VS en elders om zich te verzetten tegen elke poging daartoe. Dit betekent dat we ons moeten verzetten tegen de dreigementen van de VS om oorlog te voeren tegen Venezuela, en tegen de steeds slopender sancties van Trump. (We moeten ook de pogingen van andere machtige staten, zoals Rusland en China, om te dicteren wat Venezuela doet, afwijzen.)

Naast het morele aspect zijn er ook praktische redenen voor niet-ingrijpen. Het is moeilijk in te zien hoe draconische sancties en de dreiging van door de VS geleid of gesteund geweld het leven van gewone Venezolanen zou verbeteren. Vroeg of laat zouden dergelijke inspanningen waarschijnlijk leiden tot Maduro's val. En zelfs als men het aftreden van Maduro zou toestaan (wat sommigen aan de linkerzijde bereid zijn te doen), dan nog zouden de kosten hiervan als gevolg van Amerikaanse sancties of oorlog enorm zijn: verloren en vernietigde levens; sociale, economische, psychologische en infrastructurele schade. De strijdbare houding van de John Boltons, Elliott Abrams en Donald Trumps van de wereld ten opzichte van dit lijden is misselijkmakend.

De sancties van de VS hebben de diepe humanitaire crisis in Venezuela verergerd, zoals in een rapport van de onderzoeksdienst van het Amerikaanse Congres van november 2018 wordt erkend. De oliesancties die vorige week in gang zijn gezet, zullen deze crisis ongetwijfeld nog verslechteren en het lijden van de gewone Venezolanen verlengen en vergroten. En er is alle reden om aan te nemen dat een militair conflict niet kortstondig zal zijn, gezien de huidige steun van Maduro in het Venezolaanse leger en de bijna-zekerheid dat een Amerikaanse invasie zal leiden tot aanzienlijk volksverzet, met name onder de Chavistas aan de basis. Bovendien zou een door de VS geleide poging om Maduro te verwijderen een afschuwelijk precedent scheppen - het recht van machtige staten om minder machtige staten hun wil op te leggen.

Er zijn uitzonderingen op het beginsel van niet-interventionisme. Als redelijkerwijze kan worden vastgesteld dat er sprake is van genocide of een humanitaire ramp, is ingrijpen tegen de overtredende staat potentieel gerechtvaardigd. Dergelijke gevallen vereisen een zeer zorgvuldige analyse van de vraag of een bepaalde interventie werkelijk een einde kan maken aan de ernstige dreiging, evenals de kosten en baten van ingrijpen versus niet ingrijpen. Het is ook van cruciaal belang om te onthouden dat machtige staten, met name de VS, vaak het argument van ‘humanitaire interventie’ gebruiken om imperialistische projecten door te zetten die niet waarschijnlijk (en vaak ook niet echt gepland zijn om) aan sociale behoeften tegemoet komen.

Dat is duidelijk het geval met Venezuela. Pogingen van de VS om een regimeverandering tot stand te brengen zijn geen gerechtvaardigde oefening in humanitair interventionisme. In feite zijn de acties van de VS in het verleden en het heden een belangrijke - zij het niet de enige, en zelfs niet de belangrijkste - reden voor de humanitaire crisis waarmee Venezuela wordt geconfronteerd. Een mede-veroorzaker van een ramp kan het oplossen van die ramp niet worden toevertrouwd.

Tot slot kan men een links pleidooi houden voor een ‘progressieve’ interventie, waarbij een linkse regering of linkse individuen een kant kiezen in een binnenlands conflict, met als doel het bevorderen van gelijkheid of sociale rechtvaardigheid. Ik denk hierbij aan de betrokkenheid van Cuba in Angola in de jaren zeventig en aan de deelname van buitenlandse linkse partijen aan de Spaanse Burgeroorlog. Maar de acties van Washington in Venezuela kunnen niet als zodanig worden gezien. Er is absoluut geen rechtvaardiging voor Amerikaanse sancties of een militaire interventie.

Zelfbeschikking
Zelfbeschikking is het principe dat mensen werkelijke inspraak moeten hebben in het vormgeven van beslissingen die hun leven beïnvloeden. Het principe wordt vooral toegepast op politieke beslissingen, maar in zijn meest radicale vorm is het ook van toepassing op economische, sociale en andere beslissingen die van invloed zijn op het dagelijks leven van mensen.

De toepassing van dit beginsel op Venezuela is minder eenvoudig dan non-interventionisme. Veel linksen stellen dat Maduro steun verdient omdat hij democratisch gekozen is. Volgens deze opvatting is het beginsel van zelfbeschikking (althans in zijn minimale, representatieve democratische vorm) in Venezuela nog steeds van kracht. Maduro verdedigen is dus hetzelfde als het verdedigen van de zelfbeschikking in Venezuela.

Maar Maduro is niet democratisch gekozen. Het is waar, zoals de linkse aanhangers van de Venezolaanse regering opmerken, dat Maduro tot winnaar van de presidentsverkiezingen van mei 2018 is uitgeroepen. Het is ook waar dat veel berichten in de media over de verkiezingen - dat er sprake was van wijdverbreide fraude en stemvervalsing - niet zijn onderbouwd en lijken op de talloze ongefundeerde beweringen over verkiezingsfraude tijdens de jaren van Chávez. En het is waar dat Maduro geluk had toen de oppositie besloot de verkiezingen van 2018 te boycotten. Als de oppositie zich achter Henri Falcon had verenigd, had Maduro mogelijk verloren.

Dit alles neemt echter niet weg dat Maduro de belangrijkste oppositiepartijen en -kandidaten in Venezuela - in de eerste plaats Henrique Capriles Radonski - van de verkiezingen heeft uitgesloten. Linkse mensen zouden terecht een rechtse regeringspartij die een dergelijke tactiek toepast aan de kaak stellen. En we moeten ook Maduro bekritiseren omdat hij dat doet. Daar komt nog bij dat Maduro's acties deel uitmaken van een patroon van toenemend autoritair optreden, sinds begin 2016. Voorbeelden hiervan zijn de afgelasting door de regering van een terugroepreferendum tegen Maduro in oktober 2016; het uitstel met één jaar van de gouverneursverkiezingen van 2016; het optreden van het door Maduro gecontroleerde Hooggerechtshof dat in maart 2017 de door de oppositie beheerste Nationale vergadering omzeilde en dus in wezen ontbond; Maduro's besluit om verkiezingen uit te schrijven voor een nieuwe grondwetgevende vergadering in juli 2017; regelrechte fraude bij de telling van die verkiezingen; en, het meest schaamteloos, de diefstal van de uitgestelde gouverneursverkiezingen van oktober 2017.

Daarbij komt nog het gebruik van repressie door de staat, niet alleen tegen geweld van de oppositie, maar ook tegen vreedzaam protest, waarbij in 2017 verschillende mensen werden gedood en in de afgelopen week naar schatting veertig doden vielen. De rol van de oppositie zelf in het bevorderen van geweld verdient evenzeer een veroordeling, net als de steun van de VS voor dergelijk geweld. Maar dat doet niets af aan het feit dat de regering-Maduro, door met autoritaire middelen aan de macht te blijven, het vermogen van het Venezolaanse volk om zich politiek uit te drukken systematisch heeft geblokkeerd.

Tegen deze achtergrond moet links de oproep tot vrije en eerlijke verkiezingen in Venezuela omarmen. Als dat niet gebeurt, faalt ze om het beginsel van zelfbeschikking te bevorderen.

Verkiezingen zijn natuurlijk niet de enige of zelfs de belangrijkste vorm van zelfbeschikking. Men kan zich afvragen of de regering-Maduro de liberale democratie heeft verworpen ten gunste van een ‘revolutionaire democratie’, waarin arbeiders en armen directe controle uitoefenen over economische, sociale en politieke beslissingen die hun leven beïnvloeden. Eerder was dat misschien plausibel, maar nu is daar niets meer van over.

Arbeiders en armen hebben de afgelopen decennia wel degelijk instellingen van volksmacht opgericht (volksgemeenschappen, voedseldistributie-netwerken, etc.), die Chávez hielp promoten en die op de een of andere manier zijn blijven bestaan. Maar de omvang van de volksmacht in Venezuela is de laatste jaren aanzienlijk afgenomen, grotendeels door de crisis. Zoals Chavista-organisatoren aan de basis mij in 2015 en 2016 vertelden, hebben de economische problemen (waarvoor de overheid de hoofdverantwoordelijkheid draagt) het hen veel moeilijker gemaakt om aan de basis te werken.

De verzwakking van de volksorganisaties is ook te wijten aan de directe onderdrukking door de regering-Maduro. Een opmerkelijk voorbeeld was de weigering van de staat om de verpletterende overwinning van de gemeenschapsleider Angel Prado in december 2017 bij de gemeenteraadsverkiezingen te erkennen. In plaats van acht te slaan op de mensen in de wijk Simon Planes, die Prado met maar liefst 57,92 procent van de stemmen kozen, stelde de regering een onderzoek naar Prado in. (Ondanks zijn kritiek heeft Prado gezegd Maduro te verdedigen tegenover de Amerikaanse agressie.)

Solidariteit met de onderdrukten
De eerste plicht van links is om solidariteit te betuigen met de onderdrukten: ondergeschikte klassen, vrouwen, etnische groepen die gediscrimineerd worden en iedereen die economisch, sociaal, cultureel of politiek gemarginaliseerd is. Een belangrijk onderdeel van dit principe is dat de onderdrukten solidariteit verdienen boven de overheids-actoren, ongeacht of deze zichzelf als linkse, socialistische of revolutionaire actoren bestempelen. Solidair zijn met de onderdrukten betekent verschillende dingen, waaronder het documenteren van hun onderdrukking, het werken aan het begrijpen van de onderliggende oorzaken van hun onderdrukking en het handelen op een manier die hun inspanningen om hun onderdrukking te overwinnen ondersteunt.

Het toepassen van dit principe op Venezuela vereist, als eerste stap, het erkennen van de enorme omvang van de humanitaire crisis in het land - iets wat de regering de afgelopen jaren heeft nagelaten. Venezolanen lijden enorm onder tekorten aan voedsel, medicijnen en basisgoederen. Hyperinflatie teistert het land. Drie miljoen mensen zijn de afgelopen jaren uit Venezuela vertrokken en velen vrezen dat er dit jaar nog meer zullen vluchten.

Solidariteit met de onderdrukte vraagt ten tweede een correcte analyse van de oorzaken van de crisis in Venezuela. De belangrijkste drijfveer is het wanbeheer van de olie-inkomsten van de regering, door middel van een desastreus valutabeleid en, daarmee samenhangend, het onvermogen om de corruptie in de orde van honderden miljarden dollars te beteugelen, aldus voormalige functionarissen onder Chávez.
Ook het Amerikaanse beleid heeft de crisis verergerd, met name in de afgelopen anderhalf jaar. De sancties die in augustus 2017 zijn ingegaan, hebben geleid tot een aanzienlijke daling van de olieproductie en de olie-inkomsten. De oliesancties die de regering Trump net heeft afgekondigd, zullen nog verwoestender gevolgen hebben.

In plaats van een welles/nietes spelletje te spelen, moeten beide oorzaken van de crisis in Venezuela worden erkend: het criminele wanbeheer van de regering (dat niet als ‘fouten’ kan worden afgedaan omdat er van systematische corruptie op zeer hoge niveaus sprake is); en het brute beleid van de VS om het lijden opzettelijk te vergroten als een manier om de bevolking aan te sporen zich tegen de regering te keren.

Solidariteit met de onderdrukte eist in de derde plaats: de onderdrukten steunen in hun inspanningen om de oorzaken van hun onderdrukking en lijden te overwinnen. Dit betekent dat er moet worden gewerkt aan het voorkomen van het toenemen van de ontberingen als gevolg van een Amerikaanse oorlog en slopende sancties. Daarom moeten we ons krachtig verzetten tegen de Amerikaanse interventie in Venezuela, niet alleen omdat die in strijd is met het beginsel van niet-interventie, maar ook omdat het het lijden van de onderdrukten zal vergroten.

Maar solidariteit vereist ook dat links in de VS doet wat we kunnen om de strijd van de Venezolanen zelf tegen het rampzalige beleid van de regering-Maduro, de criminele onbekwaamheid en de onderdrukking te steunen. Verzet tegen Maduro zien we nu niet alleen onder de hogere en middenklasse (zoals al enige tijd), maar ook onder de volkssectoren. Uit enquêtes blijkt dat de meeste Venezolanen Maduro weg willen hebben (via onderhandelingen en niet via buitenlandse interventie). Hier niet naar luisteren is een schending van onze solidariteitsplicht.

Hoewel het duidelijk lijkt dat de meeste Venezolanen Maduro verwerpen, betekent dat niet dat de meesten de oppositie steunen - met inbegrip van Juan Guaidó, die zich vorige week tot president heeft uitgeroepen en sterk wordt gesteund door de VS. Het verlangen van de Venezolanen naar nieuw leiderschap moet niet worden gelijkgesteld met steun voor het soort neoliberaal beleid dat de door de VS gesteunde oppositie waarschijnlijk zal voeren. Uit een peiling van 3 februari 2019 bleek dat 33 procent van de Venezolanen zich als Chavista, 19 procent als oppositie en 48 procent als geen van beiden ziet. Naast de foto's van de aanzienlijke opkomst bij zowel oppositie- als regeringsbijeenkomsten op zaterdag 2 februari, suggereert dit dat Venezuela een sterk gepolariseerde samenleving blijft.

Aan de kant van de onderdrukten staan vereist zowel verzet tegen de VS als tegen de regering-Maduro. Het betekent het ondersteunen van pogingen, zoals die onder leiding van Mexico en Uruguay, om een vreedzame overgang in Venezuela te bevorderen. En het vereist bovenal het steunen van opties die de onderdrukten in staat stellen om echt inspraak te hebben in de besluitvorming over hun eigen toekomst.

Vooruitkijken
Met het beleid van John Bolton en Elliot Abrams, die leiding geven aan Trump’s politiek ten aanzien van Venezuela, lijken de kansen op een verwoestende Amerikaanse interventie te stijgen. We moeten ons hiertegen verzetten met alles wat we hebben. Maar dat is niet genoeg.

Rekening houdend met de drie hierboven uiteengezette beginselen, is het beste wat we nu kunnen doen, de multilaterale inspanningen om een vreedzame oplossing voor de crisis in Venezuela te bevorderen. We moeten ook de oproep tot vrije en eerlijke verkiezingen steunen, en wel op een manier die de groeiende oppositie tegen Maduro (uit alle sectoren van de samenleving, inclusief de volkssectoren), de voortdurende steun voor het Chavistische project en zelfs - in veel mindere mate - voor Maduro erkennen. Het steunen van vrije en eerlijke verkiezingen betekent niet het steunen van een door de VS geleid of door de VS gesteund project van neoliberale transitie. Het betekent werken aan uitbreiding van de ruimte waarbinnen de Venezolanen hun eigen keuzes over de toekomst kunnen maken.

Bovenal moet links solidair zijn met de onderdrukten. Voor linksen in de VS vereist dit dat ze zowel naar buiten als naar binnen kijken. Het betekent werken aan het beëindigen van Amerikaanse sancties (met name op de oliesector) en in actie komen om een Amerikaanse oorlog tegen Venezuela tegen te houden. Het betekent het steunen van het recht van de Venezolanen om hun eigen regering te kiezen. In het niet onwaarschijnlijke geval dat er een nieuwe regering aan de macht komt, zal het een kritische taak zijn om de uitsluiting en demonisering van Chavisten, Chavisme en links in het algemeen te voorkomen. De gevaren hiervan zijn zeer reëel.

Tot slot betekent het werken aan het veranderen van de Amerikaanse politiek niet alleen het avonturisme van Trump bestrijden, maar ook druk uitoefenen op de Democraten om hun buitenlands beleid te veranderen. Nu de oorlogsmachine op gang komt, is dit een cruciale taak voor links. Anders zullen Venezolanen en anderen aan de verkeerde kant van het Amerikaanse imperialisme verstoken blijven van de mogelijkheid om te beslissen hoe hun eigen toekomst eruit zal zien.

(Dit artikel werd op 5 februari gepubliceerd op Jacobin https://www.jacobinmag.com/2019/02/venezuela-noninterventionism-self-det...). In het origineel staat een groot aantal linken naar (Engelstalige) bronnen. Nederlandse vertaling: redactie Grenzeloos)

Gabriel Hetland

Kinderpardon: zoethoudertje met bittere nasmaak

woensdag, 06 februari 2019

Harbers zal zijn discretionaire bevoegdheid “niet missen”. En: “het kinderpardon was zo strikt dat het niet zou uitnodigen om langer te blijven.” M.a.w.: het is niet per ongeluk dat vrijwel nooit een kind gepardonneerd werd. Dat was zo bedoeld.

Met de herbeoordeling van 700 aanvragen voor het kinderpardon gaat meteen een einde komen aan dat ‘pardon’. Het was te voorzien dat dit een ruilhandel zou worden waar in de toekomst mensen – en dus ook kinderen – de dupe van worden. Het is Albayrak ‘all over again’: na het vertrek van Verdonk werd een generaal pardon verruild voor het sluiten van alle gewestelijke opvang. Sure, een slordige 630 kinderen en hun familie kunnen zich gelukkig prijzen, maar dit soort ruilhandel voor verstrenging van beleid is intussen beleid op zich om vluchtelingen te weren: ook het jaarlijks opnemen van 750 vluchtelingen in UNHCR-verband wordt verlaagd naar 500. Vluchtelingen zijn niets anders dan een rekensom waarbij onder de streep moet worden uitgekomen op nul of minder. Korte snellere procedures, 10 miljoen extra naar de IND en het hoofd van de IND die het laatste woord krijgt: alles is gericht op het wegwerken van ‘ongewensten’. En eens in de zoveel jaar wordt critici een bot toegeworpen zodat ze weer even hun mond houden.

Vorige week nog pleitte anti-feministe Ebru-nul-medelijden-Umar voor de verplichte sterilisatie van vluchtelingenvrouwen, met het ‘argument’ dat zo kinderleed zou worden voorkomen. De suggestie dat vrouwen kinderen als instrument gebruiken in combinatie met doorprocederen om een verblijfsvergunning af te dwingen alleen al, is ronduit racistisch, fascistisch en patriarchaal gedachtengoed! Het is dit soort haatzaaierij die de weerzin tegen vluchtelingen aanjaagt. Ik durf te wedden dat deze deal die vooral een rechtse regering in het zadel moest houden alweer aanleiding gevormd heeft voor meer gifspuiterij in de bekende mediariolen. De extreem-rechtse PVV en FvD zullen garen willen spinnen bij deze deal in aanloop naar de verkiezingen van 20 maart, terwijl zij juist voor de toekomst al aan het langste eind hebben getrokken.

Met het verdwijnen van de discretionaire bevoegdheid die volgens Halbers alleen maar “hoop gaf” en “reden om procedures te rekken” en “de publiciteit te zoeken” is een politiek drukmiddel verdwenen. Een adviescommissie mag nu gaan oordelen, en de beslissing komt bij de directeur van de IND. Wie is dat eigenlijk tegenwoordig? Een onbekende afgeschermde hoge ambtenaar? Onbereikbaar en veilig achter de schermen en muren van een kantoor? Wie is er straks nog persoonlijk op een beslissing aan te spreken?

Harbers is blij dat hij straks zijn handen in onschuld kan wassen. Het is de ultieme lafheid van een schrijftafelmoordenaar en zijn ondergeschikten. En zijn we niet in het tumult rond de kinderen vergeten dat er dagelijks deportaties plaatsvinden met medewerking van vliegtuigmaatschappijen als KLM en Transavia, onder het valse voorwendsel van een niet-geldende vervoersplicht? (Zie Flip Schüller in de NRC, 28/1/2019: “Piloten en crew: u hoeft die kinderen niet uit te zetten” – geldt voor vrijwel alle deportaties!)? Is dat geen probleem dan? Denk ook aan Ali al-Helou Tiyah uit Soedan, voor wie op dit moment levensbedreigende deportatie als het aan Harbers ligt zal doorgaan! Denk ook aan al die mensen in detentiecentrum Rotterdam en in de gezinslocaties waar kinderen zitten die geen aanvraag deden voor het kinderpardon, want let op: dat kost(te) veel geld zonder garanties! Is het leven van al die mensen inwisselbaar, zonder waarde? Al die tijd dat hier gesteggeld werd over het kinderpardon timmerde Fort Europa door aan de gemilitariseerde grenzen en blijven vluchtelingen – kinderen incluis – verdrinken in de Middellandse Zee. Dit pardon is een zoethoudertje met een bittere nasmaak. Het is zaak niet in de afleidingsmanoeuvre te trappen en de strijdbijl neer te gooien. Integendeel!

Harbers, Dijkhoff, IND, DT&V, marechaussee, KLM, Transavia, een ieder die deportaties mogelijk maakt en barrières voor vluchtelingen opwerpt: we vergeten jullie dodelijke dagelijkse broodwinning niet! Wat mij betreft zijn deze 630 kinderen die kans maken niet het einde, maar het begin. Het begin van ware vrijheid van beweging. Maar deze zal moeten worden bevochten, al is het tegen de klippen op. Geen pardon, maar solidariteit!

Joke Kaviaar, vanuit haar nieuwe cel in Nieuwersluis

Koolmees aasgier!

dinsdag, 05 februari 2019

Een koolmees is een onschuldig vogeltje van ongeveer 15 centimeter met een gele borst waarover een zwarte streep loopt. Maar onze minister Koolmees (D’66) is allerminst onschuldig. Hij is een aasgier, een beest dat leeft van de resten van dode dieren. En dat is waar deze minister mee bezig is: een karkas maken van ons pensioenstelsel!

Op 1 februari schreef Koolmees namens het kabinet-Rutte een brief over de pensioenen in Nederland. Hij had gemakkelijk met enkele gebaren kunnen komen voor de werkende mens en de gepensioneerden. Hij had bijvoorbeeld de AOW-leeftijd op 66 jaar kunnen bevriezen. Desnoods op het huidige niveau van 66 jaar en drie maanden. Hij had bijvoorbeeld de boete voor mensen met zware beroepen die eerder stoppen met werken kunnen afschaffen. Desnoods verlagen. Hij had bijvoorbeeld kunnen aankondigen iets te gaan doen voor kleine zelfstandigen, de zzp’ers. En hij had de rekenrente kunnen aanpassen, zodat indexering van de pensioenen weer mogelijk is.

Niets van dat al!

In plaats daarvan handhaaft hij de verhoging van de AOW-leeftijd, waardoor onze kleinkinderen mogelijk tot hun 80e moeten doorwerken. Mensen met zware beroepen, van bouwvakker tot en met verpleegster, worden niet ontzien. Zzp’ers worden het bos in gestuurd. De rekenrente wordt niet aangepast, waardoor wel 2 miljoen gepensioneerden er volgend jaar in koopkracht 15% op achteruit gaan. Na nu al ruim 10 jaar op 0 vooruitgang te hebben gestaan. Én waardoor jongeren minder pensioen opbouwen voor later! Terecht hebben alle vakbonden – FNV, CNV en VCP – dit een oorlogsverklaring genoemd.

Geen uitnodiging voor een nieuw gesprek!

Natuurlijk huichelen Koolmees en Rutte dat ze wel graag weer met de vakbonden om tafel willen gaan zitten. Maar hun daden doen anders vermoeden. Het leek er even op dat ze hun neoliberale plannen vol zogenaamde transparantie en individuele keuzevrijheid op de lange baan hadden geschoven. Dat ze het stelsel van gezamenlijke solidariteit niet zouden durven aanpakken. Maar Koolmees en Rutte zijn terug op hun oude pad. Met plannen die uiteindelijk het pensioenstelsel in handen moeten spelen van particuliere verzekeraars en banken. Het gaat immers om ruim 1400 miljard euro! Bijeen gespaard door mannen en vrouwen tijdens hun werkzame leven.

Ons geld!

Terecht roepen de vakbonden op om actie te voeren tegen de snode pensioenplannen van dit kabinet. In bedrijven, in instellingen, op straat, op school, in de kroeg, bij de sportclub, in gele hesjes, in rode hesjes, desnoods in pimpelpaarse hesjes. We moeten minister Aasgier stoppen. Allemaal op weg naar 18 maart – een hoogtepunt in de strijd voor

Een AOW op maximaal 66 jaar!

Een goed pensioen voor iedereen!

Indexatie voor elke generatie!

Rob Lubbersen

Niet links, niet rechts maar extreem rechts

zondag, 03 februari 2019

Allereerst een zakelijke mededeling: het CDA wil hoge ogen gooien bij de komende provinciale verkiezingen, hun slogan voor de komende tijd is ‘Een hele goede morgen’. Ik zou zeggen: ‘Die houden we erin’.

In de stad van ‘Vrede en Recht’ demonstreren al wekenlang mensen in gele hesjes. Politie begeleidt deze enthousiaste gele hesjes zoals ze alle andere demonstraties begeleiden. Soms vallen er klappen en grote woorden maar vaak is het wel gemoedelijk.
Het is begonnen met Jan Dijkgraaf, van Geen Peil, auteur van The Post Online, kort bij Powned gewerkt, en columns geschreven in Metro,Spits en HP de Tijd. Jan heeft nu een boek geschreven, een boek dat vast en zeker een bestseller gaat worden want het is allemaal spanning en sensatie bij de complotdenkers.
Jan had het idee om de behoorlijke burger een gezicht/stem te geven: de mensen met gele hesjes zijn ‘normale mensen, ambtenaren en secretaresses'. Hij wilde deze keurige mensen een podium bieden omdat deze nette mensen oprechte zorgen hebben.
Nou hebben dit soort bijeenkomsten mijn belangstelling, om te kijken hoe nette mensen er dan uit zien. Nette mensen in gele hesjes, met enorme Nederlandse vlaggen, met teksten op hun rug als '‘NOS=FAKE NEWS, of 'Stop de omvolking'. NVU-keurige mensen met hoge hakken en kokerrok.

Henk Bres, ook een keurige man met een crimineel verleden en fractievertegenwoordiger van de PVV in de Haagse gemeenteraad. Henk Bres gezellig op een bankje met Edwin Wagensveld van Pegida. Het zag er werkelijk keurig uit, om door een ringetje te halen. Edwin heeft in zijn driedelig pak deelgenomen aan een vluchtelingenjacht in Bulgarije

Ebru Umar is ook van de partij geweest. Ook een hele keurige dame die zo een hoofdstuk in Mein Kampf zou kunnen schrijven. Vluchtelingen zouden geen kinderen mogen krijgen, zouden gesteriliseerd moeten worden en asieladvocaten zijn NSB’ers. Jan Dijkgraaf en Ebru Umar hebben vrij snel voor een vrije zaterdag gekozen, Henk Bres en Pegida niet, zij bleven komen.

De ‘een hele goede morgen‘-partij, het CDA, vindt dat wij de gele hesjes serieus moeten nemen. Natuurlijk moet je racisten serieus nemen en de behandeling van mensen met een beperking zeker niet korten maar intensiveren. Serieus nemen in de zin van: uitleggen dat een ieder in dit land de zelfde rechten heeft en dat discriminatie en belediging verboden is.

De politie werd regelmatig gevraagd wat voor demonstratie er aan de gang was. De eerste week waren er behoorlijk wat gele hesjes die riepen dat zij ‘het volk’ waren, na enkele weken klonk dit ‘wij zijn het volk’ toch wat triest. De politie vertelde aan voorbijgangers die vroegen wat er aan de hand was, dat het ging om een demonstratie van mensen met gele hesjes. Ik vulde het aan met: ‘extreem rechtse demonstratie’.

Een van de agenten had het over rechts, links en de extremen, extremen die hij wegwerpmensen noemde. Tja, ik heb gehoord van wegwerpbekers, wegwerpbestek, maar wegwerpmensen, dat is nieuw voor mij. Mensen die net zoals hij van een fatsoenlijke samenleving houden, daar had hij wat mee. Andere mensen, mensen van AFA en extreem rechts, dat zijn wegwerpmensen. Ze hoeven niet dood of zo, nee hoor, maar je hebt er helemaal niets aan, ze voegen niets toe.

Pff wat een geluk zeg: geen moordcommando’s zoals in Zimbabwe of Brazilië. Trouwens Mark Rutte, onze fatsoenlijke premier was in Davos bij het World Forum en leek heel gecharmeerd van de fatsoenlijke nieuwe president Jair Bolsonaro van Brazilie. Een hele goede morgen allemaal.

Weer terug naar de gele hesjes, zoals gezegd: de mensen die nog over zijn maken een trieste indruk op mij. Mensen van Pegida en PVV met wat verdwaalde mensen die niet weten wie de andere deelnemers zijn of zich niet willen distantiëren.
In Den Haag kent de politie mij wel en regelmatig word ik ook vriendelijk begroet. Loopt u mee voor de Palestijnen? Nee, die demonstreren niet vandaag, ik demonstreer niet met extreem rechts. Nounou, zei een agent, dit is toch niet extreem rechts? Wat? PVV en Pegida niet extreem rechts? 'Stop omvolkingspact' niet extreem rechts? Wat is dan wel extreem rechts? Ongelooflijk dat de politie dit soort dingen zegt of concludeert.

Ik probeer wekelijks te kijken wie er demonstreren bij de gele hesjes en wat hun thema’s zijn. Echte duidelijkheid krijg ik niet, dat moet ik vinden op internet, zie het filmpje op https://www.youtube.com/watch?v=lGNROb9KyUk

Verder nog iets wat ik heb geleerd van Marianne Thieme. Na elke vraag in de Tweede Kamer zegt ze iets over de vleesindustrie. Mijn opmerking gaat niet over dierenwelzijn maar over mensenwelzijn:
Boycot het Eurovisiesongfestival, zingen in een apartheidsstaat Israel klinkt vals, heel vals.
Teken de petitie: https://www.docp.nl/mailactie-doe-niet-mee-aan-eurovisie-2019-art-en-pin...

En een heel goede morgen!

Jose van Leeuwen

Het perfide spel met de 'vliegschaamte'

woensdag, 30 januari 2019

'Klimaatontkenners' en 'klimaaterkenners' spelen samen een perfide spel om de 'vliegschaamte', bedoeld om de gewone man een schuldgevoel aan te praten over de vliegreisjes naar de zon die hij zich van zijn zuurverdiende geld soms kan permitteren. 'We hebben het te goed', is de boodschap, dus dat kan best wat minder, terwijl de rijken rustig doorvliegen in hun priveejets, niet gehinderd door enig normbesef, terwijl ze naar buiten toe natuurlijk 'zo' milieubewust' zijn. Zelfs Shell, een van de grootste vervuilers ter wereld, bekend van de Niger-delta, is tegenwoordig 'groen'. Net als Prins Bernhard met het WNF, Prins Charles met z'n bio-boerderij en Richard Branson, nb. eigenaar van een vliegmaatschappij. Als Shell groen is wordt het tijd een andere kleur aan te nemen: rood!

Want wat kunnen we in godesnaam doen aan 'het klimaat' met het kapitalisme aan de macht? Het zou een fantastisch idee zijn om Nederland af te koppelen van het ("Groningse" maar-niet-heus) gas en allemaal warmtepompen te installeren. We hebben de kennis en het geld ervoor. Maar ziet u het gebeuren? Dat Den Haag het besluit neemt om een stop te doen op de Groningse gasvelden en ze te bewaren voor later, wanneer we beter en gedoseerder kunnen omgaan met de laatste bodemschatten? Dat de NAM zich ontbindt?
Natuurlijk niet. Shell, Exxon, Total etc. gaan door tot de laatste druppel olle en gas zijn gewonnen. De puinhopen die ze achterlaten (net als in Nigeria op Curacao, in de Mid-West van de VS etc. etc.) zijn voor ons. Zij, de paar procent die ons sturen, wonen in hun chalets in Zwitserland, in condominiums of op eigen eilanden.
Maar wij moeten ons schamen dat we vliegen. Dat we nadat het eeuwen slechts voor de rijken te betalen was eindelijk vlees kunnen eten. Dat we in onze aftandse dieseltjes naar moedertje gaan in het weekend. Dat we ueberhaupt leven, want we zijn met 'teveel'.
Als je de armen zover kunt krijgen dat ze meedoen aan deze flauwekul (dat ze door te minderen de planeet zouden redden) zit je als rijke op rozen. Zelf hoeven ze zich met dit opgelegde zelfonderzoek niet bezig te houden. Ben je gek.

Dit verhaal probeerde Macron in Frankrijk uit te venten, met de Gilets Jaunes tot gevolg. In Nederland zijn ze zo ongelofelijk stom en slaafs dat ze erin trappen. In Frankrijk niet. Dat is het verschil. Hier is volgevreten "links" een speelbal in handen van het kapitaal. Ze laten zich alles welgevallen zolang ze er nog warmpjes bij zitten in hun beperkte optiek. Al verdubbelt Schiphol. Al verdwijnt half Groningen in de diepte. We blijven braaf stemmen voor onze "volksvertegenwoordigers" te Den Haag die ons de afgrond inslepen, en zelfs voor het 'Europees Parlement', het "hoogste orgaan" van een EU waar we nooit voor hebben kunnen stemmen. Met Willy en Maxi en hun kinderen voor de oudjes om te zwijmelen en plat vermaak op de buis voor het gemene volk dat in 40-45 ook zo genoot van wat de bezetter voor hen afspeelde.
Kijk naar Frankrijk! Leer Frans! Een taal die zorgvuldig uit ons door Angelsaksische cultuur overheerste onderwijs is weggewerkt. Op m'n 8e kreeg ik Franse les. Kom er nu maar eens om. Dan begrijpen jullie misschien dat het met de Gele Vestjes gaat om gewone mensen, net als wij, die echter het water aan de lippen staat. Bij ons is het nog niet zo ver. Maar geloof me, daar wordt hard aan gewerkt!

WK

Verslag Joke Kaviaar, vanuit haar cel in Ter Peel, over rode en groene gevangenen

dinsdag, 29 januari 2019

Naast iedere deur hangt een briefje. Als er een grote 2 op de deur staat, hangen er 2. Op die briefjes staan de namen van wie er achter die deur zit, en die namen zijn overwegend in groen afgedrukt. Sommigen zijn rood. Het is het promotie- en degradatiesysteem van Teeven dat je hier ziet.

Ook mijn naam is rood. Ik ben nog maar net binnen. Nu is het de bedoeling van Fred Teeven geweest dat ik mij bewijs. Ik moet een modelgevangene zijn. De kleinste ‘misstap’, een vergissing, of beoordeeld als niet sociaal genoeg, niet meegaand genoeg, en je kunt de status van groen wel vergeten. Dat is althans wat ik me herinner van jaren terug, toen ik de plannen van Teeven doorlas. Hoe het in de praktijk zou werken, moest toen nog blijken. Het is het ultieme controlemiddel.

Als je hier door de gang loopt, zie je dat dus. We zijn onderverdeeld in rode en groene vrouwen. De roden moeten voorbeeldig zijn. De groenen moeten op hun hoede zijn hun status niet te verliezen. En de nieuweling? Die weet nog van niets. Het is niet dat de uitvoerders van dit systeem je het zullen vertellen. Zoek het zelf maar uit! Hoe moet je anders weten dat er verschillende ‘dagprogramma’s’ - en dus regels – zijn voor groene en rode mensen, respectievelijk ‘plus’ – en ‘basis’- programma’s geheten, geheel naar Teevens plan in 2014. En hoewel ik me de invoering van Fred Teevens ‘skinnerbajes’ nog herinner, heb ik er nu totaal overheen gekeken, over dat papier met mijn naam in het rood.

Toen de deur openging vanmiddag en ik de gang opliep, werd ik plots toegeroepen: “Je mag er niet uit! Je bent rood!” Het begon me te dagen: dat uurtje ‘recreatie’tijd was groen privilege. De vrouw aan de overkant die dit riep, is zo’n groene, zoals de meesten hier. Het feit dat de deur was opengedaan zodat ik – rode – me op verboden groen terrein kon begeven, had alles te maken met de groene status van mijn celgenote. Voor háár was de deur opengedaan. Daar stond ik dan, met mijn rode voeten op groene grond.

“Als je de afdeling op gaat, krijg je rapport” (1), waarschuwde de groene vrouw aan de overkant. Ik vroeg me af of ik dat erg zou vinden. Ik liep een stukje door. De stemmen achter mij bleven waarschuwen, weinig kans van slagen zo. Ik speelde namelijk met de gedachte een telefoontje te plegen in groene tijd, maar dat kon nu niet onopgemerkt blijven. Met rapport zou dit de komende dagen nog minder lukken. Terug dan maar, naar de nog openstaande celdeur. Vanaf de overkant werd ik gevolgd.

“Ze kunnen toch moeilijk van mij verwachten dat ik me aan regels hou, waarvan ik officieel niet op de hoogte ben gesteld!” merkte ik op. “Ja, maar het staat in de regels die je hebt gekregen!” Hm ja, die waren me eerder op de dag gegeven. Ik had ze niet gelezen. “Dus dit staat erin?” Ja, daar waren ze zeker van, en: “dan gaan ze ervan uit dat je het weet, want je moet ze lezen. Je krijgt rapport hoor!”

Goed dan. Nu wilde ik het weten. Is Teevens promotie- en degradatiesysteem in die regels opgenomen, met criteria en al, zoals de groene vrouwen aan de overkant suggereerden?

Wel, ik heb ze nauwkeurig doorgenomen en nergens wordt met ook maar één woord gerept van de bajesapartheid voor rode en groene mensen die meer of minder privileges hebben om je aldus ene ‘gewenst gedrag’ aan te leren, zoals de muis in de box van Skinner met zijn keuze tussen de kaas en de stroomstoten. Nergens! Ik ging het de dames vertellen: het staat nergens dus hoef ik me ook nergens aan te houden. Niet dat het mij wat uitmaakt of iets als regel zwart op wit is vastgelegd. Maar dit? Dit is Kafka in de bajes!

“Dat maakt niet uit hoor, als het er niet in staat.” Ze haalde haar schouders op. “het maakt mij niet uit of jij rapport krijgt.” De vriendelijkheid en solidariteit zelve. Dat is dus wat dit onderscheid teweeg brengt. Wie zich al bewezen heeft, gaat het werk van de bewaking doen. Zou ze dit zelf inzien? Ik dankte mijn ijverige groene overbuurvrouw in elk geval vriendelijk voor de waarschuwing en toog met de regels in de hand naar het kantoor van de piwi’s (2) om hen te confronteren met de inconsistentie. Zouden ze me rapport geven voor mijn niet-toegestane gang over de afdeling, dan moesten ze dit maar doen.
De piwi die ik aansprak kon echter niet anders dan me volmondig gelijk geven en het ‘dagprogramma’ voor rode vrouwen overhandigen. Daaruit valt op te maken dat vooral op doordeweekse dagen de roden het leeuwendeel van de dag ‘achter de deur’ dienen te zitten. In de weekeinden is het de roden vergund wat meer tijd met de groenen door te brengen, zoals later vanmiddag het geval bleek. Het is dan dringen met de groenen voor de slechts drie aanwezige telefoons op een totaal van naar schatting 40 vrouwen. “De roden eerst!” riep een van de groenen. “Die hebben minder tijd”. Gelukkig.

Het duurt na binnenkomst zes weken tot de roden wellicht tot groenen kunnen ‘promoveren’. Eén van de criteria is dat je werkt en dat is sowieso verplicht. Wie weigert zich te laten uitbuiten voor 3 euro en 4 cent bij vier uur werk (reken het uur’loon’ zelf maar even uit) kan om te beginnen al op stevige sancties rekenen.

Of je over de hele linie braaf genoeg bent geweest om beloond te worden met de status van ‘groen’, zodat je vaker de gang op kan, vaker kunt bellen en wat al niet meer, wordt beslist door piwi’s die deze regels niet openbaren, laat staan de criteria. Geef mijn portie maar aan Fred Teeven!

Joke Kaviaar
vanuit P.I. Zuidoost, ter Peel

Noten:
1: rapport: een aantekening waarop een sanctie volgt;
2: piwi’s: bajesslang voor ‘penitentiair inrichtings medewerker’.

Joke Kaviaar

Een boek zonder perspectief

dinsdag, 29 januari 2019

Vrijdag 31 augustus 2018 werd het boek ‘Wereldgeschiedenis van Nederland’ onder redactie van Lex Heerma van Voss e.a. gepresenteerd. De financiering van het project vond plaats door het Huygens-instituut, uitgever was Ambo|Anthos. Het Huygens-instituut zegt over zichzelf: terug naar de bron: de geschiedenis ontrafeld met nieuwe technologie. Dat is de missie van het Huygens ING, een onderzoeksinstituut op het gebied van geschiedenis en cultuur. Meer dan 100 Nederlandse historici werkten mee aan het project. Zij behandelen in een dikke pil van 731 bladzijden exclusief voetnoten in 117 hoofdstukken van enkele bladzijden de ‘wereldgeschiedenis van Nederland’.

De historicus Patrick Boucheron publiceerde in 2017 'Een wereldgeschiedenis van Frankrijk', geschreven met 120 collega's die specialist zijn in een bepaald thema of periode. Het lijvige werk van 800 pagina's begint in 34.000 voor Christus en eindigt na 140 korte hoofdstukken bij de aanslagen in 2015 op weekblad Charlie Hebdo en concertzaal Bataclan. Boucherons werk leidde tot felle discussies over nationale identiteit in Frankrijk. Hij relativeert het begrip nationale identiteit. Frankrijk, Nederland, andere landen: dat zijn historische constructies die op verschillende momenten in de tijd een verschillende betekenis hebben. Wat in het migratiedebat naar voren komt, Nederland moet Nederland blijven, is dus onzin en getuigt niet van historische kennis over het ontstaan van het nationalisme. Mythen in dat debat moeten worden bestreden. Dat debat is geen exclusief Frans fenomeen. In Nederland liepen de gemoederen hoog op over het slavernijverleden van nationale helden als Michiel de Ruyter en de wandaden in Nederlands-Indië door Jan Pieterszoon Coen. Met zijn boek heeft Boucheron zich nadrukkelijk gemengd in het huidige debat over identiteit in een tijd van globalisering. En zijn initiatief krijgt navolging: Italië heeft inmiddels zijn eigen 'wereldgeschiedenis', en een Nederlands en een Portugees boek zijn ook verschenen.

Aanklacht
Centraal thema van het Nederlandse boek: Nederland en de Nederlandse geschiedenis moet gezien worden in een internationale context, duizenden jaren migratie en internationale contacten en handel hebben ons land gevormd tot wat het nu is, er is niet zoiets als een Nederlandse 'oorsprong', steeds weer kom je tegen dat we in internationaal verband leefden. In de eerste plaats is dit een aanklacht tegen de eurocentrische nationalistische geschiedschrijving, die bij de vorming van de natiestaten in Europa opkwam, in Nederland met de historicus Fruin. Daarbij ging men op zoek naar de oorspronkelijke Nederlandse cultuur en heldendom, hoe 'wij' in de loop der eeuwen hebben gestreden voor de vrijheid waarin we nu leven en hoe we via de koloniën onze superieure Nederlandse waarden over de wereld hebben uitgedragen.

Het boek is ook een aanklacht tegen de opvatting dat vroeger in ons land (en nu nog in andere werelddelen) 'primitieve' volkeren leefden, die volledig geïsoleerd waren van de buitenwereld. In de antropologie kwamen ‘stufentheorien’ op, theoriën over de verschillende ‘stufen’ of stadia in de ontwikkeling van volkeren, waarbij volkeren zich ontwikkelden van ‘primitieve onderontwikkeling’ tot de (westerse) beschaving waarin we nu leven. Een soort continuum van geïsoleerde primitieve gemeenschappen naar de volledig open samenleving nu. De schrijvers tonen in het boek aan dat dit continuum niet klopt: reeds in het neolithicum waren er vele internationale handelscontacten, was er migratie en namen volkeren dingen van elkaar over terwijl ze leefden in vaak ingewikkelde gemeenschappen en culturen. Dat proces is eeuwenlang doorgegaan. Er is ruim aandacht voor de herschrijving van de koloniale geschiedenis van Nederland, waar niet een nationalistische visie van onze superieure cultuur maar de werkelijke uitbuitingsverhoudingen en slavernij aan de orde komen. Tot zover ben ik het eens met de schrijvers.

Over de top
Toch lijkt het benadrukken van die internationale contacten wel erg 'over de top' te zijn. Zo wordt bij het neolithicum gesproken over 'globaliseren' en wordt de Romeinse tijd gekenschetst als een 'multiculturele samenleving'. Bij het plakken van moderne begrippen op voorgaande samenlevingen vallen verschillen tussen de wereld vroeger en nu daardoor weg. Het is eigenlijk een 'theorieloos' boek, waarbij je weinig inzicht krijgt in hoe samenlevingen vroeger en nu eigenlijk in elkaar zaten, en wat in dit opzicht de verschillen zijn. Je hoeft niet het verouderde continuum van geïsoleerde primitieve gemeenschappen naar het huidige mondiale kapitalisme te hanteren om te beseffen dat er toch wel verschillen zijn op het gebied van communicatieprocessen in verschillende samenlevingen en daarmee in de denkwerelden van mensen van vroegere tijden en nu.

In het neolithicum mogen er dan ook internationale handelscontacten zijn geweest, ze hadden toen geen film of foto's, en geen radio of internet. In een bepaalde gemeenschap trokken leden weg naar andere streken, om wat voor reden dan ook, en namen misschien voorwerpen mee als ze terugkwamen en vertelden verhalen, die dan weer doorverteld werden, in de tijd dat er geen schrift was, en dat is toch heel iets anders. Dat laatste laat meer ruimte voor de eigen autonomie, de eigen interpretatie van de informatie die 'van buitenaf' kwam. Deze partiele zelfstandigheid van volkeren, streken, stammen, andere gemeenschappen, verklaart hun eigen karakter, dat in Nederland tot in de 19e eeuw voortgeduurd heeft. Aan het begin van de 19e eeuw was Nederland een lappendeken van min of meer cultureel gezien zelfstandige regio's. Daarmee benader je de kritiek op de nationalistische geschiedschrijving van een andere kant: Tot in de 19e eeuw heeft Nederland eigenlijk nooit bestaan.

Theorieloos
Er bekruipt mij het gevoel dat de vele schrijvers van het boek, allen deskundige historici, zeggen dat de multiculturele geglobaliseerde samenleving eigenlijk altijd al bestaan heeft, zelfs bij de behandeling van het neolithicum (de nieuwe steentijd) gebeurt dat: er waren vele oorlogen, opstanden, bloedvergieten tot genocide aan toe, en ondertussen of daartussendoor internationale handel, en migratie die soms vreedzaam was en niet altijd tot oorlogen leidde. De vele schrijvers benadrukken dat Nederland het resultaat is van duizenden jaren internationale contacten, handel en beïnvloeding van buitenaf, waarbij wij op onze beurt weer de omgeving hebben beïnvloed. Je denkt dan: het is alle eeuwen hetzelfde geweest, die processen, dat zal wel altijd zo blijven. En in het verlengde daarvan: wat heeft het voor zin, te strijden voor een betere wereld, dat hebben duizenden mensen voor ons gedaan, maar de multiculurele geglobaliseerde samenleving denderde voort, er verandert eigenlijk niets.

Hier wreekt zich dat emanicipatiestrevingen van Nederlandse bevolkingsgroepen in het boek slecht aan bod komen. Juist hier had een ‘internationaal perspectief’ nieuwe inzichten kunnen opleveren. Hoe ging de arbeidersbeweging in Nederland om met het internationalisme? Hoe is het perspectief meer verschoven naar nationalistische emancipatiebewegingen? Er is een hoofdstuk over de kraakbeweging en de tweede feministische golf, maar verder wordt voor wat de arbeidersbeweging aangaat slechts in 1 hoofdstukje aandacht besteed aan de internationale contacten van de sigarenmakers in de 19e eeuw. De conclusie moet dan wat mij betreft ook luiden dat de nationalistische Nederlandse geschiedenis terecht wordt herschreven, allerlei mythes op dat gebied worden doorgeprikt. Maar in mijn ogen komen strevingen van onze voorouders om een betere wereld te bereiken die kunnen dienen als inspiratiebron voor dergelijke strevingen in de huidige tijd, er bekaaid af. De beschrijving van dergelijke strevingen die wel behandeld worden is fragmentarisch. Eigenlijk luidt het verborgen antwoord van het boek op de vraag: is er vooruitgang in de geschiedenis van de mensheid, neen. De schrijvers van het boek wilden geen politiek statement afgeven en objectieve geschiedschrijving plegen. Maar kan dat wel bij historische beschrijvingen?. Dit boek kan met instemming worden gelezen door kapitalisten van de VVD die internationaal georiënteerd zijn. De verborgen uitgangspunten en waarden van de actuele Nederlandse intellectuele geschiedschrijvers en de wijze, waarop dit boek ook weer bijdraagt aan een bestendiging van de actuele machts- en rijkdomverhoudingen, geanalyseerd vanuit de eigen bevoorrechte positie, zullen ongetwijfeld onderwerp zijn van een volgende poging tot integrale Nederlandse geschiedschrijving.

Piet van der Lende

Te ver van god

maandag, 28 januari 2019

'The fu**ing same thing as in Lybia, Syria and now Venezuela', vat mijn favoriete Amerikaanse talk-showhost de operatie tegen Venezuela samen: https://youtu.be/98pBLXe7Bmk Na het succes van de staatsgreep in buurland Brazilie (ex-president Lula was favoriet in de verkiezingen en werd tot 9 jaar veroordeeld om zijn verkiezing te verhinderen) lag een actie van het wereldkapitalisme om de socialistische president Maduro te verwijderen in de lijn der verwachtingen. De orchestratie, met Europese en Zuid-Amerikaanse vazallen die de Amerikaanse politiek klakkeloos volgen, kon niemand verrassen. De enige verrassing is dat het voorlopig niet gelukt is.

'De militaire optie is open' en inderdaad vertrekken kolonnes Venezolaanse tanks naar de grenzen om het land te beschermen. Terwijl dat Venezolaanse leger door zelfverklaarde "president" Juan Guaido wordt opgeroepen om zijn kant te kiezen om 'vervolging later te ontlopen'. Zelfs dat dreigement werkt dus niet.
De economische problemen van Venezuela (met de grootste olievoorraad ter wereld, daar gaat het om, net als in Libie!) zijn gigantisch, na meer dan een decennium VS-sancties. De lagere middenklasse is ernstig verarmd geraakt. Het recept (net als in Frankrijk!) voor onrust onder de bevolking. Toch heeft dit tot teleurstelling van Deep State niet geleid tot een eensgezinde oppositie tegen Maduro. Ook deze door Washington geparachuteerde Guaido krijgt de mensen niet achter zich.

Maar MSM en onze politici hebben hun keuze al weer gemaakt: oorlog. Het bekende recept. De Venezolanen moeten onderling slaags raken en dan kan de VS intervenieren, zoals ze al zo vaak hebben gedaan in Zuid- en Midden-Amerika; hun achtertuintje. 'Amerika voor de Amerikanen', luidde de "anti-koloniale" boodschap van Monroe. In de plaats van Spanje en Portugal kwamen de VS.
Zoals al eerder (tijdens de mislukte coup tegen Chavez in 2002) draait alles om het Venezolaanse leger. Zolang dat eensgezind blijft (er waren vorige maand een paar incidenten met opstandige militairen) en de legitieme president steunt.

In 1991 werd ik bij een roadbloc van het Venezolaanse leger in de buurt van Maracaibo uit de bus gehaald, samen met alle mannen van de juiste leeftijd, om te controleren of we niet de dienstplicht ontdoken. De commandant excuseerde zich met koffie en koek en zo kreeg ik al vroeg een inkijkje in wat de militairen daar bewoog. Steeds meer soldaten mengden zich in de discussie. De namen van Bolivar, Ernesto Che Guevara en Allende vielen. Tot mijn stomme verbazing waren deze militairen links! Toen de (mislukte) staatsgreep van Hugo Chavez tegen de regering van de corrupte sociaal-democraat Carlos Andres Perez plaatsvond was ik dan ook niet verrast. Dat de volksbeweging die na zijn arrestatie volgde de macht zou veroveren was toch een wonder. En dat zijn opvolger Maduro het tot nu heeft gered een nog groter. Het gaat om het land met de grootste olievoorraad ter wereld. Die rijkdommen mogen niet ten dienste van het volk worden aangewend.
Arm Venezuela. 'Zo dicht bij de Verenigde Staten en zo ver van god', om Pancho Villa aan te halen.

WK

Geldverschuiving

donderdag, 24 januari 2019

Net voor de start van het World Economic Forum (1) in Davos, waar dik honderd regeringsleiders en ruim duizend hoofden van internationale bedrijven de wereldeconomie bespreken, bracht Oxfam een rapport uit: het jaarlijkse overzicht hoe de verdeling van rijkdommen tussen landen en mensen zich ontwikkelt (2), zeg maar Oxfams kritische versie van The State of the World Union. Net als vorig jaar zijn de cijfers schokkend.

Afgelopen jaar kwamen er 165 miljardairs bij. Het vermogen van alle miljardairs ter wereld tezamen groeide met 12 procent, omgerekend liefst 2,5 miljard dollar per dag. Het totale bezit van de armste helft van de wereldbevolking daalde intussen 11 procent. Kort gezegd: de superrijken kregen er nog meer geld bij dan de allerarmsten verloren. Nog korter: de kloof tussen arm en rijk verdiept zich fors.

Terecht stelt Oxfam in zijn rapport, ‘Public Good or Private Wealth’, dat deze groeiende kloof tussen arm en rijk de strijd tegen armoede ondermijnt en zelfs vaak teniet doet. Deze almaar schever wordende verdeling (3) schaadt werkelijk alle economieën en is wereldwijd een belangrijke motor voor publieke woede, maatschappelijke onrust en sociale wanhoop.

Want wat gebeurt er? De rijken – zowel individuen als multinationals – worden hoofdzakelijk rijker doordat ze, mede dankzij extensieve lobbies, door overheden worden ‘ontzien’ (want vestigingsklimaat! trickle down! die mensen hebben dat toch zelf verdiend!) en zodoende minder belasting hoeven te betalen. Voorts mijden en ontwijken ze belastingen dat het een aard heeft, plegen ze her en der belastingfraude (CumEx!), en weten ze, door met kapitaal te schuiven, overal gunstige regelingen te benutten. Het netto resultaat is dat bedrijven als Amazon, Shell en Apple amper belasting betalen.

Overheden houden vervolgens weinig geld over voor publieke diensten, van onderwijs en gezondheidszorg tot infrastructuur en milieumaatregelen. De lasten daarvan wegen – u raad het vast – zwaarder voor iedereen die minder geld te makken heeft. Zo plant de scheve verdeling zich voort: wie rijk is, ontspringt de dans, wie weinig geld heeft, heeft steeds minder middelen om zichzelf te redden. En tot overmaat van ramp wordt op onderwijs, zorg, openbaar vervoer en toeslagen bezuinigd, maar nemen de controles op mensen met uitkeringen toe: ze zouden eens misbruik maken van dat weinige geld dat ze ontvangen.

Oxfam bepleit een wereldwijde vermogensbelasting van 0,5 procent op het vermogen van de 1 procent allerrijksten ter wereld. Met dat geld kunnen de 262 miljoen kinderen die momenteel geen onderwijs krijgen, alsnog geschoold worden, en 3,3 miljoen mensen van levensreddende zorg worden voorzien.

Wat meer zou helpen: zorgen dat multinationals voortaan proportioneel belasting betalen, belastingontwijking en -vermijding drastisch aanpakken, en het leger sociale controleurs omscholen tot kapitaalinspecteurs.

(Overgenomen van www.spaink.net)

(1) https://www.weforum.org/events/world-economic-forum-annual-meeting/about
(2) https://www.oxfam.org/en/research/public-good-or-private-wealth
(3) https://indepth.oxfam.org.uk/public-good-private-wealth/

Karin Spaink

Aan tafel

dinsdag, 22 januari 2019

In 1992 was de Earth Summit in Rio de Janeiro, het toenmalige kabinet Lubbers-III kondigde toen strenge maatregelen aan om de CO2-uitstoot op het niveau van 1990 te stabiliseren.
In 1997 werd het Kyotoprotocol opgesteld, het kabinet Kok-I kondigde aan toe te werken naar goedkope PV-panelen voor particulieren.
In 2009 hadden we de klimaatconferentie in Kopenhagen, het kabinet Balkenende-IV liet zijn achterban van (CDA-)boeren weten dat methaan, het broeikasgas dat in koeienwinden zit, ook naar niveau 1990 terug moest.
In 2015 werd het akkoord van Parijs gesloten, het kabinet Rutte-II kwam met een zwarte lijst van grote CO2-uitstoters.
In 2018 was de klimaatconferentie van Katowice, het kabinet Rutte-III kondigde een grootscheepse campagne aan om alle woningen in één decennium op niveau A++ te brengen, met ter financiering even grootscheepse nivelleringsmaatregelen.

Dat zijn vijf zinnen waarvan het eerste deel een feitelijk klimaatoverleg noemt en het tweede deel uit pure fantasie bestaat. Dat deden die kabinetten niet, dat had men kunnen doen. Wat men in het echt deed was zo lang mogelijk zeggen dat het effect van broeikasgassen nog niet bewezen was, vervolgens zo lang mogelijk zeggen dat het ingewikkeld is, dat er aan technische oplossingen wordt gewerkt, intussen tevens nóóit zeggend dat iedereen fors moet veranderen, de industrie voorop, ook bestond er al die jaren volop beleid om de rijken te plezieren. Tenslotte gaf men iedereen het gevoel dat ze mee konden praten door een brede maatschappelijke discussie uit te schijven. O nee, zo ging het niet, ze nodigden allerlei instanties uit om aan Tafels te komen overleggen, waarbij men er nauwlettend op toe zag dat de verschillen aan elke tafel zo groot waren dat er nooit iets uit kon komen. Toch kwam er een klimaatakkoord uit, überslap uiteraard en vervolgens zei een minister van de Volkspartij voor Verlakkerij en Demagogie toch nog dat dat niet allemaal uitgevoerd ging worden.

Het is niet zo moeilijk om cynisch te zijn over wat overheden aan het klimaat doen want het beleid hangt zelf van cynisme aan elkaar. Industrieën kunnen er trouwens ook wat van, kort geleden werd bekend dat in sommige streken van het land voorlopig geen grote projecten met zonnestroom kunnen komen omdat de leidingen en transformators het niet aan kunnen als de zon ineens uitbundig gaat schijnen. Mij lijkt het dat die bedrijven al een paar jaar eerder hadden kunnen weten dat na regen zonneschijn komt. Ook vormen van opslag van elektra werden afgelopen jaar aangekondigd. Of nee, het was ónderzoek naar vormen van opslag. Anno 2018 werd immers ook pas bekend dat de wind niet altijd even hard waait.

Overheden zijn de natuurlijke vijanden van anarchisten en op winst gerichte industrieën de vijanden van alle linksen, maar intussen bestaan alle instituties uit mensen. Die hebben allerlei meningen – en daar wil ik het even heel abstract over hebben.

Per definitie heeft een groot deel van de mensen gemiddelde meningen. Zouden ze allemaal naar links opschuiven dan werd het gemiddelde linkser. Het omgekeerde kan helaas ook. Naar rechts dus.
De niet-gemiddelde meningen bestaan ook, want zonder flanken is er geen gemiddelde. Om dezelfde terminologie te blijven gebruiken: er is een linkerflank en een rechterflank. Op de rechterflank zit er altijd iets van onderbuikgevoelens in de ideeën. Egoïsme, hebzucht, eigen dit of dat eerst. Bij de linkerkant zijn het óók gevoelens die een rol spelen, maar daar gaat het om rechtvaardigheidsgevoel, solidariteit en dergelijke.
Nu komt het abstracte: in de kennistheorie en ook logisch bezien is er een gigantisch verschil tussen bevestigen en ontzenuwen van ideeën. In technischer termen: verificatie is leuk voor een theorie, maar de theorie verandert er niets door, wordt er noch sterker noch zwakker door. Falsificatie echter zet een theorie totaal op de tocht. Elke witte zwaan houdt het idee 'zwanen zijn wit' overeind, maar slechts één zwarte zwaan maakt het idee onhoudbaar.
Nu komt het mij voor dat aan de rechterflank falsificatie een ontzettend zwak punt is. Of afwezig. Dat maakt discussie met rechts ook zo vervelend en lastig en onbevredigend. Je werpt ander licht op zwarte piet en het antwoord is dat het traditie is. Of in 1850 niet racistisch bedoeld. Enzovoort. Het andere licht komt gewoon niet aan, men blijft blijkbaar graag rondtasten in duisternis. In de diepte wenst men geen kritiek op de onderbuik.
Rond klimaatzaken evenzo.
Daarmee is nog niet gezegd dat de linkerflank gespecialiseerd is in falsificeren. Was dat maar waar! Zoiets als solidariteit vereist intussen wel op linkse wijze veel verder kijken dan wat je direct om je heen ziet. Zoiets als je CO2-voetafdruk verkleinen vereist zoeken van ander, nieuw, onbekend gedrag.
Het onderscheid onderbuik/solidariteit en het onderscheid bevestigen/ontzenuwen kan heel handig zijn. Zodra een klimaatmaatregel wordt bedacht waaraan iedereen mee moet betalen, of die iedereen zelf moet doen, is een van de gehoorde reacties: er zijn veel mensen die dat niet kunnen betalen. Dat is solidair, dus links. Maar als het bij die reactie blijft dan klinkt het toch als ontzenuwen van de klimaatmaatregel. Dus rechts. Beter zeg je: er moeten nog veel meer klimaatregelingen komen plús nivelleringsmaatregelen zodat iedereen eraan mee kan betalen. Zoals Rutte III dus niet deed.
Ook zouden de gele hesjes niet hebben moeten klagen over de benzineprijzen, maar hadden ze kunnen zeggen dat die tien keer zo hoog zouden moeten worden én dat de economie zodanig op de schop ging dat de hesjesdragers er niet aan onderdoor zouden gaan.

Weia Reinboud

Elk woord een vonk

zondag, 20 januari 2019

Op verschillende avonden/middagen de komende weken doen wij een info-tour over “de zaak Joke K.” Het betreft hier tevens de presentatie van een boekje dat de Steungroep 13 September over deze zaak uitbrengt.

De “zaak Joke K.” betreft de strafzaak die de Staat der Neeederlanden tegen publiciste en activiste Joke Kaviaar al in 2011 heeft aangespannen wegens door haar gepubliceerde artikelen waarin zij stelling nam tegen de onderdrukking en vervolging van vluchtelingen. Die leidde tot veroordeling en via hoger beroep uiteindelijk tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden. Die is wegens een andere actie tegen de gezinsgevangenis in Kamp Zeist onvoorwaardelijk geworden en wegens die actie kwamen er nog twee weken bovenop. (Tenuitvoerlegging is nu inmiddels zeer nabij of al gaande)

Het boekje dat de Steungroep – in 2011 al gevormd om solidariteit te organiseren tegen deze repressieve aanval op Joke Kaviaar, op ons allemaal – nu uitbrengt, bevat de teksten waar Joke Kaviaar voor veroordeeld is, haar verklaringen tijdens betreffende rechtszittingen, een aantal door anderen naar aanleiding van deze zaak geschreven stukken en steunbetuigingen. Dat wordt voorafgegaan door een overzicht van de gang van zaken. De uitgave is bedoeld om aandacht voor de zaak te vragen, informatie erover te verstrekken maar ook als fundraiser. Op de informatieavond/middag zullen mensen van de Steungroep het boekje presenteren, vertellen over de zaak, de noodzaak van solidariteit bepleiten en aangeven hoe we die solidariteit vorm kunnen geven.

De avonden/middagen die tot nu toe georganiseerd zijn:

26 januari 2019
Nieuwland, 20.00 uur - Pieter Nieuwlandstraat 93, 1093 XN Amsterdam
03 februari 2019
ACU, 17.30 uur - Voorstraat 71, 3512 AK Utrecht
08 februari 2019
Vrijplaats, 20.00 uur inloop, 20.30 uur begin programma - Middelstegracht 36, 2312 TX Leiden
09 februari 2019
Poortgebouw, 20.00 uur - Stieltjesstraat 38, 3071 JX Rotterdam
(Mee-eten vanaf 18.30 uur op donatie-basis (aanmelden hoeft niet)
15 februari 2019
Hengelo, Eten vanaf 18.00 uur, infoavond om 19.00 uur
28 februari 2019
De Opstand, 19.00 uur - Beatrijsstraat 12, 2531 XE, Den Haag
(Mee-eten vanaf 17.30 uur, aanmelden voor eten: 070 399 7455)
02 maart 2019
Dagcafé de Klinker, 13.00 uur - Van Broeckhuysenstraat 46, 6511 PK Nijmegen
(Mee-eten om 18.30 uur? Geef je de dag zelf op via: 024-360520)

Zie voor verdere avonden: plaats/datum/tijd tzt de agenda van indymedia en de website van de Steungroep: https://13-september.nl

Steungroep 13 September

Een lichtende toekomst ...

vrijdag, 18 januari 2019

Zoals aan het begin van ieder nieuw jaar kijk ik ook nu weer uit of er aan de horizon al tekenen zijn van de beloofde lichtende toekomst. Al vele jaren was dat uitkijken eerder aanleiding tot het gebruik van antidepressiva dan het daadwerkelijke zicht op die lichtende toekomst, maar aan het begin van 2019 ziet de situatie er anders uit. Of heb ik hier te maken met zelfbedrog?

Binnen de Europese Unie ontstaat een draaikolk van protesten, als velen uit Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Hongarije, Griekenland, Italië en Catalonië opstaan tegen de dictatuur van de bazen, rechtse regeringen en bankiers van Europa en de straat opgaan om hun rechten op te eisen.

De Franse 'Gele Hesjes'-beweging is sterker geworden door zijn verzet tegen de Franse staat en zijn oproerpolitie, terwijl president Macron vlucht voor de massale roep om gerechtigheid. De 'Gele Hesjes'-demonstranten hebben een open brief geschreven aan Macron in antwoord op zijn nieuwjaarstoespraak. Ze schreven: 'Woede zal veranderen in haat als jij - jij en je aanhangers - vanaf je voetstuk neer blijven kijken naar de gewone mensen als bedelaars.' In de brief werd het recht geëist om referenda van volksinitiatieven te houden die de parlementaire stemmingen zouden kunnen verwerpen. Een groot deel van de Franse bevolking lijkt inmiddels vastbesloten om Macron ten val te brengen! De Gele Hesjes-beweging heeft zich verspreid in België en Nederland en zal ook in Duitsland losbarsten - het kloppende hart van de EU-bankiers.

Sahra Wagenknecht, oprichtster van de Aufstehen-groep die de linkse bewegingen van Duitsland verenigt, heeft al aangekondigd dat de leden van de organisatie in 2019 de straat op zullen gaan, in een beweging die volgens haar werd geïnspireerd door de protesten in Frankrijk. 'We hebben grote plannen ... niet in de laatste plaats omdat we herkennen wanneer mensen de straat op gaan om te protesteren - vooral degenen die al jaren geen politieke stem hebben en die nu hun stem herontdekken door te protesteren - en vervolgens politieke veranderingen kunnen doormaken. Dit is wat we nu in Frankrijk zien', vertelde ze tijdens een persconferentie in Berlijn. Ze voegde eraan toe: 'Het is duidelijk dat we geen geweld willen, maar tegelijkertijd moet je erkennen dat het een zuivere uitdrukking is van opgekropte woede. Het komt niet zomaar uit het niets’. Volgens haar is de toenemende ongelijkheid in Duitsland en de woede van mensen over het falen van de regering om de problemen op te lossen, een belangrijke motiverende kracht die gewone Duitsers ertoe aanzet de straat op te gaan.

Ondertussen kondigden de vakbonden in Hongarije aan dat ze algemene stakingen zouden uitroepen om een plan van de regering om de toelaatbare overuren van werknemers van 250 naar 400 uur per jaar te verhogen, plus de 'versoepeling' van andere arbeidsregels te stoppen. De overheid zegt dat arbeidsflexibiliteit nodig is om aan de behoeften van de beleggers te voldoen en in overeenstemming is met de EU-regelgeving, zoals die van de Duitse autobedrijven waarvan de fabrieken bijdragen aan de economische groei van Hongarije. De leiders van de vakbonden zeiden dat de 'slavenwet'-voorstellen de intentie van de regering van premier Viktor Orban weerspiegelen om de winsten van bedrijven over de ruggen van de werknemers te verhogen. Laszlo Kordas, hoofd van de Hongaarse Confederatie van Vakverenigingen, vertelde enkele duizenden demonstranten dat Hongaren werken 'voor Europa's laagste lonen'.

In Groot-Brittannië namen enkele honderden parlementsleden van alle partijen een motie aan om te voorkomen dat de overheid belastingen oplegt en andere financiële activiteiten uitvoert die de gevolgen van de Brexit afwentelt op de bevolking. May heeft haar Brexit-deal niet door kunnen drukken en de Britse bevolking is hopeloos verdeeld. Het lijdt geen twijfel dat Britse werknemers een anti-Brexit dictaat van het parlement niet zullen accepteren en de straat op gaan om het te stoppen. De revolutie steekt haar kop in de hele EU naarmate de kapitalistische crisis zich verdiept. Maar tegelijkertijd zie ik ook de verwoede pogingen van extreemrechtse bewegingen in alle EU-landen om te profiteren van de groeiende onvrede. En helaas lijken die bewegingen daar voor een deel in te slagen. Het is aan degenen die daadwerkelijk willen kiezen voor een maatschappij zonder uitbuiting, racisme, ongelijkheid om te voorkomen dat de lichtende toekomst ten onder gaat in bruine bagger, met alle gevolgen van dien. Je kunt de geschiedenis niet veranderen *, maar je hoeft hem ook niet te herhalen, heb ik van jongs af aan geleerd.

* Hoewel de stalinisten en fascisten meenden daartoe het alleenrecht te hebben

Bas van der Plas

Neeederland: de dictatuur van leuk, lekker en gezellig

dinsdag, 15 januari 2019

Neeederland is een dictatuur, en het land wordt bestuurd door een heuse troika. Zoals elke troika heeft ook dit triumviraat drie leden. Leuk, Lekker en Gezellig zijn hun namen, met Traditie en Kinderfeest als niet erg stille vennoten op de achtergrond.

‘Leuk’? Ja, alles is tegenwoordig leuk. Iets kan asociaal zijn, agressief, gewelddadig, milieuverwoestend. Noem het echter ‘leuk’, en het krijgt een status van onaantastbaarheid. Uitgaan is leuk, en daar is op zichzelf weinig tot niets mee mis. Festivals zijn ook erg leuk, en als je klaagt over extreem gedreun in Tilburg omdat er ergens achter Oisterwijk een muziekfestival plaatsvindt, dan moeten we wel weten dat zoiets alleen maar ‘leuk’ is. Vuurwerk, hoe vervelend ook voor veel mensen, hoe acuut bedreigend voor sommigen van ons, hoe paniekveroorzakend ook voor dieren, is vooral toch heel ‘leuk’. Totdat de overdosis fijnstof in de Nieuwjaarsnacht de afstekers van al die knallen zelf ook de adem beneemt. Dan is het leuk geweest.

Behalve misschien voor Groep de Mos, een plaatselijke afsplitsing van de PVV. Haar woordvoerder Arjen Dubbelaar zei, na de vreugdevuren die met hun Den Haag bijna onder as- en vonkenregens hadden verzengd. “De vreugdevuren moeten natuurlijk wel veilig zijn. Als dat betekent dat de stapels dan maar minder hoog moeten worden, dan word ik daar niet enthousiast van. Ik vind vuur nu eenmaal gaaf.” (1) Gaaf. Vet. Leuk. Iedere oppositie, ieder bezwaar tegen levensgevaarlijk asociaal gedrag wordt aldus de mond gesnoerd. En het gaat keer op keer om asociaal gedrag.

Belletje trekken vroeger was ook ‘leuk’, kinderen in de klas pesten die niet aan ‘de norm’ voldeden – te klein, te onhandig, verkeerde haarkleur, verkeerde huidskleur, verkeerde seksuele voorkeur… het was en is allemaal ‘leuk’. Veel mannen vinden het nafluiten van vrouwen ook gewoon ‘leuk’. Is het daarmee acceptabel? Sinds wanneer is ‘leuk’ een argument om andere mensen pijn te doen en schade toe te brengen? Mensen die andere mensen voor ‘homo’ uitschelden, dat woord dus als negatieve term gebruiken en daarmee homoseksuele mensen een trap in het gezicht geven. Leuk toch? Lachen, toch? Nietwaar, Johan Derksen?

Noem iets ‘leuk’ en het verschijnsel krijgt ruim baan. Lever kritiek op iets ‘leuks’, dan ben jij als criticus de spelbederver en de onverdraagzame sjagrijn, terwijl de producent van onverteerbare leukheid zijn – dat ik hier louter de mannelijke vorm kies, is bewust – gang kan gaan. Zo wordt aan de hand van leukheid als norm, mensen de mond gesnoerd. Zo wordt uit naam van de tolerantie intolerantie van mensen die last hebben van al die leukigheid doorgedrukt.

Natuurlijk: waar een klein beetje onbedoelde overlast ophoudt en daadwerkelijke schade voor mensen en andere dieren begint, dat kan onderwerp zijn van redelijke discussie en afweging. Niet elke vuurwerkafsteker is daarmee automatisch een asociale bully. En er is niets mis met leuke wanordelijke luidruchtigheid, als die wanorde zich dan tenminste tegen de orde richt, en als de luidruchtigheid niet vooral ten koste gaat van mensen die er ook niets aan kunnen doen en dieren die het ook niet kunnen helpen. Maar ik ben nu eventjes niet zo in de stemming voor zulke afgewogenheid. Ik ben boos. Dat vind ik nu eens een keer leuk. En lekker ook.

Leukheid is dus de Hoogste Norm, op twee andere Hoogste Normen na waarmee het samen langzamerhand de absolute macht uitoefent. De tweede ervan is dus ‘Lekker’. Dat werkt net zo. Maak bezwaar tegen het opsluiten, folteren en vermoorden van kippen en varkens om stukken lijk te produceren die we ‘vlees’ noemen en die als voedsel gebruikt worden. Wijs er op dat varkens gedwongen worden om nieuwe varkens voort te brengen door middel van mechanische verkrachting die ‘kunstmatige inseminatie’ genoemd wordt. Vertel dat koeien eerst een jong baren zodat de melkproductie op gang komt, waarna het kalf bij de moeder wordt weggehaald, allemaal omdat mensen een voor mensen ook nog eens ongezonde drank willen drinken die voor kalveren is bedoeld. Begin over legbatterijen, over de langzame dood van dolfijnen in gigantische netten waarmee de zee wordt leeggevist. Spreek van al deze vormen van marteling en dierenmoord ter wille van de consumptie van vlees, vis, eieren en zuivel, en je krijgt als laatste argument te horen: ‘Maar het is zo lèkker!’ Ja, vast, denk ik dan. Maar dat dier is wel opgesloten, verkracht, verminkt, gefolterd en dood voor dat lekkers.

En sinds wanneer is ‘lekker’ een argument voor verwerpelijk gedrag? Teveel mannen vinden het ‘lekker’ om een vrouw ongevraagd in de billen te knijpen. Is dat een argument om het okay te vinden? Moeten we hier gaan ‘afwegen’ wat ‘voorrang’ krijgt, de fun van de handtastelijke seksist of de veiligheid en lichamelijke integriteit van de vrouw?

Dan hebben we ook nog ‘gezellig’, ter vervolmaking van de Heilige Drieëenheid. Gezèllig! Dat roepen we in koor zodra er een racistische ‘traditie’ wordt bekritiseerd waarmee mensen omlaag worden gehaald en als minderwaardig worden weggezet. Zwarte Piet bij Sinterklaas, het is zo gezèllig. Dat zwarte kinderen van de gezelligheid worden uitgesloten omdat ze in Sinterklaastijd worden gepest, met ‘Zwarte Piet’ worden nageroepen en belachelijk worden gemaakt… ach ja, alles heeft zijn prijs nietwaar? Gezelligheid, leuke gezelligheid natuurlijk, met veel lekkers, en dat allemaal vanwege een ‘Kinderfeest’ dat ‘Traditie’ is, zoals het zowat in de fik steken van half Den Haag vanwege twee concurrerende, nogal vreugdeloze ‘vreugdevuren’ binnen enkele decennia tot ‘traditie’ is verheven die te ‘leuk’ is om er paal en perk aan te stellen. Traditie ja: zowel het Scheveningse als het Duindorpse vuur is aangemerkt als Cultureel Immaterieel Erfgoed (2). Niet helemaal toevallig hing aan één van de brandstapels een spandoek waarin Zwarte Piet maar vast welkom werd geheten in 2019. ‘Gezellig’ en ‘traditie’: het zijn te vaak de excuses van racistische bullies, zoals ‘lekker’ en ‘leuk’ te vaak de excuses zijn van seksistische bullies, en van directe of indirecte dierenmishandelaars.

Betekenen die drie woorden dan niets positiefs meer? Natuurlijk wel. Er zijn genoeg leuke dingen te beleven waar anderen geen last van hebben, ja misschien zelfs ook wel plezier aan beleven. Er is niets mis met lol maken, maar waarom zou dat ten koste van kwetsbare anderen moeten gaan? Er is genoeg lekkers te eten, maar waarom zou je daar dieren voor dood laten martelen? Het nuttigen van een verrukkelijke veganistische maaltijd kan nog gezellig zijn ook. Er zijn genoeg samenkomsten en feesten die gezelligheid bieden, maar waarom moet dat gecombineerd worden met uitsluiting van anderen door middel van racistische karikaturen, seksistische opdringerigheid, al dan niet met zware geluidsoverlast als audio-decor?

De woorden ‘leuk’, ‘lekker’ en ‘gezellig’ worden me nèt iets te vaak gehanteerd om tamelijk vervelend, vaak regelrecht gewelddadig gedrag mee te verhullen om die woorden nog zonder grote irritatie te kunnen lezen of aanhoren. Leuk, lekker, gezellig: het zijn nooit doorslaggevende argumenten als er racisme, seksisme, homovijandig gedrag, dierenleed en bullygedoe mee wordt gelegitimeerd. Te vaak worden die drie woorden echter wel als zodanig misbruikt.

Al te vaak staat achter al dat leuks, lekkers en gezelligs trouwens gewoon een ondernemer die ons rotzooi wil verkopen, of het nu vuurwerk is, veel te goedkope kiloknallers of veel te dure festivalkaartjes. En die Hoogmis van het Nationale Racisme, het Sinterklaasfeest-met-Zwarte-Piet, is tegelijk een collectieve jaarlijks financieel orgasme van het nationale ondernemerdom. Ook die leveranciers van pellets voor dat Haagse vreugdevuur waren ondernemers. Want dat is de dictatuur van leuk, lekker en gezellig eveneens: de dictatuur van het geld, maar dan in pretverpakking onder het liberale motto ‘vrijheid, blijheid’. Met werkelijke vrijheid voor iedereen, met werkelijke blijheid voor allemaal, heeft het buitengewoon bitter weinig te maken. De pret voor de één is de angst en vernedering van de ander, ten bate van de winst van een derde.

Dus nee, ik ben vandaag niet leuk. Nee, ik ben vandaag niet gezellig. En of ik lekker ben, gaat jou hier nu even helemaal niets aan. O ja, en bespaar me je genuanceerde argumenten nu maar eventjes. Die vind ik namelijk helemaal niet ‘leuk’.

Noten:

1 Lex de Jonge, “De Mos blijft fan van de vuurstapel”, AD, 3 januari 2019, https://www.ad.nl/dossier-oud-en-nieuw-in-scheveningen/de-mos-blijft-fan...
2 Zie “Vreugdevuren Scheveningen cultureel erfgoed”, Nieuws.nl, 1 januari 2019, https://nieuws.nl/algemeen/20190101/vreugdevuren-scheveningen-cultureel-...
Vreugdevuur Duindorp:
https://www.immaterieelerfgoed.nl/nl/duindorpvreugdevuur;
Vreugdevuur Scheveningen Noorderzand: https://www.immaterieelerfgoed.nl/nl/vreugdevuurscheveningennoorderstrand

Peter Storm

YPG-Koerden zijn Syriers

zondag, 13 januari 2019

De flirt van de Syrische Koerden (YPG/SDF) met het Pentagon is door de aangekondigde terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Syrie (plus Irak en Afghanistan!) geeindigd met dat ze (in ruil voor autonomie) de door hen op IS veroverde gebieden aan het leger van Assad afstaan.

De banden met Damascus waren nooit doorgesneden, ook al was het natuurlijk de wens en hoop van de NAVO dat de Koerden zich tegen Assad (en Rusland) zouden keren. Gelukkig begrijpen de neocon-strategen en hun vazallen in MSM weinig van de situatie 'on the ground'. Ook in het Syrische leger vechten Koerden en tijdens het beleg van Aleppo vochten de strijders van de YPG vanuit de Koerdische wijk van Aleppo zij aan zij met het Syrische leger.

Sinds de door Trump aangekondigde terugtrekking uit Syrie (door onze Defensieminister Ank van Bijleveld als 'ramp' gekenschetst; voor wie Ank?) is de campagne om Trump af te zetten verhevigd. 'Het Kennedy-moment voor Trump' (JFK werd in 1963 vermoord omdat hij een invasie van Cuba verhinderde en zich opstelde tegenover de plannen om de Vietnam-oorlog te doen escaleren) noemde een conservatieve commentator het.

De terugtrekking werd door veiligheidsadviseur John Bolton (oppasser namens Deep State) op bezoek bij Netanyahu in Tel Aviv op losse schroeven gezet. Zoiets kon zelfs Henry Kissinger (veiligheidsadviseur van Nixon) nooit doen. De strijd om de macht in Washington, begonnen op 1.1.16 toen Trump het Witte Huis betrok, komt in een stroomversnelling dankzij het veroveren door de compleet verrotte Democratische Partij van het Huis van Afgevaardigden. De Californische "linkse" afgevaardigden doen daar niets aan af. Zij dienen als doekje voor het bloeden. De oorlog moet door; daarom moet Trump weg.

Want wat je ook over Trump wilt zeggen, hij heeft de steun van het Amerikaanse volk. En het Amerikaanse volk heeft genoeg van de oorlogen die Washington sinds 1945 voert en waarvoor zij moet betalen. Terwijl de infrastructuur van de VS DAARDOOR die van een 3e Wereldland benadert. Terwijl tientallen miljoenen in steeds voortschrijdende armoede leven, net als in Frankrijk.

Het is moeilijk te bevatten in dit land, maar Trump, de miljardair met de gouden kranen, vertegenwoordigt deze mensen tegen neocon-Deep State dat Washington onder Bush-Clinton-Obama in een ijzeren greep hield.
MSM heeft zonder scrupules aan het voortduren van oorlog (waar Nederland zijn belangrijke bijdrage aan leverde tbv 'arbeidsplaatsen' om ons allemaal medeplichtig te maken) overal in de wereld meegewerkt. NOS, de dagbladen, onze gewaardeerde commentatoren en experts: ALLEMAAL deden ze mee aan de oorlogshitserij. Iedere dag. Tot de dag van vandaag.
In Nederland doet welgevoed "links" mee aan de oorlogvoering. Denk aan Srbrenitsa en "GL" (groen noch links) die ons militaire avontuur in Afghanistan mogelijk maakte. Voor het volk hebben ze altijd diepe minachting gehad. Daar stonden ze ver boven.

Toch is het het volk dat voor alles betaalt en dus ook, zoals in de VS waar de onderklasse dienst moet nemen om te overleven, met hun leven.

WK

Zwarte Piet

woensdag, 09 januari 2019

En zo ging rechts gisteravond in de Bossche bieb weer een stapje verder in de verdelging van het debat. Ik verliet U bij de berichtgeving over het avondje Wierd Duk, in de herfst. (1) Bij die gelegenheid was de opponente van de fascistische trommelslager thuisgebleven en zat de zaal vol Baudetianen: wrevelige middenstanders en eeuwigestudenten die te diep in het glaasje hadden gekeken. Bij het optreden van Jerry Afriyie was tegenstander Herman Vuijsje wel gekomen maar werd de zaal vijf minuten voor aanvang onaangenaam verrast door de binnenkomst van de M-Side.

Elders (2) schrijf ik graag over deze jongens van veertien, vijftien jaar oud in zwarte duffer en dito capuchon. Maar in die serie gaat het over voetballen. Ik vind het leuk en ik vind het belangrijk dat deze supporters van FC Den Bosch het stadion zien als hun vrijplaats. Maar ik vind hun groepsgewijze aanwezigheid binnen in een gebouw met maar één fatsoenlijke uitgang intimiderend en onnodig. Ik weet uit mijn bezoeken aan De Vliert hoe makkelijk zij vuur- en vooral rookwerk smokkelen. En ik ben er ook van overtuigd dat zij niet kwamen om te debatteren maar om het debat te verhinderen.

Zo ging het dus ook.

Nadat de organisatie had besloten toch te gaan beginnen, zij het een half uur later dan gepland, werd Afriyie voortdurend in de rede gevallen. En toen de microfoon de zaal inging om het publiek in staat te stellen te reageren op de spreekbeurt werd die gelegenheid gekaapt door de schreeuwers. Het ‘debat’ ging daarna al snel over slavernijverleden en uitkeringstrekkers. ‘Jij zegt dat jij als slaaf tot je dood moest werken, nou dat moet ik ook hoor!’. En: ‘Jij zegt dat je kunstenaar en dichter en wat niet allemaal bent maar waar leef je dan van? Ik moet werken om die hobbies van jou te betalen!’

Klaar en duidelijk is dat de inzet van het Zwarte Piet-debat allang niet meer de achterlijke gewoonte van een stel mensen is om zich als zwarte uit te dossen en zo deel te nemen aan een feestje. Het gaat om het bashen van links en om het in een kwaad daglicht stellen van links gedachtegoed. Afriyie probeerde het over racisme in het algemeen te hebben en vond daarbij behalve de mob die slavernij met de achturige werkdag verwart, Herman Vuijsje tegenover zich.

Ik heb laatstelijk niemand zo hard door het ijs zien zakken als de socioloog Vuijsje. De onderzoeker -in de zaal werd al gemelijk opgemerkt dat hij in de voetsporen van zijn beruchte academische broeder René Diekstra stapte (3)- bestond het om racisme terug te brengen tot ‘de ideologie van hooguit twee, drie procent van de Nederlandse bevolking’ en tot ‘een trauma waarmee mensen die het treft op individuele basis moeten zien klaar te komen. Daarvoor kun je niet een hele samenleving laten opdraven.’ Feitelijk de M-Side-redenatie dus maar dan met een vaderlijke grijns op het grijze smoelwerk en van achter een glas rode wijn.

Presentator Ruud Geven -die hier een compliment verdient omdat ie gewoonlijk een nogal nerveuze indruk maakt maar gisteravond de zaak kordaat naar een einde zonder bloedvergieten bracht- gaf het in zijn slotwoord al aan. ‘We moeten in de toekomst gaan bekijken hoe we dit soort avonden aanpakken.’ Ik trof hem de dag voor het gebeuren in de personeelskantine van de bieb en hoorde zijn worsteling met collega’s. Hij maakte een vermoeide indruk toen hij opsomde wat hij allemaal had gedaan om de avond mogelijk te maken en antwoordde bits op de vraag of er dreigementen waren gekomen: ‘In de sociale media’. ‘O, dan zal het wel meevallen’, klonk het geruststellend vanuit die lui die gisteravond niet voor het voetlicht hoefden te treden. ‘’Dan blaast men daar van zich af en gebeurt er niets als het er op aankomt’.

Onderschatting dus

Voor mij was de binnenkomst ‘in gelid’ van de groep voetbalsupporters een bewijs dat ze waren gestuurd. Ik ging tijdens een van de vele bezinningspauzes tijdens het debat hun gelederen in om aan ze te vragen hoe zij van het debat wisten want er was van tevoren zeer weinig publiciteit aan gegeven. Mij werd niets anders verteld dan dat ik een ‘linkse homo’ zou zijn. Later vernam ik dat de voorman van de Bossche PVV op enig lokaal televisiekanaal aan het begin van de avond had opgeroepen de bijeenkomst te gaan verstoren.

Op dit punt zijn we dus aangeland.

Bij de oosterburen gaat men als politieke tegenstander elkaar op klaarlichte dag te lijf. Is dat ook in ons land de volgende fase? Ik heb daar geen zin. Hoe voorkom je dat rechts zich nog beter kan organiseren dan nu al het geval is? Want dat je hun organisatie moet aanpakken dat is voor mij al lang zo klaar als een klontje. Hun zogenaamde argumenten kennen we nu wel. Nu gaat het erom dat we kunnen voorkomen dat zij ons monddood maken… Hoe doe je dat, in deze tijd? In partijburootjes zul je niets meer van waarde vinden. Die kun je platbranden zoals in Duitsland gebeurt, maar dan heb je alleen maar mensen in gevaar gebracht en brand gesticht. Neen, hacken is hier het antwoord. Goede hackers, die kunnen vandaag al aan het werk...

(1) http://www.konfrontatie.nl/blog/node/1354
(2) Zie de serie Verlengen, met strafschoppen na, in Kleintje Muurkrant
(3) Psycholoog die werd betrapt op plagiaat en het manipuleren van statistisch onderzoek, draait tegenwoordig al weer lustig mee in het Bekende Nederlander-circuit op radio en tv. O Gij kinderen van de Graafseweg die gisteravond aan politiek deden, een goede raad: wil je elke dag gebraden eend op je bord en een verse eerstejaarsstudente in je bed, en ook nog overal mee wegkomen? Word dan academicus...

JoopFinland

Vrijheid voor Joke Kaviaar!

dinsdag, 08 januari 2019

Vandaag heeft de Hoge Raad de cassatie in de strafzaak tegen Joke Kaviaar (1) verworpen. Daarmee is een laatste obstakel dat het gevangen zetten van Joke nog in de weg stond, terzijde geschoven. Te vrezen valt dat haar aanhouding en opsluiting nu op zeer korte termijn zullen plaats vinden, waarna haar gevangenisstraf van in totaal twee en een halve maand een aanvang neemt.

Dit is de ontknoping van een strafzaak die al sinds 2011 speelt. In dat jaar werd ze aangehouden en dagenlang in isolement vastgehouden wegens het publiceren van vier artikelen op haar website. Daarin kritiseerde ze in scherpe bewoordingen de onderdrukking van vluchtelingen, en riep ze op tot verzet. ‘Opruiing’, vond het Openbaar Ministerie, en in januari 2013 veroordeelde een rechtbank in Haarlem haar daarom tot een gevangenisstraf.
In mei 2014 volgde hoger beroep: de veroordeling werd voor twee van de vier artikelen gehandhaafd, de gevangenisstraf gehalveerd tot twee maanden en van onvoorwaardelijk in voorwaardelijk omgezet. Daartegen ingestelde cassatie werd in 2015 verworpen.

In 2015 werd Joke tot twee weken celstraf veroordeeld wegens deelname aan een verstoringsactie tijdens een vergadering van de gemeenteraad in Zeist. Die richtte zich tegen de bouw van een gevangenis voor (gezinnen met) kinderen op het terrein van Kamp Zeist, het al bestaande detentiecentrum waar vluchtelingen opgesloten worden voorafgaand aan hun deportatie. Die had plaatsgevonden tijdens haar proeftijd van de opruiingszaak, zodat de voorwaardelijke straf alsnog in werking trad. Bij de twee weken kwamen dus nu de twee maanden gevangenis opgelegd in de opruiingszaak. Hoger beroep bevestigde de veroordeling, waarna ook hier cassatie volgde. Het is deze cassatie die dus vandaag is verworpen.

Zowel de celstraf van twee weken als de gevangenisstraf van twee maanden zijn nu onherroepelijk. Binnenkort zit Joke Kaviaar hoogstwaarschijnlijk dan ook in de cel. Opgesloten omdat ze zich verzette tegen onrecht, gevangengezet omdat ze zich uitsprak tegen dat onrecht. Die strijd gaat hoe dan ook door.

Joke Kaviaar zegt in een eigen verklaring dan ook: “Denkt de Neederlandse staat nu werkelijk door mij op te sluiten me van gedachten te doen veranderen? Lachwekkend!” Ze voegt er aan toe: “Ik ben nog lang niet klaar. Die staat met zijn grenzen is niets anders waard dan het omver werpen ervan. Het is tijd om verzet te mobiliseren. En snel ook. Omwille van de vrijheid om te leven, niet alleen te overleven.” Ook de cel zal haar niet doen zwijgen: “ik zal de tijd die jullie me af willen nemen tegen jullie gebruiken. Tijd om na te denken over vervolgstappen, nieuwe plannen. In de aanval. In woord en daad.” (2)

De Steungroep 13 September, gevormd om solidariteit met Joke in deze zaak te organiseren, blijft protesteren. Deze aanval op een vrijheidsstrijdster is een aanval op iedereen die haar of zijn nek uitsteekt tegen onrecht. De steungroep roept daarom op tot haar onmiddellijke vrijlating en vraagt mensen om die oproep in woord en daad te ondersteunen. Rechtstreekse steunbetuigingen aan Joke zijn eveneens zeer welkom. Binnenkort zal meer bekend worden gemaakt over de vorm die zowel deze steun als de strijd om haar zaak onder de aandacht te houden, kan aannemen.
Wat de Steungroep betreft is het motto: Vrijheid voor Joke Kaviaar!

(1)https://jokekaviaar.nl/
(2)https://jokekaviaar.nl/Grenzen-gevangenissen-rijp-voor-de-sloop.html

Steungroep 13 September

Ecologische strijd - klassenstrijd - strijd voor ecosocialisme

vrijdag, 04 januari 2019

Recentelijk reageerde ik onder de titel “Ecologische strijd is klassenstrijd’, op een stuk van Bender met de titel ‘Ecologische strijd of klassenstrijd’. Bender reageerde daar weer op onder de veelzeggende kop ‘Ecologische strijd is persoonlijk'. Daarin geeft hij niet alleen zijn/haar opvatting maar vraagt ook op verschillende punten om verduidelijking van mijn standpunt. Daarom een poging tot verheldering.

Socialisme
Uit het feit dat in mijn stuk het woord ‘socialisme’ niet voorkomt concludeert Bender, dat ik ‘niet aan socialisme moet denken’, en dat ik dat een ouderwetse benadering vind. Op dat punt kan ik hem/haar volledig gerust stellen, niets is minder waar. Al een halve eeuw beschouw ik mezelf als een socialist en de ‘S’ in de naam van de politieke organisatie (https://www.grenzeloos.org/node/1280?language=nl) waar ik al vele decennia lang actief lid van ben staat voor niets anders dan Socialistische.

Het probleem met de term socialisme is echter dat het - net als vele andere termen uit het linkse woordenboek - in de loop van de tijd zeer uiteenlopende betekenissen heeft gekregen. Ruim een eeuw geleden was de betekenis van socialisme samen te vatten als: een maatschappijvorm waarin de heerschappij van de kapitaalsbezitters (de bourgeoisie) vervangen is door de heerschappij van het proletariaat en als gevolg daarvan niet het streven naar winst, maar het voldoen aan maatschappelijke behoeften centraal staat. ‘Proletariërs aller landen verenigt u’, was de strijdkreet van socialisten.

In 1914 ruilde een groot gedeelte van de toenmalige ‘socialisten’, het ‘proletariers aller landen verenigt u’ in voor ‘proletariers van mijn land verenig u achter de bourgeoisie van mijn land om ten strijd te trekken tegen de proletariers van andere landen’. En zij bleven zichzelf socialist noemen. Ook vandaag de dag hebben we ‘socialisten’ die zich inspannen om het neoliberale kapitalisme overeind te houden; om de Griekse bevolking te laten bloeden ten behoeven van de winsten van de Noord Europese banken; ‘socialisten’ die vinden dat we vluchtelingen en gelukzoekende migranten zo ver mogelijk van onze grenzen onder mensonterende omstandigheden in kampen vast moeten houden; en dan zijn er ook nog steeds mensen die vinden dat de bureaucratische dictatuur in de Sovjetunie en haar vazalstaten of in het huidige Noord Korea als ‘socialisme’ aangeduid kan worden.

Het gebruik van de term ‘socialisme’, behoeft dus wel enige nadere duiding. Vandaar dat ik het in mijn vorige bijdrage niet over socialisme, maar over post-kapitalisme had. Hoe vaag de term ook is, hij heeft in ieder geval het voordeel dat het duidelijk is dat het om een niet (meer) kapitalistische economie en maatschappij gaat, dat er van een breuk met het kapitalisme sprake is.

“Moet ik me daarbij een economie voorstellen waarin de productiemiddelen in privé-eigendom blijven? Of moet ik dan toch eerder denken aan genationaliseerd privé-eigendom? Aan plan-economieën?”, vraagt Bender. Om daar in een paar zinnen antwoord op te geven: Het kenmerk van het kapitalisme is de scheiding tussen de productiemiddelen (die in handen zijn van kapitaalsbezitters) en de producenten (de arbeidersklasse), die slechts in haar bestaan kan voorzien door haar arbeidskracht aan de kapitaalsbezitters te verkopen. Een post-kapitalistische (socialistische) maatschappij betekent in mijn visie dan ook in de eerste plaats dat die breuk opgeheven wordt. Dat de producenten weer de zeggenschap krijgen over de productiemiddelen. Dat betekent het in gemeenschapsbezit brengen (socialiseren) van die productiemiddelen.i Hoe dat zelfbeheer precies vorm zal krijgen, welke organen daarvoor gecreëerd zullen worden, wat de relatie tussen producenten en consumenten en andere belanghebbenden zal zijn en hoe decentrale en centrale planning gecombineerd wordt zal de toekomst leren.

Ecosocialisme
Lang hebben socialisten (de echte dus, die een breuk met het kapitalisme voorstonden) gedacht dat voor de overgang naar het socialisme de vernietiging van het bestaande (burgerlijke) staatsapparaat en het vervangen daarvan door een nieuw staatsapparaat (radenrepubliek) plus de overname van de macht in de bedrijven voldoende was. En dat de door het kapitalisme ontwikkelde techniek (gebaseerd op grootschaligheid, fossiele brandstoffen en snelle vervanging van producten) onaangetast kon blijven. De afgelopen decennia heeft pijnlijk laten zien dat dat niet zo is. Zoals de oude Marx al stelde is het kapitalisme niet alleen gebaseerd op de uitbuiting van de arbeidskracht maar ook van die van de natuur (de twee bronnen van rijkdom).

Inmiddels is het voor steeds meer socialisten duidelijk dat wil de mensheid op langere termijn overleven er van een fundamentele andere relatie met de natuur sprake moet zijn. Dat inzicht wordt vaak aangeduid met ecosocialisme (https://www.grenzeloos.org/content/wat-ecosocialisme-2). Ecosocialisten gaan er van uit dat de ecologische crisis het gevolg is van het kapitalisme en dat een groen kapitalisme onmogelijk is. En dat ecologische strijd ook klassenstrijd is en moet zijn.

En de rijkaard leeft zelfzuchtig voort…
Bender ziet dat anders. Hij/zij pleit voor een persoonlijke ecologische strijd, ‘een eenvoudig leven’. Hij/zij is geen socialist (want niet tegen privébezit) en gelooft dat het proletariaat (de arbeidersklasse) niet meer bestaat omdat ‘we allemaal tot consumenten zijn gemaakt’ en als klap op de vuurpijl vindt hij/zij dat de rijken hun leven maar gewoon voort moeten zetten. ‘Dat er een paar rijken rondlopen, dat kan me geen ene zak schelen’, schrijft hij/zij uitdagend.*

Dat laatste lijkt me de kern van het probleem van Benders benadering. Want die paar rijken worden niet alleen steeds rijker (https://www.theguardian.com/business/2018/apr/07/global-inequality-tippi...), ze hebben ook de economische en de politieke macht. Het kapitalisme is niet alleen een economisch systeem, het is vooral een maatschappelijk systeem waarbij de kapitaalsbezitters en hun zetbazen de macht hebben. Het mislukken van het afschaffen van de dividendbelasting is hier de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt en krijgt juist daarom zo veel aandacht. Het klimaatakkoord, waarin gepleit wordt voor verhoging van de lasten voor de huishoudens en subsidies voor de bedrijven, bevestigt dat maar weer eens.

Wie denkt dat de ecologische crisis bestreden kan worden zonder de rijken en de superrijken aan te pakken, staat buiten de realiteit. Natuurlijk is een pleidooi voor een soberder leven prima, maar voor de ecologische crisis is gezamenlijke, maatschappelijke en politieke actie nodig.

De oplossing van Bender komt neer op: wie zich het probleem voldoende bewust is en het zich kan permitteren vermindert zijn/haar consumptie; degenen die dat niet kunnen of willen (zoals in de ogen van Bender de Franse gele hesjes) worden gekapitteld en de rijken kunnen hun gang gaan. Als we die aanpak volgen (en in feite is dat ook wat er nu gebeurt) zal het resultaat desastreus zijn. De ecologische crisis zal er niet mee worden opgelost. En uiterst rechts zal zich steeds verder kunnen versterken. Want als links er niet in slaagt om aan te sluiten bij de terechte onvrede onder brede lagen van de bevolking, zich niet woordvoerder van die onvrede weet te maken en de strijd weet te richten op de oorzaak van de problemen, houdt uiterst-rechts de wind in de zeilen.

De door mij bepleite ecosocialistische aanpak kan erg ver weg en utopisch lijken. Links en vooral uiterst-links is de afgelopen decennia steeds verder verzwakt en heeft het ook op het vlak van de ecologische strijd vaak af laten weten. Maar helaas wordt de ecologische crisis (en dan met name de klimaatcrisis) steeds ernstiger, zichtbaarder en voelbaarder. Daardoor stijgt de kans dat mensen open gaan staan voor een werkelijke oplossing. Of die ook gerealiseerd kan worden hangt af van de strijd die er voor wordt gevoerd. Ook hier gelden de profetische woorden van Rosa Luxemburg: socialisme of barbarij. Laten we strijden voor het eerste.

* Het onteigenen van de productiemiddelen is natuurlijk iets anders dan het opheffen van privébezit, waar Bender het over heeft als hij/zij schrijft: ‘Ik ben geen tegenstander van privébezit. Ik ben geen socialist. De geschiedenis heeft wat mij betreft duidelijk gemaakt dat socialisme tot niet veel goeds leidt.’ Het is ook iets anders dan nationalisatie onder kapitalistische verhoudingen waarin bedrijven staatsbezit worden en verder in een kapitalistische markt blijven functioneren.

Willem Bos

Hebben de gele hesjes afgedaan?

donderdag, 03 januari 2019

Ging pas eens kijken bij de gele hesjes. Er was een protest aangekondigd op de laatste zaterdag van het jaar op het Plein in Den Haag. Het protest verliep over het algemeen rustig waarbij het een paar keer een beetje uit de hand liep, met een stuk of wat arrestaties tot slot. De vraag is of de gele hesjes door gaan en zo ja, hoe?

Plein, 29 december

Zo´n 150-200 mensen verzamelden zich op het Plein voor een protest dat volgens Nu.nl niet was aangemeld en ter plekke was gedoogd door de burgemeester van Den Haag.
Veel demonstranten droegen een geel hesje, enkele tientallen hadden achterop een of andere boodschap. Zoals de ´NOS = nepnieuws´stikker, een Rutte-sjabloon (met de neus van Pinokkio) of een zelf geschreven tekst (zoals ´B.N.K.-I.R.C. Nexit´). Ik zag een spandoek met kritiek op belastingontduiking met hulp van de Nederlandse staat, een rode vlag met witte ster en een of twee Nederlandse vlaggen. Iemand liet ´Stand up for your right´ horen via een draagbare muziekinstallatie, een groene rookpot werd aangestoken en een stevig stuk vuurwerk ging af. Via megafoons werden slogans geroepen of lange aanklachten voorgelezen (slecht verstaanbaar op afstand) en anderen waren druk met elkaar aan het discussiëren.

Kort na het begin sprak een agent een demonstrant, gehuld in de Nederlandse vlag, aan en vrijwel meteen bemoeide zich een groep andere demonstranten ermee. Een hoop rumoer en in no-time gingen 10 Nederlandse vlaggen en gebalde vuisten omhoog (had veel weg van de SiegHeil-groet, maar dan zonder de open hand). Op het gele hesje van een van de vlagdragers stond ´Eigen volk eerst´. Er werd stemming gemaakt met geschreeuw en leuzen (´Wij zijn het volk´, ´Power to the people´ en ´Rutte, rot op´), er waren verbeten gezichten en vingers die richting politie priemden. Meteen kwamen andere agenten aangerend en werd er een linie met wapenstok geformeerd. De boel liep niet uit de hand doordat de politie zich kort daarna zich weer terugtrok.
Later waren er nog een paar kleine incidenten, na een zebrapad-actie en een tramblokkade-actie in de buurt van het Plein, waarbij de politie met helm en wapenstok charges uitvoerde en de straten naar de Haagse binnenstad afzette. En nog later was er flink tumult toen de demonstranten vanaf het Plein naar het Binnenhof wilden gaan. Een paar van hen werden gearresteerd. Op verzoek van de burgemeester werd het protest ontbonden en gingen de overige demonstranten weer rustig huiswaarts.

(Hoe) gaat dit verder?

Volgens Rob Lubbersen (Konfrontatie 13 december) gaat de (Nederlandse) gele hesjesbeweging - net als de Occupy-beweging - van grote beroering naar grote stilte. Zonder samenhang, concrete eisen, gebundelde kracht en uithoudingsvermogen wordt het niets, ondanks de enorme onvrede van destijds die er nog steeds is. En Kees Stad (Konfrontatie 3 december) beziet de beweging vooral als een krachteloze kopie van wat er in Frankrijk gebeurt en als een kansloze poging van Nederlands extreemrechts om een anti-migratie-agenda en andere rechtspopulistische onzin te promoten.

Ja, het kan zijn dat deze Nederlandse protestbeweging binnenkort een stille dood sterft. Voor zover ik weet, neemt het aantal lokale initiatieven niet toe, evenmin als het aantal deelnemers aan gezamenlijke protesten zoals zaterdag in Den Haag. Op een foto die ik pas kreeg toegestuurd staat de compilatie van 18 eisen die de ronde doet in de gele hesjesbeweging (´Onze standpunten´). Een raar mengsel van links- en rechtspopulistische eisen. Een weerslag van wat er aan onvrede speelt, maar zonder samenhang en analyse over waar het naar toe zou moeten gaan, en hoe.

Zaterdag was de aanwezigheid van een extreemrechtse groep onmiskenbaar. En die deed veel moeite om stemming te maken en nam zo te zien het initiatief tot de straatacties en tot het Binnenhof-oploopje. En, ja, dit kan de laatste oprisping zijn geweest van extreemrechts om in geel tenue hun agenda te promoten.

Maar de provinciale staten-verkiezingen van 19 maart en vooral de europese parlementsverkiezingen van 23 mei komen er aan. En het zou me daarom niet verbazen als extreemrechts juist inzet op het uitbouwen van de gele hesjesprotesten tot een platform voor een rechtspopulistische agenda. Tegelijkertijd met een ´offensief´ via de sociale media. Om met de ´stem van de ontevredenen´ flink stemming te maken tegen de regering Rutte en de Europese Unie en binnen de context van soortgelijke initiatieven in Europa.

Een dergelijk extreemrechts offensief zou natuurlijk om een sterk tegengeluid en een duidelijke tegenrichting vragen, onder andere (of juist) via de gele hesjesbeweging. Bijvoorbeeld door deelname aan de protesten en daar laten zien dat er ook andere eisen, symbolen en analyses zijn. En door het opzetten van lokale groepen en het aangaan van de discussie op straat over waarden, praktijken, organisatie en democratisch structureren (zoals Léon van Alternative-Libertaire Luik betoogt in ´Voor zwart-rode hesjes!´). En ook door het opzetten van eigen sociale media-kanalen.

En misschien is het - los van wat extreemrechts wel of niet doet – belangrijk om de gele hesjesbeweging te zien als een geschikt organisatieplatform voor een andere inhoud. Want de precarisering en uitsluiting nemen toe terwijl het kapitalisme aankoerst op een klimaatcrisis en een nieuwe financieel-economische crisis.

'Mijn motto is ´Alles zullen we eerlijk delen: zeggenschap, vermogen, productiemiddelen, werk en een plekje onder de zon´).

Taco van Dommels

Op naar de vereniging van links

maandag, 31 december 2018

De redactie van Konfrontatie berichtte me in haar gebruikelijke herinnering, een paar dagen voor de beoogde plaatsing van de 'blog': 'Je bent uitverkoren om het jaar uit te luiden'. Misschien werden met deze uitverkiezing op de geplande datum van 31 december een jaaroverzicht en voorkeurslijstjes verwacht. Best verleidelijk met de gelukstelegrammen van Rutte aan de bijna één miljoen mensen die in een langdurige armoede verkeren. Of de tevreden mededeling van de koning dat 'een beter Nederland begint in kleine huisjes', terwijl hij zijn nieuwe woning had laten 'renoveren' voor 59 miljoen euro, waar afgelopen jaar nog eens drie miljoen 'onvoorziene kosten' bij kwamen. Twee heren met voorkeur nul die zonder enige schroom hun boosaardige vervreemding tonen.

Of in de buurt van links, de onwaarachtige aanvallen door Lodewijk Asscher op de ooit politieke vrienden van de VVD. Of het gejuich van Jesse Klaver bij de komst van de 'vernieuwende' Macron. De oud-bankier die er tijdens zijn verkiezingscampagne geen geheim van maakte de vakbeweging aan banden te willen leggen en de 35-urige werkweek af te schaffen. Nee, zo'n bijna dramatische opsomming wordt het niet. De keuze is gevallen op een klassieke uitspraak van Marx: 'Inderdaad staat de internationale belijdenis van het programma nog oneindig diep beneden die van de vrijhandelspartij.' Een actualisering zou wel eens wat ongemakkelijk kunnen uitpakken.

Ongemakkelijke overpeinzingen
Marx doelde in 1875 op het nieuwe programma van de gefuseerde sociaaldemocratische arbeiderspartij in Duitsland. Hij vond haar internationale oriëntatie en organisatie mager en bovendien fundamenteel tekortschieten ten opzichte van de kapitalistische productiewijze en in haar kielzog de liberale en conservatieve partijen. In de loop van de jaren kreeg Marx' uitspraak de algemene betekenis van 'rechts heeft zijn zaakjes aanzienlijk beter voor elkaar dan links'. Een toepassing op de Nederlandse verhoudingen is, hoe summier ook, de moeite waard. Met als kanttekening dat rechts en links ruim worden opgevat, respectievelijk bevestiging van en kritiek op het bestaande.

Rechts, overtuigend. Ondernemers, hun topmanagement, organisaties en partijen als de VVD tonen in hun denken en handelen een vanzelfsprekende overeenkomst. Vaak ongeschreven en niet gebonden aan beslissende momenten. Aanvallend, aanpassend of verdedigend. Overduidelijk tijdens een economische en/of politieke crisis, waarin gezamenlijke belangen het winnen van de onderlinge verschillen en interne concurrentie. Een georganiseerd opportunisme dat rust op macht en kapitaal. Verhoudingen die meer dan ooit uitgedragen worden door (nieuws-)media met sturende opvattingen en geselecteerde feiten. Onder meer door de privatisering van staatsactiviteiten krijgt het ondernemersdenken steeds meer invloed op het werken, wonen en leven. De vele advies-, onderzoeks- en planbureaus doen 'de rest'. Want wie heerst, bepaalt de ideologie. Met als bijzonderheid van vandaag dat de beheersten zich leren beheersen: zelfbestuurde gedragscontrole.

Links, problematisch. Een gemeenschappelijke typering van partijen, vakbeweging en sociale organisaties blijft al snel hangen bij wensen voor sociale rechtvaardigheid, minder inkomensverschillen, bescherming van de zwaksten en zorgen over klimaat en milieu. Vaak voorzien van morele begrippen als 'respect', 'eerlijk'. 'fatsoenlijk' en 'toekomstbestendig'. Samenwerking is niet vanzelfsprekend. Politieke partijen zijn de maat, waarin vakbonden en bijvoorbeeld milieugroepen zich kunnen voegen of niet. Terugkerende voornemens voor een gezamenlijk optreden stranden op verschillen in opvatting en strategie. De afzonderlijke programma's monden, zeker in verkiezingstijd, uit in onderling bekvechten en benadrukken van het eigen gelijk. Klein links, vol revolutionaire hoop, neigt zich te profileren door een onverbiddelijke kritiek op 'overig links' en weet geen verbindingen te leggen. De ontwikkeling van een gezamenlijke 'alternatieve' ideologie heeft geen prioriteit.

Rechts komt ermee weg
Ook zonder een overzicht liggen de illustraties voor het oprapen. Een keuze tot drie. Eerst de gruwel van de dividendbelasting, een kabinetsgeschenk aan de aandeelhouders van met name grote bedrijven die een gegeven paard niet in de bek wensen te kijken; in dank aanvaard, goed voor ons en ook nog voor jullie werkgelegenheid. Links verzette zich maandenlang, Rutte trok het plan met een ijzige glimlach terug en kwam zonder enige aarzeling met een even ondernemersgezind alternatief. De kritiek van links bleef staan, maar luwde; een gezamenlijke protestmobilisatie van medestanders kwam er niet. De triomf van rechts straalde. Klus gedaan, op naar de volgende.

Dat was de witwaspraktijk van onder meer de ING. Een begrip dat de begeleiding van crimineel geld verhult. Een straf kon niet uitblijven. Voor de bank een peulenschil, niet eens een miljard euro, maar voor het leger bijstandtrekkers een aangename leeftocht. Met opnieuw de ING als voorbeeld riep de onbeschaamde verrijking van één of meer directeuren een massale verontwaardiging op. De Tweede Kamer was na een 'verhoor' van een paar minuten gerustgesteld, het bleek een 'inschattingsfout' te zijn. Onhandig natuurlijk, maar menselijk. Links was opnieuw of nog steeds boos, maar volstond met een verontwaardiging die nauwelijks over de muren van het parlement reikte.

Een derde illustratie tot slot. De rechtse zorgen over de versnellende verhitting van het klimaat zijn zo laat en bovendien zo selectief dat kennelijk ook Wassenaar en Bergen er last van krijgen. Links heeft zijn vertegenwoordigers in de verschillende klimaattafels, PvdA coryfee Samsom glimt met VVD-collega Nijpels over de resultaten. Ze vinden het een beetje jammer dat de CO2 heffing het niet haalde, maar daar staat tegenover dat de ondernemersorganisatie VNO-NCW inmiddels volop deelneemt. Maar hoe zit het dan met de afwijzing van het 'klimaatakkoord' door vijf milieuorganisaties en de FNV? Het is een vers bericht van zo'n tien dagen oud. Een uitgelezen mogelijkheid voor links niet alleen de betrekkelijkheid
van het akkoord aan de kaak te stellen, maar ook zeer herkenbaar in het
openbaar de vrijwaring van de vervuilende ondernemers scherp tegenover
de ongrijpbare kosten te plaatsen die de 'gewone vrouw en man' te
wachten staan.

Inderdaad links is matig, schiet te kort en laat mogelijkheden liggen om zich gezamenlijk te weer te stellen tegen rechts. Een recente 'kans' is een aanval op het door rechts gestuurde klimaatakkoord. Navranter is de stilte over de weigering van de vakbeweging om in te stemmen met de rechtse aantasting van het pensioenstelsel, één van de laatste voorzieningen die zowel sociaal als collectief zijn. Het lijkt er veel op dat de aanstaande verkiezingen van de Provinciale Staten meer door angst voor rechts dan door strijd tegen rechts worden beheerst. Laat dat voor klein links betekenen, hoe moeilijk het ook is, volledig in te zetten op de vereniging van links in plaats van de koestering van het eigen gelijk.

Hans Boot

Ecologische strijd is persoonlijk

donderdag, 27 december 2018

Het lijkt een ironische speling van het lot lot voor de gedachten-uitwisseling dat in mijn stuk (Ecologische strijd of klassenstrijd) het woord 'kapitalisme' niet voor komt en in Willem Bos' reactie op mijn stuk (Ecologische strijd is klassenstrijd) het woord socialisme niet te vinden is. Alsof ik een groot voorstander van kapitalisme zou zijn en Bos niet aan socialisme moet denken.

Laat ik voorop stellen dat ik me qua woorden en deels qua strekking voor een groot deel goed in Bos' stuk kan vinden. Ik kan het bijvoorbeeld volledig eens zijn met de volgende beschrijving van wat hij noemt een post-kapitalistische economie:
«Een economie die prioriteit legt bij de noodzakelijke levensvoorwaarden van alle mensen: voeding, huisvesting, kleding, zorg, onderwijs en cultuur. Een economie waarin zorgzaam wordt omgegaan met mensen, alle mensen, en met het milieu. Een economie waarin het niet om meer, meer, meer gaat, maar om beter en genoeg« 

Een dusdanige economie lijkt me een behartenswaardig streven. Maar ik zie niet zo goed hoe zo'n economie bij Bos er dan structureel uit zou moeten zien. Moet ik me daarbij een economie voorstellen waarin de productiemiddelen in privé-eigendom blijven? Of moet ik dan toch eerder denken aan genationaliseerd privé-eigendom? Aan plan-economieën? In Bos' stuk vind ik geen aanwijzing hiervoor. Ik hoor alleen dat deze economie bereikt kan worden door klassenstrijd.
Maar net zoals Bos het woord 'Socialisme' vermijdt en het dus toch een ouderwetse benadering lijkt te vinden voor een maatschappelijke oplossing en als theoretische categorie, zo vind ik zelf het woord 'Kapitalisme' een ouderwetse en haast onbruikbare (strijd-)categorie. Ik ben het een beetje zat om 'het' kapitalisme voor alle ellende in de wereld verantwoordelijk te maken. Het is ongetwijfeld een prachtige verzamelnaam en strijdcategorie, je tegenstander is gemakkelijk geidentificeerd. En het suggereert een alternatief … 'het post-kapitalisme' dus.

Het zou me plezier doen als Bos en ik het eens zouden kunnen zijn dat we: in een maatschappij leven die voor een groot deel beheerst wordt door grote bedrijven die veelal slechte en ecologisch verwerpelijke producten maken in veel te grote getale met als enige doelstelling zoveel mogelijk winst te maken. En met als sociaal bijverschijnsel een uitbuiting op de werkvloer in westerse landen (al is dat door de sociaal-democratie beheersbaar geworden) als ook (en met name) van landen van waaruit ze de basisproducten halen. Dat we in zo'n maatschappij leven. Economisch gezien. Een maatschappij van steeds steeds meer ... consumeren.

Nu de klassen: mijn stelling beperkte zich inderdaad uitsluitend tot onze westerse en voornamelijk Westeuropese verhoudingen. In dat krachtenveld bevindt de beweging van de gele hesjes zich dan ook. En ik blijf ook staande houden dat wat betreft de traditionele klassenverhoudingen in proletariers en eigendom, er geen oorspronkelijke proletarische verhouding meer bestaan. De consumptie-maatschappij heeft van alle mensen consumenten gemaakt. En in die constellatie heb je Hoog-consumptie, middelmatige consumptie, en minimale consumptie. De gele hesjes bevinden zich tussen de tweede categorie (het merendeel) en de derde categorie (ik heb zeer weinig gekleurde mensen bij de gele hesjes gezien, bijvoorbeeld). En dat er financieel misstanden zijn wil ik graag onderschrijven. Maar altijd in vergelijking tot de hoog-consumptie doe je dat dan. De gele hesjes vinden dat ze te weinig te consumeren hebben in vergelijking tot de hoog-consumptie-categorie.

Maar gaat de strijd die de gele hesjes voeren om het omverwerpen van onze economische verhoudingen? Is het in de visie van Bos een anti-kapitalistische pro-ecologische klassenstrijd? Nee, het gaat veeleer om de toegang tot het kapitalisme, tot meer deelname aan de heersende economie. Tot meer rechtvaardigheid IN die verhoudingen. Ik sta daar sympathiek tegenover wat de 'rechtvaardigheid' betreft. Maar niet wat de uiteindelijke wensen betreft. En dat is toch om meer om te consumeren te hebben. 'Je ne veux plus que survivre mais finalement vivre' ('ik wil niet meer alleen overleven, maar eindelijk eens leven') was een veelvuldig gehoorde uitspraak van deelnemers aan de betogingen.

Voordat ik overga op mijn eigen kijk op strijdwijzen wil ik nog twee dingen naar voren halen uit de tekst van Bos.
Bos onderschrijft het idee dat met veel consumeren de wereld naar de knoppen gaat. En ook hij verwacht dat mensen het met minder aan moeten doen. Maar hij zegt daarnaast dat 'de bevolking' ook wel behoorlijk is geimpregneerd door de reclame en de reclame-industrie. Er is een «ongelooflijke sociale druk om te consumeren en om op een bepaalde manier te consumeren». Met dat inzicht, die structurele omstandigheid die de reclame-industrie op het dagelijkse leven uitoefent, wil 'men' (linkse theoretici) feitelijk verklaarbaar maken dat onze samenleving niet aan z'n lot kan ontsnappen om 'en masse' te consumeren. Dat het logisch is dat mensen er geen weerstand aan kunnen bieden. Dat de mensen ingesnoerd zijn in een infernale loop naar hun ondergang. Structureel. Zo werkt namelijk HET kapîtalisme.

Die redenering mag juist lijken. Maar toch begrijp ik die redenering niet. Ik vraag me dan altijd af waarom mensen als Bos (en ik), in dezelfde structuur ingesnoerd, wél weerstand lijken te kunnen bieden en waarom anderen dat inzicht om minder te consumeren niet hebben Met structurele verklaringen worden vrijheid en verantwoordelijkheid niet weggepoetst, wat mij betreft. Een structuur, en zeker een structuur waarvan je weet hoe hij werkt, is toch geen vrijbrief om je verantwoordelijkheid op te geven? En ik ben er zeker van dat iedereen in onze maatschappij weet hoe reclame werkt, dat het de reclame er om gaat om lekker veel te verkopen. Mensen zijn geen kleine kinderen meer en willen of willen niet consumeren.

Dringender nog dan onze eigen ondergang is, in de woorden van Bos, het feit dat onze economische organisatie in het Noorden grote rijkdom creëert (dat dus blijkbaar wel) en in het globale Zuiden grote armoede. Bos doet alsof ik dat zou ontkennen omdat ik het niet noem. Anti imperialisme is juist één van mijn politieke drijfveren. Maar deze omstandigheid betekent toch maar één ding: weg met dat consumptiepatroon. Uitbuiting van het globale Zuiden is inderdaad al eeuwen aan de gang en dat mag nu ook eindelijk wel eens stoppen. Maar stoppen we dat door mensen 500 euro extra te geven?

Ik ben geen tegenstander van privé-bezit. Ik ben geen socialist. De geschiedenis heeft wat mij betreft duidelijk gemaakt dat socialisme tot niet veel goeds leidt. Meer zal ik daar niet over zeggen, we kunnen er boeken vol over schrijven. Dus in een socialisme zal ik het heil van een 'komende' samenleving niet zoeken. Maar ik ben voor kleinschaligheid in creativiteit op alle vlakken. Wat voeding betreft, kleding, cultuur … ik ben voor EENVOUD. Dat verlangen loopt niet parallel met het bestaan van de huidige economie van grote bedrijven en hun verlangen naar meer meer meer consumeren met alle negatieve gevolgen van dien.

Om een lang verhaal kort te houden: ik weet niet hoe Willem Bos klassenstrijd nu precies voor zich ziet; maar als het aan mij ligt kan de hele bevolking de grote bedrijven volledig plat leggen door simpelweg daar zo min mogelijk te kopen (boycotten noem je dat). Daar kun je voor kiezen, dat is een persoonlijke keuze, en die vrijheid heeft iedereen. Zeker hier in West Europa. Dat er een paar rijken rondlopen, dat kan me geen ene zak schelen. Ik doe wat ik wil doen. En wat de rellen in Parijs betreft, daar kan ik heel goed mee leven. Laat ze de banken en luxe winkels maar kapot slaan. Dat is tenminste een signaal de goede richting op. Maar je kunt ook anders leven, en daar gaat het wat mij betreft om. Om met een variant op een oude leus ('het persoonlijke is politiek') te eindigen: ecologische strijd is persoonlijk.

Bender

2018: Het jaar van de onredelijken

dinsdag, 25 december 2018

De wereld is bijziend geworden. Dit is de enige mogelijke conclusie die je kunt trekken als je naar het afgelopen jaar kijkt. De kortetermijnbelangen kregen meer gewicht dan de vraagstukken van de lange termijn. Terwijl hun gewichtigheid een tegenoverstelde benadering zou rechtvaardigen.

Zo heb je de gele hesjes die een ware opstand organiseerden in Frankrijk. De aanleiding was de verhoging van de brandstofaccijnzen die Macron wilde invoeren als onderdeel van een pakket aan milieumaatregelen om de CO2-uitstoot te verminderen. De gele hesjes waren niet in staat om hun financiële probleem, het niet halen van het einde van de maand, in perspectief te zien met het existentiële probleem, het niet halen van het einde van de eeuw.

En wat te denken van het klimaatakkoord. Terwijl de wetenschappelijk wereld al jaren de ene alarmbel na de andere laat afgaan, zijn er nog steeds landen en bedrijven die de economische groeicijfers als enige meetlat nemen waarlangs de klimaatwerkelijkheid wordt gelegd. De groeicijfers dicteren en de klimaatwerkelijkheid moet zich voegen. Het is echter zonneklaar dat die klimaatwerkelijkheid zometeen de economie gaat dicteren en zal zorgen voor enorme verliescijfers. Maar ja, dat duurt nog even en is nu dus niet van belang.

En dan had je natuurlijk ook nog de Brexit. Okay, ik ben ook nooit een voorstander geweest van een Verenigd Europa, maar het is wel de realiteit waarin we nu leven. De Engelse bevolking heeft zich door middel van een referendum uitgesproken om de EU te verlaten, maar zich onvoldoende gerealiseerd wat voor enorme consequenties dit zal hebben. Noord-Ierland wordt de buitengrens van de EU waardoor de open grens opgeheven zal gaan worden. Dit legt een bom onder het Goede Vrijdag-akkoord. “The Troubles” liggen weer op de loer. Maar de keuze om de EU te verlaten zal nog een andere prijs hebben. De economie zal een geweldige dreun krijgen met werkloosheid en sociale onrust als gevolg. De Britten hebben zich laten leiden door onderbuiksentimenten en hebben de waarschuwingen van de experts in de wind geslagen.

Misschien was het dieptepunt van dit jaar toch wel het dooretterende vraagstuk over wel of geen prik. Massaal wordt er geloof gehecht aan de praatjesmakers in de sociale-media-bubbel die de grootst mogelijke lariekoek over vaccinaties de wereld in slingeren. Alle loze beweringen zijn eenvoudig feitelijk te weerleggen, maar de charlatans worden als betrouwbaar gezien terwijl de werkelijke experts aan de kant worden gezet. Levensgevaarlijk! Door de dalende vaccinatiegraad krijgen dodelijke ziektes weer de kans de kop op te steken, zoals de recente kinkhoest-uitbraak bewees.

Hoe is dit toch allemaal mogelijk geworden? Hoe heeft het in hemelsnaam zover kunnen komen? Het antwoord is simpel, maar daarom niet minder verontrustend. De macht is toegekomen aan het klootjesvolk; de onbenullen. De experts zijn aan de kant geschoven. Ze worden niet meer vertrouwd of simpelweg terzijde geschoven omdat hun bevindingen even niet zo goed van pas komen. De politiek dreigt feitenvrij te worden. Het ontstane gat wordt opgevuld door ongefundeerde en kortzichtige sentimenten. De politiek moet weer de regie nemen en op basis van redelijkheid, standpunten innemen die verder reiken dan het hier en nu. De politiek moet weer lef tonen.

En dan te bedenken dat we mogelijkerwijs aan de vooravond staan van het invoeren van het bindend referendum. Wij, simpele zielen, zouden dan verregaande macht krijgen om bindende uitspraken te doen over zaken waar 99% de ballen verstand van heeft. Hier komen ongelukken van. Nee, zolang het klootjesvolk weigert te luisteren naar de adviezen van de experts en zolang er de overtuiging bestaat dat een fietsenmaker een gefundeerd besluit kan nemen over uittreding uit de EU, dat een boer de reikwijdte overziet van de herinvoering van de gulden, zolang ……

Zolang ben ik faliekant tegen het invoeren van het bindend referendum.

Pietje Rebel

Ecologische strijd is klassenstrijd

vrijdag, 21 december 2018

Begin deze maand publiceerde Bender op Konfrontatie een commentaar onder de veelzeggende titel ‘Ecologische strijd of klassenstrijd’. De eerste zin van het stuk luidt: ‘We weten allemaal dat de wereld naar de knoppen gaat als we niet met z'n allen drastisch ons consumptie-peil gaan verlagen.’ En zijn conclusie is dat we de klassenstrijd maar moeten laten zitten want: 'Klassenstrijd is verleidelijk, als symbool wel goed, maar we zullen toch anders moeten gaan leven.’ Dat vraagt om een reactie.

Als concreet voorbeeld verwijst Bender naar de strijd van de Franse gele hesjes, waarover hij/zij schrijft: ‘Maar als je nu al geen 7 cent voor je benzine extra wil betalen, wil je dat straks dan ineens wel?’ In navolging van Macron is Bender blijkbaar van mening dat het bij de Franse verhoging van de belasting op auto-brandstof om een milieumaatregel ging. Maar zo is het niet. Zeventig procent van de werkende Fransen moet met de eigen auto naar het werk, om de eenvoudig reden dat er geen openbaar vervoer is. Een groot deel van de Fransen op het platteland heeft een auto nodig om boodschappen te doen, omdat de grote weilandwinkels al lang de strijd met de kleine winkels in de dorpskernen hebben gewonnen. Voor al die mensen is de auto verre van een luxe. Een verhoging van de kosten van het autogebruik zal voor deze mensen dan ook nauwelijks tot een vermindering van het aantal autokilometers leiden. De verhoging van de kosten daarvoor maakt wel dat ze aan het einde van de maand steeds minder geld over hebben.

Als Macron werkelijk het autogebruik had willen terugdringen dan had hij heel andere maatregelen moeten nemen, zoals het drastisch verbeteren en gratis maken van het openbaar vervoer. De verhoging van de belasting op auto-brandstof is ook maar één van de maatregelen van Macron waar de gewone Fransen door worden getroffen. Sinds de ultra neoliberale president aan de macht kwam heeft hij alles in het werk gesteld om de rijken en de grote bedrijven te behagen en de gewone Fransen voor de kosten op te laten draaien. Dat heeft tot de beweging van de gele hesjes geleid.

Minder consumeren
Bender heeft natuurlijk groot gelijk als hij/zij stelt dat we drastisch minder moeten gaan consumeren omdat anders de wereld naar de knoppen gaat. Maar betekent dat dat de gewone Fransen meer voor hun noodzakelijke vervoer moeten gaan betalen terwijl ook in Frankrijk een beperkte groep rijken zwemt in het geld en een enorme ecologische voetafdruk heeft? Misschien moeten we eerst eens kijken waar die waanzinnige verschillen vandaan komen en waarom die consumptie zo hoog en zo verspillend is.
De oorzaak daarvan ligt in de manier waarop de economie in de huidige wereld is ingericht, dat wil zeggen in het kapitalisme (een woord dat vreemd genoeg in het stuk van Bender in het geheel niet voorkomt). Een kenmerk van het kapitalisme is, al vanaf het ontstaan, dat het aan de ene kant grote rijkdom genereert, en tegelijkertijd elders grote armoede. Daar gaat Bender aan voorbij als hij/zij het heeft over hoe goed de mensen het sinds de zestiger jaren wel niet gekregen hebben. Zijn/haar blik gaat niet verder dan de (voormalige) welvaartstaten in het globale Noorden en geheel voorbij aan de door het kapitalisme gecreëerde onderontwikkeling en plundering in het globale Zuiden.

Maar het is waar dat door een flink deel van de bevolking in een flink deel van het globale Noorden te veel en vooral veel te weinig duurzaam wordt geconsumeerd. Maar ook daarbij moeten we de vraag stellen hoe dat komt. Is dat louter een kwestie van verkeerde persoonlijke keuzes, of is er meer aan de hand? Mij lijkt het laatste het geval. De mens is eerst en vooral een sociaal wezen. Zijn/haar gedrag wordt in sterke mate bepaald door de omgeving, en er is, of we ons dat bewust zijn of niet, een enorme druk vanuit die omgeving om te consumeren en op een bepaalde manier te consumeren. De hele reclame-industrie met haar miljardenomzet en haar bewuste en onbewuste dagelijkse beïnvloeding is er op gericht om ons de producten en diensten van haar opdrachtgevers aan te smeren. En die opdrachtgevers zijn kapitalistische bedrijven, met maar één doel, het maken van winst.

Zij produceren niet om nuttige of duurzame dingen te maken, maar om winst te maken. Ze maken producten die bewust niet duurzaam zijn, die niet lang mee gaan, maar juist snel kapot gaan of verouderen zodat wij, de consumenten, dan weer snel een nieuw beter, modieuzer en even weinig duurzaam product kopen. En niet alleen de producten zijn on-duurzaam, het productieproces is dat evenzeer. Als er meer winst te maken is door onderdelen in verschillende uithoeken van de aarde te produceren (omdat daar de kosten voor arbeid het goedkoopst zijn en de milieuregels het minst of het slechtst gecontroleerd) dan worden die onderdelen over de hele aardbol heen en weer gesleept voordat ze ons in de maag worden gesplitst.
Natuurlijk is het belangrijk dat iedereen individueel en collectief probeert zo duurzaam mogelijk te leven en zo verantwoord mogelijk te consumeren. Maar dat lukt maar in heel beperkte mate zolang de economie georganiseerd is volgens het winst-principe. Pas als daarmee wordt gebroken is een werkelijk duurzame economie en een duurzame samenleving mogelijk.

Circulaire economie
De huidige hype rond een circulaire economie is een treffend voorbeeld van de perversiteit van het systeem. Het kabinet heeft in het kader van de klimaatpolitiek 22,5 miljoen uitgetrokken voor het stimuleren van de circulaire economie en dat concept was de belangrijkste inbreng van staatssecretaris Stientje van Veldhoven op de klimaatconferentie in Katowice. De staatssecretaris geeft zelf het goede voorbeeld, zo lezen we op de site van de Rijksoverheid. Zij heeft in haar werkkamer een tafel staan die voor een deel gemaakt is van uit de Amsterdamse grachten geviste plastic flesjes. (In navolging van de frisdrank-industrie is het kabinet geen voorstander van statiegeld op flesjes, dus er kunnen de komende tijd nog heel wat van die tafels gemaakt worden.)

Bij die circulaire economie gaat het er dus niet om dat producenten gestimuleerd of verplicht worden om werkelijk duurzame artikelen te maken of het productieproces, de verpakkingen of het transport duurzamer te maken. De producenten worden niet verplicht om artikelen te maken die makkelijk gerepareerd kunnen worden in plaats van weggegooid als er een klein onderdeel kapot is. Nee, de nadruk ligt op het hergebruik van het afval. Bedrijven kunnen dus net zulke rommel blijven produceren als daarvoor, alleen moet die daarna hergebruikt worden. Zoals de plastic flesjes uit de grachten nu een tweede leven leiden als tafel van de staatssecretaris. Dat is natuurlijk beter dan dat ze langzaam in de grachten uiteenvallen tot miljoenen stukjes plastic die eeuwig in het milieu blijven. Maar het verzamelen, reinigen en omsmelten van die flesjes kost natuurlijk een behoorlijke hoeveelheid energie, zodat de bijdrage aan de klimaatpolitiek minimaal is. En de boodschap naar de burgers is: u kunt net zo on-duurzaam blijven consumeren als vroeger, als u het afval maar gescheiden inzamelt zodat het hergebruikt kan worden. En de boodschap aan het bedrijfsleven is: met de recycle-industrie helpen wij u aan een nieuwe bron van winst. En zo geldt dat ook voor allerlei andere als milieu-maatregel gepropageerde zaken, zoals handel in emissierechten e.d. Met echte duurzaamheid heeft dat allemaal weinig van doen.

Post-kapitalisme
Het idee van een groen kapitalisme is een illusie. Het wezenskenmerk van het kapitalisme is het streven naar winst en zo veel mogelijk winst. En die winst wordt behaald door zo min mogelijk kosten te maken voor de geleverde arbeid en zo min mogelijk rekening te houden met milieu-kosten. Een werkelijk duurzame economie is een post-kapitalistische economie. Een economie waarin het niet meer draait om de winst voor de kapitaalbezitters. Een economie waarin het gaat om het voldoen aan werkelijke behoeften en er een einde komt aan de kustmatige behoefte-creatie door reclame en propaganda. Een economie die prioriteit legt bij de noodzakelijke levensvoorwaarden van alle mensen: voeding, huisvesting, kleding, zorg, onderwijs en cultuur. Een economie waarin zorgzaam wordt omgegaan met mensen, alle mensen, en met het milieu. Een economie waarin het niet om meer, meer, meer gaat, maar om beter en genoeg . Een economie waarin mensen niet leven om te kunnen werken en hoe langer ze leven hoe langer ze moeten werken, maar werken om te kunnen leven en zich te ontplooien. Een economie waarin de arbeidstijd drastisch is verkort en de taken eerlijk zijn verdeeld. Een economie waarin de mensen gezamenlijk beslissen over wat en hoe er geproduceerd moet worden. Een economie waarin niet de concurrentie maar de samenwerking centraal staat.

Die economie en die maatschappij kan alleen maar bereikt worden door strijd tegen het kapitaal en het kapitalisme, door klassenstrijd. Serieuze ecologische strijd is klassenstrijd.

Willem Bos

Boursin en vin, ziedaar wat de Nederlander weet over Frankrijk

vrijdag, 21 december 2018

'Het ziet er naar uit dat de gele vestjes over hun hoogtepunt heen zijn', stelt Rob Lubbersen in een bijdrage voor deze site vast: precies wat MSM ons ook probeert wijs te maken. Vreemd niet? Maar het is jammer voor Rob, dit is een leugen. Natuurlijk, na de fooi die Macron de laagstbetaalden toewierp en de terreuraanslag in Straatsburg (uiteraard 'een bekende van de politie' en 'Auf der Flucht erschossen') was een toename van het aantal demonstranten bij 'Acte V' niet te verwachten. Voeg daarbij de naderende feestdagen, heilig in het meest katholieke land ter wereld, 'de beschermheer van het Vaticaan'.

Toch is het gelijk blijven van het aantal demonstranten dat de barre winterkou trotseert (minder in Parijs; meer in de provincie) geen indicatie dat de actiebereidheid van de 'mobilisatie van het volk' zou stoppen. Bekijk de demonstratie van afgelopen zaterdag in Avignon. De grootste ooit daar. Rob rekent zich rijk, net als de Macron-kliek die hoopt dat het 'voorbij' is. Dan kent hij de geschiedenis niet. In 1905 dachten ze in Rusland ook dat het voorbij was. Daarbij gaat het hier om een veel bredere beweging (de revolutie in Rusland was erg lokaal in het enorme rijk) die, net als de grote Franse Revolutie, zijn tentakels uitslaat in de wereld in zijn geheel. Zelfs het duffe Nederland met z'n 'poldermodel' waar comfortabel links dat het materieel aan niets ontbreekt de gele vestjes-beweging aan extreem-rechts laat.

Het totaal ontbreken van enige kennis van wat er echt speelt in 'Neerlands favoriete vakantieland' maakt een betrouwbare analyse van de gebeurtenissen onmogelijk. 'Boursin en vin'; dat is ons idee van Frankrijk. Kennis van de Franse taal was nooit wijd verbreid maar is door de Anglo-Amerikaanse orientatie helemaal vertrokken. Kennis van de Franse (revolutionaire) geschiedenis is door het Nederlandse onderwijs slim uitgebannen. Het zou ze maar op ideeen brengen. Maar helaas voor hen gaat de geschiedenis gewoon door.

Ik kan Rob en anderen aanraden 'Opstand der Proletariers' van Dr. Jan ten Brink uit 1871 te lezen. 1871: het voorlopig laatste revolutiejaar van Frankrijk. De contouren van wat zich ook nu voorzichtig afspeelt in het centrum van de macht Parijs, met prachtige kaarten van de stad die je nu bij 'de slag om de Arc de Triomphe' van pas zullen komen. Gewoon in het nederlands, dus dat kan geen belemmering zijn.

WK

Gele hesjes. Hoe verder?

donderdag, 13 december 2018

Het ziet er naar uit dat de Gele Hesjes over hun hoogtepunt heen zijn. Ondanks het geweld stond vorige week 70% van de Fransen achter de opstand van Les Gillettes Jaunes. Na de verhoging van minimumloon en de pensioenen door Macron vindt 64% dat ze er maar mee op moeten houden. In Parijs gaan vast nog wel wat auto’s in de fik. In Den Haag komen misschien nog twee zaterdagen wat verdwaalde hesjes koukleumen. En dan zit het er op. Dan wordt het weer op verjaardagavondjes wat verbitterd kankeren. Of?

Meer is mogelijk
Of is er misschien toch wat meer mogelijk? Op het eerste gezicht gaan de Gele Hesjes de Occupy-beweging achterna. Van grote beroering naar grote stilte. Geen organisatie. Geen programma. Te divers. Maar de onvrede is enorm en niet weg. Het ontbreekt echter aan samenhang en concrete eisen. Er is wel een voedingsbodem voor protest en actie, maar we ontberen de gebundelde kracht en het uithoudingsvermogen om ook wat te bereiken. Of lijkt dat maar zo?

Je kunt moeilijk verwachten dat je door het aantrekken van een hesje opeens de wereld verandert. Dat je dan bijvoorbeeld even Rutte wegjaagt. Daar is meer voor nodig. Het is anderen ook nog steeds niet gelukt. Maar ze zijn er wél. En ze komen op voor je belangen. Niet altijd met succes, maar soms toch óók. Neem de vakbonden. De FNV. Die knokt al jaren voor hoger loon en een goed pensioen. Die strijd is nog lang niet gewonnen. Maar de privatisering van de pensioenen is wél afgewend!

In 2019 gaat de FNV de bedrijven in en de straat op voor een loonsverhoging van 5%. Eindelijk! Eveneens voor de nu nog werkenden wordt gestreden tegen de verdere verhoging van de AOW-leeftijd. Door de FNV-senioren wordt actie gevoerd voor een indexering van de pensioenen, voor jong en oud. Wat laat misschien, maar de bonden dóen wat. Met duidelijke eisen. Met mensen die al hun hele leven opkomen voor onze belangen. Voor een rechtvaardiger wereld.

Kijk ook naar Frankrijk. De Gele Hesjes hebben daar keihard actie gevoerd. Ze zijn de barricaden opgegaan. Door te dreigen met verdere escalatie hebben de vakbonden uiteindelijk in een gesprek van viereneenhalf uur Macron tot zijn eerste concessies gedwongen. De minimumlonen krijgen er 100 euro per maand bij en een belastingverhoging op de pensioenen wordt teruggedraaid. Vind je dat de vakbonden in Nederland tot nu toe te weinig hebben bereikt? Kom ze dan een handje helpen ! Word lid van een bond en doe mee. Het is een oude waarheid: Samen Staan We Sterker!

Rob Lubbersen

Propieten, gele hesjes en witte overhemden

dinsdag, 11 december 2018

Enkele weken geleden kwam de Sint aan in Zaanstad, er werden veiligheidsmaatregelen genomen om voor- en tegenstanders uit elkaar te houden. Zelf heb ik aan een demonstratie meegedaan in Tilburg (na het zien van de beelden van Jerry Afriyie  met een ei op zijn jasje) Wat een triestigheid als je volwassenen hoort schreeuwen over het verdwijnen van ZP. Alsof hun leven er van af hing.

De anti ZP activisten hebben zich waardig gedragen, mijn complimenten naar de organisatie. Niet naar de lui van Majority Perspective, een ervan had gezegd’ "Ik hoop dat ouders die met hun kinderen naar de sinterklaasintocht willen, aanstaande zaterdag badend in het zweet wakker worden na nachtmerries van hun kinderen onder de botsplinters." Als activiste voor een inclusieve maatschappij neem je daar natuurlijk afstand van, wil je niet met deze uitspraken en idioten geassocieerd worden.

In Zaanstad had men zich ook voorbereid op de komst van Sinterklaas en de gemelde protesten. Op de site van de gemeente vond ik deze aanwijzingen.
‘Voor de veiligheid van de bezoekers gelden er op het evenemententerrein duidelijke huisregels. Zo is er bij de toegangspoorten standaard sprake van tassen- en jassencontrole. Verder zijn agressie, discriminatie, intimiderende groepskenmerkende kleding en glaswerk verboden. Ook het gebruik van drones is niet toegestaan. Alleen de NTR mag, ten behoeve van de tv-uitzending, een drone gebruiken’.

Ik was net terug uit Palestina en had in Hebron net een soortgelijke demo meegemaakt, een demo van Joodse demonstranten/bezoekers naar en in het oude centrum van Hebron. Volgens de Haaretz hadden 40.000 bezoekers het stadje aangedaan. Stel je voor, 40.000 bezoekers uit binnen en buitenland met bussen, auto’s in het kleine Hebron. Er werden tenten opgezet, mensen kampeerden op straat, in auto’s, bezetten de stoepen, vervuilden de parken en zorgden dat andere mensen hun huis niet uit konden.

Daar hebben ze geen mensen/mannen met gele hesjes maar vooral iets met witte overhemden. Militairen en politie begeleidden de agressieve meute door eeuwenoude straatjes, langs Palestijnse winkeltjes, keken toe hoe hun koopwaar omver gegooid werd en nachtelijke feesten werden gehouden met overlast voor alle omwonenden die opgesloten zaten in hun huizen.
Hier heb je malloten en politici die het optreden van voetbalhooligans tijdens KOZP demonstraties wel konden waarderen, die zelfs opriepen tot het verzet tegen afschaffing van een kinderfeestje. Premier en politiek wilden het vooral houden. Maar wat is gezellig? Daar in Hebron werden de kolonisten aangemoedigd. Ze krijgen nog meer land in Hebron om appartementen te bouwen, met alle gevolgen van dien.

Ik bedacht mij hoe de inwoners van Zaanstad het zou vinden als ze dagelijks toegangspoorten en tassen- en jassencontrole moesten ondergaan. Als men dagelijks, en vaak ook meer dan eens, een jas of trui omhoog moet doen om te laten zien dat je op weg naar AH of Kruidvat, geen wapens draagt en normaal wilt leven. Dat je rustig even terug kunt lopen omdat je je betaalpasje bent vergeten of je boodschappenbriefje zonder dat je het hele vernederende veiligheidsritueel over moet doen. Dat je normaal over straat kunt lopen zonder bekeken te worden door camera’s, dat je kinderen kunnen spelen zonder het gevaar te lopen aangereden te worden door andersdenkenden of gearresteerd te worden voor grootspraak en stoere taal. Dat Zaanstad en omgeving op elk moment van de buitenwereld kan worden afgesloten met roadblocks of slagbomen. Het gevoel dagelijks bespioneerd te worden door drones en dat je telefoon afgeluisterd kan worden.

Stel je voor dat alle wegen naar Amsterdam worden afgesloten of zo zijn ingericht dat ze op elk moment van de dag afgesloten kunnen worden. Niemand uit Koog aan de Zaan, Oostzaan, Spaarnedam, Zwanenburg, Westpoort, niemand heeft de zekerheid of hij /zij wel op school kan komen, naar zijn werk kan of een ziekenhuis bezoeken.
En steeds maar kijken of wij in een of ander dorp nog wat scholen kunnen vinden die wij kunnen beschieten met traangas. Het liefst basisscholen. Dat wij de burgemeesters van Rotterdam en Arnhem kunnen arresteren omdat zij moslim zijn, dit gebeurde ook in Oost Jeruzalem. Juist daar waar de Palestijnen moeten vrezen voor hun bestaan. Dat hun huizen worden vernietigd of dat zij zelf de sloophamer moeten gaan gebruiken of de kosten voor de sloop moeten betalen.

In Nederland gaat de strijd om het antisemitisme. Of het nou toeneemt of niet, het staat hoog op de (christelijke) agenda. BDS en antizionisme is allemaal hetzelfde, allemaal antisemitisme, allemaal om Israël zwart te maken. Zegt men. Wat er ook gezegd wordt over antisemitisme, of het toeneemt of niet, men blijft erop hameren (wereldwijd) om de kritiek op Israël strafbaar te stellen.
Maar je kunt niet zwijgen tegen bezetting, onderdrukking, geweld en apartheid, net zo goed als je niet kunt zwijgen tegen alle vormen van discriminatie, inclusief antisemitisme.
Zwijgen is toestemmen, is onverschilligheid, is medeplichtigheid.

https://www.hebronfund.com/multimedia/articles/22-events-front-page/526-...

Jose van Leeuwen

De wanhoop van Porosjenko

dinsdag, 11 december 2018

De anti-Russische provocaties van Porosjenko zijn een teken dat zijn einde nabij is en dat een machtswisseling in Oekraïne aanstaande is! Na de provocatie in de Zee van Azov, toen het Oekraïense regime drie oorlogsschepen naar de Russische territoriale wateren zond, riep Porosjenko de NAVO in een buitengewone verklaring op om tussenbeide te komen en marineschepen naar de Zwarte Zee te sturen. Als de NAVO zo'n stap zou zetten, dan zal het de regio en de wereld op het randje van een oorlog brengen. Dat toont aan hoe wanhopig Porosjenko is!

Dat blijkt ook nog eens uit het feit dat hij voor grote delen van het land de staat van beleg afkondigde. Meest bizarre maatregel van Porosjenko is dat het aan alle Russische mannen tussen de 16 en 60 jaar verboden is om Oekraïne binnen te komen, omdat die zich weleens tegen het regime van Kiev zouden kunnen keren en in het geheim een bezetting van het land en een machtswisseling zouden kunnen voorbereiden.

Als er al van een machtswisseling sprake zal zijn dan komt die niet uit Rusland, maar uit Oekraïne zelf. Met miljoenen Oekraïners die lijden onder hoge prijzen en lage lonen, zijn er een aantal stakingen geweest door arbeiders die dreigden op te marcheren naar Kiev en de bendes van fascisten die Porosjenko steunen te ontbinden. De Oekraïense economie verkeert door het beleid van Porosjenko, die het IMF en andere financierders vrijwel carte blanche geeft in zijn land, in een diepe crisis. En het enige antwoord van Porosjenko op deze crisis is provocatie, meer provocatie en nog meer provocatie - schreeuwend dat het Westen zijn oorlogsschepen naar de Zee van Azov en zijn troepen naar de grenzen met Oekraïne moet sturen om een Russische invasie te voorkomen.

In feite is het duidelijk geworden dat de op 26 november 2018 voor 30 dagen ingegane staat van beleg in Oekraïne werd afgekondigd om de presidentsverkiezingen voor 31 maart te schorsen. Dat is namelijk een verkiezing die Porosjenko vreest te verliezen. De oproep aan de NAVO om in te grijpen kan alleen worden gezien in de context om Porosjenko te helpen en zijn extreem-rechtse regime te ondersteunen. Het moet nog maar eens gezegd worden dat het regime in Kiev fascistische elementen omvat met hun eigen gewapende legertjes, compleet met nazi-vlaggen en insignes.

Porosjenko kwam aan de macht via de actieve steun van de Verenigde Staten en de Europese Unie, die gewapende fascisten aanmoedigden om een staatsgreep te plegen vanaf het Maidanplein in Kiev. Het was daar, in de Oekraïense hoofdstad, dat de ambtenaar van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, Victoria Nuland, samen met de Amerikaanse ambassadeur Pyatt, de fascisten toesprak en hen aanmoedigde om het regime van de pro-Russische leider Janoekovitsj omver te werpen, die weigerde Oekraïne uit te leveren aan de VS en de EU. Dezelfde steun werd gekregen van onder meer Hans van Baalen van de VVD en de Belgische politicus Guy Verhofstadt. Ook Frans ‘huilebalk’ Timmermans steunde de oproep tot een staatsgreep. Timmermans is inmiddels lijsttrekker geworden van de Europese sociaaldemocraten, een politieke club die tot taak heeft het kapitalisme te consolideren en de bevolking koest te houden.

In feite heeft de overheersing door de VS en de EU Oekraïne veroordeeld tot acute armoede en ellende. Het land is failliet verklaard door de EU en de internationale financieringsinstellingen, die massaal leningen hebben verstrekt waardoor het land is verdronken in een zee van schulden en zich genoodzaakt ziet astronomische rentetarieven te betalen. Het is de bevolking van het land die hiervoor opdraait. De Oekraïense werkloosheid is flink gestegen, terwijl degenen die werken niet zeker zijn dat ze ook daadwerkelijk worden betaald. De populariteit van president Porosjenko is gekelderd en de 'Oranje Revolutie' heeft zichzelf nu getoond als de contrarevolutionaire coup die het in werkelijkheid was.

De Oekraïense mijnwerkers en andere arbeiders hebben stakingsacties ondernomen en hebben geweigerd zich te onderwerpen aan de fascistische bendes die het regime steunen. Alle provocaties van Porosjenko zijn slechts aanwijzingen dat zijn regime nu onder de ernstigste dreiging van de eigen bevolking staat en dat de fascistische bendes hem niet zullen kunnen redden. Dit is de reden waarom hij zo wanhopig is om het Westen te betrekken bij militaire acties rond de Zee van Azov en op de Krim.

Bas van der Plas

Mensenrechten in Marrakesh? Blokkeer ook eens een vliegtuig!

zondag, 09 december 2018

Morgen maandag 10 december 2018, is het de Dag van de
Mensenrechten. Het is ook de dag waarop uitspraak wordt verwacht in de
zaak van de Stansted 15: een groep mensen die op 28 maart 2017 erin
slaagde om een vliegtuig tegen te houden dat gebruikt zou worden voor
een deportatie chartervlucht vanaf vliegveld Stansted in Engeland. [1]

Ook op deze dag: de VN bijeenkomst in Marrakesh tijdens welke het
inmiddels veelbesproken VN-migratiepact wordt ondertekend. Dat lijkt
heel wat, maar intussen worden de Stansted 15 op grond van draconische
aanklachten van terrorisme (in gevaar brengen van vliegverkeer) bedreigd
met levenslange gevangenisstraffen omdat zij onderling wel een
migratiepact hebben getekend: om deportaties tegen te gaan.

Wat betekent dit allemaal in het kader van de Dag van de Mensenrechten?
Niets anders dan dat de schendingen van mensenrechten in Fort Europa
beleid zijn en dat mensen die vluchtelingen voor de deportatiedood
hebben behoed worden vervolgd. En het Marrakesh akkoord? Doel: migratie
tegengaan. Een lege huls met een mooie naam die niks verbetert voor
migranten, voor vluchtelingen, gebaseerd op bestaande wetten. [2] Een
akkoord dat vooral tot doel heeft landen in Afrika te laten tekenen om
hen zo tot meer samenwerking met Fort Europa te kunnen bewegen.
Nee, er verandert niets, ook al proberen extreem-rechtse politici er nog
zoveel electoraal gewin uit te halen met hun geraas en getier dat door
dit akkoord afgewezen vluchtelingen hun deportatie zelf kunnen
verijdelen. Stel je voor! Maar het is niet zo. Detentiecentra,
deportaties, grensbeveiliging en -militarisering, het gaat door als vanouds.

Het enige dat daadwerkelijk iets verandert, is een actie als die van de
Stansted 15. Zij waren effectiever die vroege morgen in maart 2017,
vastgeketend aan elkaar met lock-ons, dan dat het hele Marrakesh akkoord
ooit zal zijn. En er zijn meer voorbeelden en verhalen van mensen die
vervolgd worden omdat zij daadwerkelijk iets veranderden. Een Franse
boer bijvoorbeeld, die mensen het land binnenbracht. [3] Of mensen in
Brussel die hun woning open stelden. [4] Tunesische vissers die
vluchtelingen redden. [5] Een Zweedse vliegtuigpassagiere die weigerde
te gaan zitten en zo de deportatie van een man naar Afghanistan
voorkwam. [6]
Op de Dag van de Mensenrechten wordt vooral dit duidelijk:
mensenrechten, daar veegt niet alleen Baudet zijn reet mee af, maar de
hele Europese Unie, alleen zeggen ze het niet. Ze ondertekenen liever
een verdrag zonder gebonden te zijn aan de uitgesproken intenties
daarin, en blijven ervoor zorgen dat mensen blijven verdrinken in de
Middellandse Zee en uitdrogen in de Sahara.

Het enige echte migratieverdrag is er eentje dat de volledige erkenning
inhoudt dat migratie noodzaak is in een wereld die vernietigd wordt door
kapitalistische uitbuiting, en neokoloniale en imperialistische
oorlogsvoering. Zolang mensen op vlucht worden gejaagd door racistisch,
nationalistisch en neoliberaal beleid kun je nog zoveel letters op
papier zetten en dat een migratiepact noemen, maar de praktijk blijft
hetzelfde. Dit is geen verdrag bedoeld om migratie voor iedereen en
altijd mogelijk te maken, of dat nu is op de vlucht voor geweld,
vervolging of oorlog, of voor klimaatverandering, armoede en honger. Het
is een intentieverklaring voor de EU om Afrikaanse ondertekenaars mee om
te oren te slaan: jullie zouden meewerken en mensen terugnemen, doe dat dan!

Afgelopen week werd bekend dat een reddingsoperatie op de Middellandse
Zee door het schip Aquarius wordt stopgezet. Artsen Zonder Grenzen
verklaart: “De Italiaanse regering, gesteund door andere Europese landen, heeft
onze hulp als onwettelijk bestempeld, verdacht gemaakt en geblokkeerd
door de registratie van het schip in te trekken. Daardoor kan de
Aquarius niet uitvaren, waardoor alle hulpverlening onmogelijk is
geworden.” [7]
Intussen versterkt Frontex, het Europees Grensagentschap dat elk jaar
meer en meer volgepompt wordt met geld, de surveillancemogelijkheden en
deelt de daaruit voortvloeiende informatie vanaf eind december met
Libië. [8] Juist. Libië. Dat land waar vluchtelingen in kampen tot slaaf
worden gemaakt en verkocht, waar mensen systematisch worden gemarteld,
vrouwen worden verkracht. Mensenrechten?!

We vragen ons steeds weer af wat we kunnen doen om dit tij te keren.
Politici trekken zich van protesten niets aan, of de druk moet te groot
worden zodat twee kinderen alsnog worden gepardonneerd. Een druk,
opgevoerd door Lili en Howick zelf, door weg te lopen. Maar het is
uitzonderlijk, vooral de moed van die kinderen. Maar er kunnen nog
zoveel rapporten worden opgesteld over de gevolgen voor kinderen die
gedeporteerd (dreigen te) worden, de regering haalt de schouders
collectief op, zelfs in het aangezicht van een kerkdienst in Den Haag
die al meer dan 1000 uur aaneen duurt, om de deportatie van een
daarbinnen gevlucht Armeens gezin tegen te houden. [9]

Wat we kunnen doen om dit tij te keren? Meer doen dan demonstreren. Ook:
directe actie met direct resultaat of gevolg. Zonder risico is dat niet.
Daarin zit echter wel de keuze die nodig is om samen met vluchtelingen
de Europese wetgeving met al zijn hekken, grenzen, muren en
gevangenissen te trotseren, zoals zij dat doen omdat ze niet anders
kunnen. Wat nodig is: letterlijk de uitvoering van beleid stoppen, op
zijn minst lang genoeg dwarsbomen om levens te redden, zoals de Stansted
15 deden. En er zijn meer voorbeelden van grensoverschrijdende
activiteiten. Ik noemde ze zojuist. Vliegtuigen kunnen aan de grond
worden gehouden. Schuilplaatsen en vervoer over grenzen aangeboden. En
meer! Hekken van grenzen en kampen kunnen doorgeknipt. Sta in de weg bij
racistische ID controles en geef mensen de kans ervandoor te gaan. Hou
de smeris tegen. Bezet, blokkeer, frustreer, saboteer. Samen en solidair
met migranten, met vluchtelingen: ruimte opeisen, panden kraken, zorgen
voor veiligheid.
Voor een einde aan de oorlog tegen vluchtelingen moeten we ons bewapenen
met de wil om tegen de stroom in te gaan. Zo maken we ons eigen
migratieverdrag. Zonder compromis. Zo maken we ons eigen echte
migratieverdrag. Zonder Verenigde Naties. Met Verenigde Actie!

[1] http://enddeportations.com/2017/03/facing-deportation/
[2] https://www.mo.be/analyse/10-redenen-voor-het-parlement-om-het-migratiep...
[3] https://www.nrc.nl/nieuws/2017/02/10/franse-boer-die-vluchtelingen-hielp...
[4] https://www.nrc.nl/nieuws/2018/11/23/migranten-helpen-heel-verdacht-a275...
[5] https://nos.nl/artikel/2249142-protest-in-tunesie-tegen-italiaanse-arres...
[6] https://www.hln.be/nieuws/buitenland/zweedse-studente-die-vliegtuig-aan-...
[7] http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2018/12/07/reddingsschip-aquarius-g...
[8] https://digit.site36.net/2018/12/07/eu-to-process-confidential-security-...
[9] https://dagblad070.nl/al-1000-uur-kerkdienst-tegen-uitzetting-armeens-ge...

Joke Kaviaar

Centrale Raad doet uitspraak over proefplaatsingen

woensdag, 05 december 2018

De Centrale Raad heeft op 13 november uitspraak gedaan in een zaak die was aangespannen door Marc van Hoof, advocaat van de Bijstandsbond. De zaak ging over de vraag of een proefplaats -regulier werk verrichten met behoud van een bijstandsuitkering- mag. De Centrale Raad zegt dat het in dit geval mag, want het is een voorziening gericht op arbeidsinschakeling De hoogste rechter heeft er wel bijgezegd dat het doel van de proefperiode en de korte duur van belang zijn. Marc van Hoof interpreteert dat als volgt: dat het doel moet zijn in dienst te komen bij de werkgever tegen een loon. Zo’n proefperiode kan niet als de werkgever niet zegt: je komt bij mij in dienst. Bovendien moet het een korte periode betreffen. In dat geval, zegt de rechter, is van verdringing van bestaande reguliere arbeid geen sprake.

Persoonlijke situatie
De Centrale Raad gaat erg in op het specifieke geval. Of proefplaatsing mag, stelt de rechter afhankelijk van het specifieke geval. Hij zegt dus niet: proefplaatsing mag altijd. De proefplaatsing was zeer toegespitst op de persoonlijke situatie van de klant. ‘Gelet op de omstandigheden van dit geval was de proefplaatsing bij het TDC onmiskenbaar bedoeld om appellant te ondersteunen bij zijn arbeidsbemiddeling met als doel het verwerven van reguliere arbeid, bij welke arbeid geen gebruik (meer) wordt gemaakt van de voorziening’.

Lang nadenken
De Centrale Raad heeft zeer lang over de uitspraak gedaan. De zitting was op 29 mei, de uitspraak is op 30 november verzonden. Dus 6 maanden later. Officieel moet de rechter binnen 6 weken uitspraak doen met een verlenging van 6 weken. Maar er staat geen sanctie op als het veel langer duurt, zoals nu. Officieel staat de uitspraak op 13 november, maar toen moesten er nog op de achtergrond deskundigen naar kijken voor de uitspraak werd gepubliceerd.

Zinsnede
De uitspraak bevat ook de volgende zinsnede: 'Uit 4.3.2.1 volgt dat het antwoord op de vraag of het verrichten van werkzaamheden met behoud van bijstand, zoals bij de onderhavige proefplaatsing het geval is, aangemerkt kan worden als een voorziening gericht op arbeidsinschakeling, zoals bedoeld artikel 9, eerste lid, aanhef en onder b, van de PW, afhankelijk is van de concrete omstandigheden van het geval’. De juridische discussie spitst zich dus toe op de vraag, wat moet worden verstaan onder een ‘voorziening gericht op arbeidsinschakeling’. Het argument van verdringing is voor de rechter van minder belang

Verplichte arbeid

De rechter gaat ook in op wel of niet verboden arbeid. Hier zijn de criteria het excessief of disproportioneel karakter ervan en/of het totaal ontbreken daaraan van enig perspectief richting arbeidsinschakeling. Of daar wel of geen sprake van is, is weer afhankelijk van de concrete omstandigheden. In het onderhavige geval is geen sprake van verboden verplichte arbeid.

Conclusie
De vraag blijft hangen of andere vormen van reguliere arbeid verrichten met behoud van uitkering nu wel of niet mogen. Zoals de Flextensie constructie. Bij de Flextensie constructie kom je na de periode met behoud van uitkering niet in dienst, en de periode duurt 6 maanden. Dit geldt ook voor de 6 maanden stages bij de gemeente Amsterdam die als leer-werk stages worden gepresenteerd. Het draait voornamelijk om de vraag of al deze vormen van onbetaald arbeid verrichten in een specifiek geval wel of niet beschouwd kunnen worden als gericht op arbeidsinschakeling en van korte duur. Volgens Marc van Hoof mag met deze uitspraak in de hand de Flextensie constructie niet. En de leer-werkstages in Amsterdam ook niet, al ligt dat wat genuanceerder. Want dat is tegelijkertijd leren en werken, dus wat is het doel? Maar constructies in de WMO dagopvang zoals bij het bedrijf Reakt waar mensen reguliere arbeid verrichten voor 7,50 euro per dag mogen ook niet.

De uitspraak staat in deze link: http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:2018:3829

Piet van der Lende

Over heren en hesjes

maandag, 03 december 2018

Wat een land is Frankrijk toch, dat zo’n initiatief tegen brandstofaccijns het halve land lam kan leggen. De poging om het oproer ook in Nederland populair te maken, leverde vooral een armetierig extreemrechts schouwspel op. Tekenend voor het verschil in politieke cultuur.

Het deed een beetje aan Occupy denken, ook zo’n plotselinge oprisping van activisme zonder duidelijke richting. Aan de ene kant heb je sympathie voor mensen die dan de kont tegen de krib gooien, maar tegelijkertijd voel je de bui al hangen: dit gaat alle kanten op, inclusief de meest wilde geloven in complotten en pogingen van extreemrechts om de Bühne te beklimmen.
Ook in Frankrijk kwamen al snel meldingen van extreemrechtse incidenten. Maar het bleken vooral dat: het was geen vooropgezet plan van het stagnerende Front National om Macron te pakken, het was een decentraal opgezette blokkade-oproep waar iedereen die het gehad had met de neoliberale paspop die hun President aan het spelen is, aan mee kon doen.
Wat dat betreft was het middel en de vormgeving geniaal. Iedereen heeft die gele hesjes in de auto want ze zijn verplicht, en je loopt naar de dichtsbijzijndste rotonde om medestanders te vinden en de actie kan beginnen. Maar er zijn weinig landen waar mensen dat dan ook massaal gaan doen. In Frankrijk lukte het niet alleen, maar gaan de acties en blokkades wekenlang door en monden zelfs uit in hevige rellen in de hoofdstad.

Als gezegd werd ook in Frankrijk gezocht naar geheime, misschien wel extreemrechtse roergangers achter de actie. Maar voor zover ik weet - en ik heb de discussies goed gevolgd - zijn die niet gevonden. Wel waren er her en der extreemrechtse activisten op de acties gedoken en er zijn ook zeker incidenten geweest. (1)

Terwijl de Franse Gilets Jaunes daadwerkelijk wat voorstelden, en nog steeds doorgaan, werd er een poging gedaan om ook in Nederland mee te liften. Maar dat kwam zo te zien uit de koker van de Baudet Jugend, die in het op facebook geplante ‘eisenpakket’ hun opzichtige bedoeling lieten zien door zich tegen het EU-verdrag over Marrakesh te richten (want migratie, je weet wel, is in die hele Franse beweging geen issue).
Het werd gelukkig een grote miskleun, met als hoogtepunt een larmoyant epistel (2) van die losse flodder uit de geenstijl-stal dat de media zijn wandeltocht in Den Haag niet goed had belicht. Dit tekent zo’n beetje de situatie in Nederland, waar zo’n minkukel (met het even grote licht Ebru Umar aan zijn zijde!) er een media-dingetje van maakt, ‘geladen’ met rechtspopulistische onzin. Gelukkig wordt het weer niks.

Het heeft dan ook niets te maken met de onrust in Frankrijk. Daar valt natuurlijk veel over te zeggen, meer dan in deze column kan. Een van de meest interessante analyses die ik erover las, is van historicus Gerard Noiriel (3) die uiteenzet hoe dergelijke bewegingen tegen machthebbers van onderop altijd afgedaan worden als ‘opstanden van domme boeren’ (jacqueries), voor het eerst al in 1300. En dat ze vaak ontstaan rond als oneerlijk ervaren belastingheffingen.
Verder constateert Noiriel een paar opmerkelijke verschijnselen bij dit protest. De rol van de media hierbij, bijvoorbeeld, die heel anders is dan bij de eerdere minstens zo massale en felle protesten tegen de arbeidswetshervomingen (4). Het lijkt erop dat ze deze protestgolf eerder wilden stimuleren dan verzwijgen. Een van de verklaringen is dan dat hier het conflict tussen burgers ontstaat (namelijk tussen blokkeerders en geblokkeerden) en niet in de eerste plaats tussen burgers en machthebbers en hun ME. Maar wat volgens Noiriel ook opvalt, is hoe snel en mondig mensen leren om hun zaak publiek te behartigen. Opvallend veel vrouwen werden woordvoerders van hun lokale protestactie, en sowieso waren het goed gebekte ‘gewone’ mensen die je nooit eens aan het woord hoort bij media of in de politiek.

De socioloog Benoît Coquard heeft vergelijkbare observaties bij de blokkade waar hij bij aanwezig was (5)

(Mocht je niet (genoeg) Frans kunnen om deze interessante analyses te lezen; misschien vind ik tijd om ze ooit eens te vertalen, mits u belooft ze dan te lezen en verder te verspreiden...)

Maar een ander groot verschil tussen de acties in Frankrijk en de poging tot na-apen in Nederland, is dat die Fransen goed in de gaten hebben dat ze juist niet bij de politieke macht zelf moeten zijn, om hun protest kracht bij te zetten. Ze blokkeren snelwegen (en meer dan eens gooien ze daarbij de gehate slagbomen van de tolheffing open) en supermarkten. Ze weten dat het lamleggen van de economie hun wapen is, niet een tochtje naar een leeg regeringsgebouw. De grote supermarktketens klagen dan ook steen en been en melden een enorm verlies aan omzet (6)

(1) Zie voor een overzicht https://crimethinc.com/2018/11/27/the-yellow-vest-movement-in-france-bet...
Zie de ‘Nederlandse’ discussie erover hier : https://www.indymedia.nl/node/44899
(2) https://tpo.nl/column/briefje-van-jan-aan-de-mainstream-media-2/
(3) https://noiriel.wordpress.com/2018/11/21/les-gilets-jaunes-et-les-lecons...)
(4) https://www.globalinfo.nl/tag/616-loitravail
(5) http://www.contretemps.eu/sociologie-gilets-jaunes/
(6) https://www.globalinfo.nl/Nieuws/blokkades-frankrijk-treffen-supermarkt

KeesStad

Ecologische strijd of klassenstrijd

zondag, 02 december 2018

We weten allemaal dat de wereld naar de knoppen gaat als we niet met z'n allen drastisch ons consumptie-peil gaan verlagen. Dat we niet meer twee à drie keer met het vliegtuig naar verre vacantie-oorden vliegen of anderszins onze mobiliteit niet weten in te tomen. De wereld gaat naar de knoppen als het zo blijft dat het wel handig is om de kinderen dan maar een eigen tv en computer op ieders kamer te laten hebben, of ze iedere keer te bedienen met de laatste hype. En zeker gaat de wereld naar de knoppen als we onze vleesconsumptie niet in toom weten te houden en er niet voor gaan zorgen dat belangrijke landbouwgewassen uit Zuid-Amerikaanse landen in die landen blijven en niet als diervoer naar Europa verscheept gaan worden, voor ons vleesgenot. Om nog maar niet te spreken over bio-energie om ons (voornamelijk) linkse geweten te sussen omdat we 'schoon' willen rijden. Dat alles zijn ecologische strijdpunten, ze vormen de voorhoede van een strijd om het behoud van onze planeet. Met als inzet en uitkomst eerder een krimp- dan een groei-economie. Het gaat in onze dagen om een afscheid van de onbeperkte toegang tot energie. En dat op vrijwillige basis.

Daarnaast is de sociale onrechtvaardigheid in onze wereld een traditioneel euvel. Al sinds honderden jaren, en zeker sinds het begin van de industriele revolutie, bepaalt de klassenstrijd de politieke agenda. Volledig terecht in de 19e eeuw en daarna zo briljant gespeeld door de sociaal-demokratie in het begin en het vervolg van de 20e eeuw dat vanaf de opkomst van de consumptie-maatschappij (jaren '60) men er aan zou kunnen gaan twijfelen of er nog van een echte klassenstrijd sprake kan zijn. De mensen hebben het goed gekregen, ze hebben scholing, huisvesting, eten, vrije tijd plus al die dingen die in hun overdaad tot precies die ecologische catastrophe leiden. Je zou kunnen zeggen: we leven in een paradijs, afgezien van schrijnende gevallen dan. De vraag is: kunnen we dus de klassenstrijd als idee begraven? Of is ie al volledig dood? Is er geen sociale onrechtvaardigheid meer?

Deze laatste vraag, of er geen sociale onrechtvaardigheid meer is dus, is geen andere dan de vraag of sommige mensen onterecht veel meer hebben dan anderen. Dat is namelijk niet eerlijk. En dat is het ook echt niet. Begin jaren '90 van de vorige eeuw duidde alles er op dat van grote onrechtvaardigheden bijna geen sprake meer kon zijn. Het was zelfs zo mooi dat de toekomst door scholing en nieuwe media voor ieder bereikbaar leek te zijn. Mijn eigen gevoel was dan ook dat het met de klassenstrijd afgelopen was en dat de ecologische strijd voorrang kon en moest krijgen, gezien de noodzaak daarvan.

We zijn nu ruim twintig jaar verder. We zitten midden in het proces van mondialisatie. Met migrantenstromen en de gevolgen van het broeikas-effect. En waar we ook mee zitten door deze mondialisatie, dat geven sinds drie weken de zogenaamde 'Gilets Jaunes' (de gele hesjes) hier in Frankrijk aan. Deze spontane, door het internet ontstane beweging is iets zat. Ze hebben 'ral bol', genoeg van de politiek van de rijken voor de rijken. Ze zijn het zat op te moeten draaien voor de tekorten bij de staat. Wat zij zien en ervaren is het volgende: dat zij een groep zijn, een grote groep, die aan het eind van de maand moet sappelen, die na een lang hard arbeidzaam leven met kleine pensioentjes opgezadeld wordt, die ineens (meer) belasting moet betalen op diesel, de brandstof waarmee ze zich naar het werk begeeft, om het milieu te redden. Dat ze gedwongen gaat worden een nieuwe auto te kopen, terwijl ze daar normaliter jaren voor moet sparen, ondanks dat ze een tegemoetkomning kan krijgen voor haar oude wagen (maar extra uitgeven moet je dan toch). Ze zien dat zij de groep in de samenleving is die door de staat vergeten wordt, een staat die het niks uit maakt dat zij iedere maand weer de eindjes aan elkaar moet knopen. Ze ziet een staat die dat niet wil zien, die lonen laag houdt en daarnaast stijgende arbeidsdruk eist.
Ze zien dit alles en zien daarnaast dat de managers elkaaar de baantjes toeschuiven, dat er staatsbanketten zijn, dat iemand een miljoenen-gouden handruk krijgt voor het om zeep helpen van een bedrijf terwijl zij bij de kleinste fout gewoon op straat staan en zich flexibel moeten gedragen. Ze zien en voelen dat de staat 'de gewone man en vrouw' een andere status toedicht dan wat je 'de elite' zou mogen noemen. En er ligt daar inderdaad een verschil, zo niet een kloof.

In Frankrijk is er dus nu een populistische oprisping, zoals in alle westeuropeese landen. Het is 'het volk' tegen 'de elite'. En ik zeg oprisping….hier is het een ware revolte. Een ware VOLKS-revolte. En wel van een dusdanig gehalte dat 'de elite' bijzonder helder haar afstand tot het volk voor ogen gehouden wordt. Ze kunnen er niet meer omheen kijken, zo groot is ineens de volksverontwaardiging. Wegen worden geblokkeerd, winkelcentra, er zijn rellen en traangas, mensen die nog nooit in hun leven van dichtbij een ME-er in actie hebben gezien weten nu wel beter.

Moeten we in zo'n constellatie dan niet weer spreken van een klassenstrijd ? Ik denk dat dat kan. Het is geen strijd meer tussen bazen en arbeiders, maar een strijd tussen de 'geslaagden' en degenen die het gevoel hebben voor de wensen en verlangens van die elite te werken (bijvoorbeeld voor het ecologische luxeparadijs van die 'klasse') 84 % van de fransen steunen dit volksverzet. Links zowel als rechts. Het verschil tussen de behoeften van de bevolking en de wensen van de elite wordt diep gevoeld.

Maar moet ik het steunen?
Voor mij een groot dilemma. Ik baal ook enorm van de arrogantie, de onverschilligheid zo je wil, waarmee een staat z'n onderdanen tegemoet treedt. Dat is waarom ik anarchist ben. Het is verschrikkelijk om te zien hoe migranten behandeld worden, het is verschrikkelijk om te zien hoe een stad als Parijs mensen kent die honger moeten lijden, het is verschrikkelijk om te zien hoe een tweedeling tussen mensen uit de Mahgreb en de maatschappij in stand gehouden wordt via de banlieus. Hoe mensen in huurhuizen gepropt worden die van ellende uit elkaar vallen. Ik wil graag protesteren tegen gouden handdrukken en snel geld via de beurzen. Ik wil de regeringen graag voorhouden hoe groot het verschil is tussen hun luxe-leven en dat van de rest van de bevolking.

Ik wil dus graag de klassenstrijd voeren opdat de verschillen in gelijkheid eindigen. Omdat we allemaal even veel recht hebben op een mooi en waardig leven.

Maar deze hele strijd is ingebed in een logica van het altijd meer. En dat staat me tegen. Dat is precies de weg die we niet op moeten. Natuurlijk kunnen we denken dat eerst de elite maar moet betalen...dat dat de eerste strijd is die ons wacht om aarna….ecologisch te gaan doen. Maar als je nu al geen 7 cent voor je benzine extra wil betalen, wil je dat straks dan ineens wel?

Klassenstrijd is verleidelijk, als symbool wel goed, maar we zullen toch anders moeten gaan leven.

Bender

Petra Vriens

zaterdag, 01 december 2018

Van de Baarnse pollitsie. Is ze binnen het handhaversvolkje iets hoogs of iets laags – alleen Joost weet het. In ieder geval stuurde ze mij vorige zomer een email die me de wenkbrauwen deed fronsen en niettegenstaande de tropische temperatuur een extra truitje deed aantrekken. Nee, ik zie U nu iets denken dat zeker niet aan de knikker is... Ik mag er nog mee door maar heb inmiddels de leeftijd gekregen waarop men niet meer voor op de cover van een kappersblad wordt gekiekt, laat staan er nog van mag dromen om in het ledikant van een Flikkenchicken te belanden... Neeneenee, geen van dattum in dit verhaal.
Waarvan ik het toen dan wel nog ietsje warmer kreeg? Leest U maar even mee, zou ik zeggen:

'U bent aangemerkt als verdachte. Wellicht kunt U mij wat meer duidelijk maken wat uw rol was in de zaak. Waar bent U op dit moment woonachtig? Ik heb U destijds internationaal laten signaleren dus zodra u het vliegtuig pakt of staande wordt gehouden door de politie zult u worden aangehouden om gehoord te worden als verdachte inzake smaad. Gezien het feit dat de zaak al enige tijd geleden is gedraaid ben ik wel bereid om met de Officier van Justitie te overleggen om u niet langer aan te merken als verdachte en de signalering eraf te halen. Ik zou u dan wel willen vragen om eventueel een getuigenverklaring af te leggen. Er is weer aangifte gedaan en die zaak gaat nog draaien. Ik verneem grraag een reactie van nu. Aanstaande maandag ben ik er weer om uw mail te beantwoorden.'

Parkeerbonproza, maar niet alleen om die reden het tig keer overlezen waard. Zaak? Verdachte in een zaak? Internationaal gesignaleerd? Deal met Justitie...?
Bij 'zaak' en bij 'inzake smaad' kon ik me nog wel iets voorstellen. Ik heb de afgelopen jaren in diverse media over Uitgeverij Aspekt en de drijvende krachten achter dit bruine nerinkje, Perry en Wijnand Pierik, geschreven en Perry heeft telkenmale 'smaad' geroepen en gedreigd met een 'zaak'. Dat is 's mans gewoonte nu eenmaal. De één gebruikt suiker in de koffie, de ander valt op mensen in een rolstoel, zo moet U dat bezien. Punt hier is dat het van die 'zaak' natuurlijk nooit gekomen is.

Vier jaar terug heb ik met de bef van de Pierikken een zogenaamde vaststellingsovereenkomst gesloten. Ik zou nooit meer, zij zouden nooit meer en even goeie vrienden verder. Goed, dat kun je een deal noemen. Heeft hen een hoop geld bespaard en mij de rechten teruggegeven over een boek dat ze van me hadden uitgegeven. Ik ben vanzelfsprekend gewoon meningvormende artikelen over Aspekt blijven schrijven want dat is sinds 1945 ieders goed recht in dit land. En Perry heeft laatstelijk in het voorbije voorjaar weer gedreigd met van alles en nog wat.

Maar waar het hier om draait is dat het dus nooit van die 'zaak' is gekomen. Dat ik nooit gehoord noch verhoord ben door pollitsie of Justitie. En dat ik dus ook niet als 'verdacht' ergens tussen de parkeerbonnen kan staan...
Ik heb eerder zo'n gevalletje bij de hand gehad: in another land, in another time zoals Van Morrison het zo mooi formuleert. Hier in Finland werd ik ooit van moord verdacht. Tja, in grootse en dramatische landen gebruikt men nu eenmaal een wat meer uit de kluiten gewassen schepje als in de polder. Ging op dezelfde manier: pollitsie aan de deur en in je auto kijken ('gehoord' noemen ze dat, waarschijnlijk het 'staande houden' van juffer Vriens) maar -ondanks mijn herhaaldelijk aandringen- nooit gearresteerd en als verdachte verhoord. Heeft drie volle jaren geduurd, die hel. Toen mocht ik naar het pollisieburo en kreeg ik op papier uitgereikt wat er over die zaak omtrent mijn persoontje was opgenoteerd. Let op Petra: je collega die me toen het leven zuur maakte is nadien wel bij de verkeerspollitsie geëindigd...

Zo'n pak papier vroeg ik natuurlijk ook in dit geval, in die mail die Vriens op maandag zou lezen. Maar U raadt het wel: niks nada gekregen tot op de dag van vandaag. Behalve een hernieuwd aanzoek van Petraatje, vorige week. Leest U weer even mee:

'De zaak is vorig jaar al afgehandeld. U bent daarin in principe nog steeds verdachte, maar omdat er al enige tijd overheen is gegaan omdat u in Finland verblijft, wl ik in overleg met Justitie kijken of we deze zaak kunnen afronden. Ik ben vanaf morgen met vakantie tot midden december en zal dus verdere mails niet kunnen beantwoorden.'

Zwembroek in de koffer, pas gecontroleerd, maar toch had ze de volgende morgen wel tijd om weer contact met me op te nemen. Opeens was er blijkbaar haast bij...
'Er is zojuist overleg geweest. Het is helaas niet mogelijk om de signalering eraf te halen. Indien u dus van plan bent om met het vliegtuig naar Nederland te komen, houdt u er dan rekening mee dat u aangehouden kunt worden. Misschien is het handig om mij op de hoogte te brengen indien en wanneer u naar Nederland zou komen'.

Dat ga ik natuurlijk niet doen, mevrouw Vriens. Ik ga wel zodra ik in Nederland ben, richting pollitsieburo te Baarn, en dan presenteer ik U een mooi boeket rooie rozen met daarin nog eens het verzoek om een uitdraai van mijn rol in 'de zaak'. En maakt U zich geen zorgen over de kosten: ik neem zelf de koffie mee. Zuivere koffie...

JoopFinland

Oogkleppen

donderdag, 29 november 2018

Toen ik klein was, echt heel klein hoor, ik denk dat ik nog maar net kon lopen, toen dacht ik dat de hele wereld om mij draaide. Ik geloof dat alle kinderen dat hebben. Heel wat mensen komen er maar moeilijk vanaf. Sommigen lukt het nooit.

In dezelfde lijn dacht ik dat andere talen een vertaling waren van De Centrale Taal: het Nederlands. En nog steeds heb ik nog wel eens dat ik, als ik in de trein zit, denk dat ook al die andere mensen naar het concert of de demonstratie gaan waar ik naartoe ga.

Soms is dat ook zo.

Op weg naar een grote demonstratie kan het in de trein al lekker sfeervol zijn. En laatst kwam er in Amersfoort in de stiltecoupé iemand naast me zitten die in Leeuwarden dezelfde bus moest hebben en in the middle of nowhere bij dezelfde halte uitstapte – samen liepen we in het kleine plaatsje naar dezelfde begrafenis.

Het oude gevoel dat alles om mij draaide, of ook, dat alles direct met elkaar in verband staat, kwam weer even terug, maar daarna wist ik het weer: zoiets is louter toeval. We leven in een grote wereld vol gebeurtenissen en we maken daar maar kleine stukjes van mee.

In actiegroepen had ik vroeger iets dergelijks, terwijl ik toen toch al ruimschoots de volwassen leeftijd bereikt had. Ik had het gevoel dat ‘wij’ het centrum van de wereld vormden. Waarom? Niet zómaar! Omdat ‘wij’ gelijk hadden natuurlijk, en de rest niet. De rest zou gaandeweg wel volgen, dat kon niet anders.

Wij waren voorlopers, aanstichters, zaten derhalve in het kolkende midden. Niet per se door eigen verdienste, het was gewoon toevallig zo gelopen. Gaandeweg begon ik het dan steeds wel vreemd te vinden dat ‘de rest’ in plaats van ons te volgen alle kanten op leek te hollen, of vaker nog: gewoon stil bleef staan. Of op de bank bleef hangen, achter tv of ander scherm.

Vaak begrijp ik eerlijk gezegd nog steeds niet waarom niet iedereen hetzelfde redeneert en voelt als ik.

Tijdens een discussie in een groep veganisten vertelde iemand laatst dat ze zelfvoorzienend probeerde te leven, en daarbij hoorde voor haar vanzelfsprekend leven zonder afval te produceren. Vandaaruit ergerde ze zich aan ‘al die veganisten die maar vleesvervangers blijven kopen’. Die producten zitten namelijk meestal in van dat dikke plastic verpakt.

Deze kritiek werd irritant gevonden, ‘dat is nu het onderwerp niet’, maar zij vond het logisch dat mensen die kritisch over het een zijn (behandeling van dieren) ook kritisch zijn op andere gebieden (milieu, grondstoffen). Logisch, leek mij, maar anderen werden steeds woedender, en uiteindelijk kreeg zij het verwijt dat op zo’n manier leven als zij deed een privilege was, want de meeste mensen konden zich zo’n leventje niet veroorloven, die moesten geld verdienen, naar hun werk, voor een gezin zorgen.

De verontwaardigden beschuldigden háár dus, terwijl ze volgens mij vooral lekker door wilden gaan met vleesvervangers eten zonder al te veel schuldgevoel over het plastic.
Waarom niet gewoon de kritiek serieus nemen en denken: goh, goed van haar, ik kan het nu nog niet opbrengen maar ik ga daar nog eens over nadenken, en eh, misschien zit er wel iets in en kun je heel goed en best snel en eenvoudig zelf iets lekkers maken om bij je aardappels, rijst, groente te eten. En misschien kan ik het nooit opbrengen, en wacht ik tot alle plastic verboden wordt en de fabrikanten er een andere verpakking omheen doen – dan nóg is het hartstikke goed dat zij hier zo consequent in is.

Ook met de zelfvoorzienende vrouw was ik het niet helemaal eens, omdat zij op haar beurt deed alsof consequent van plastic afzien een veel betere stap was dan consequent zijn in veganisme.

Zucht. Waarom toch zo’n of-of-redenering terwijl en-en ook heel goed mogelijk is? En óf!

Op een medium als Facebook wemelt het van dit soort oogklepredeneringen. Zo suggereerde onlangs nog iemand dat de anti-zwarte-piet-acties om een soort luxeprobleem zouden gaan, ‘terwijl er in Jemen tienduizenden kinderen omkomen van de honger’. Ergo: ‘laten we ons liever drukmaken over dingen die er écht toe doen’. Het ene leed gebruiken (sterven van de honger!) om ander leed tegen weg te strepen, leed waarvoor je als je wit bent en er nooit zo over nadacht misschien wat meer moeite moet doen om je in te leven.

Denken dat je eigen gedachtewereld de ‘normale’ is, en zelfs de enige juiste, kan in een bepaalde context gevaarlijke vormen aannemen. Niemand is het centrum van de wereld, niemand heeft de wijsheid in pacht, we zullen het met elkaar moeten uitzoeken, zoeken naar die ideeën en die manieren van leven die voor iedereen het beste uitpakken.

Rymke Wiersma

Veeg er je reet maar mee af...

zondag, 25 november 2018

De moord op journalist Jamal Khashoggi in oktober 2018 in Istanboel, de onthoofding van de immigrante Tuti Tursilawati voor het doden van haar werkgever die haar verkrachtte, uitgehongerde kinderen door oorlogsgeweld in Jemen, het zijn allemaal misdaden waarin Saoedi-Arabië de hoofdrol speelt. Vanwege de Saoedische oorlog tegen Jemen is dat land sinds 2015 genadeloos gebombardeerd en die oorlog veroorzaakt ook nog eens de grootste hongersnood ter wereld sinds 100 jaar. Vrouwen in Saoedi-Arabië mogen nu autorijden, maar vrouwelijke activisten worden routinematig gevangengezet en gemarteld. Eén van hen, Israa al-Ghomgham, wacht op haar executie.

De Verenigde Staten zijn diep betrokken bij deze Saoedische misdaden - of zwijgen erover. Washington biedt enorme militaire steun aan de oorlog tegen Jemen. Amerikaanse bedrijven incasseren miljarden dollars door de verkoop van conventionele en elektronische wapens aan Saoedi-Arabië en de training van manschappen. Uiteraard zwijgt de Amerikaanse regering over de afwezigheid van mensenrechten en de slavernij van een miljoen immigranten in dat land. Wat zijn mensenrechten en menselijke normen en waarden waard als je miljarden binnen kunt halen? Ach, we praten hier over de VS, waar een psychiatrische patiënt met proefverlof president is geworden, waar de ene schietpartij na de andere plaatsvindt en je je af kunt vragen wanneer de laatste Amerikaan wordt geraakt door de laatste kogel in dat land.

Intussen gaf Trump het leger toestemming om “dodelijk geweld” te gebruiken tegen illegale migranten bij de grens met Mexico, voor een belangrijk deel slachtoffers van het Amerikaanse imperialisme op dat continent. “Criminelen,” zegt Trump. De grootste criminelen zitten echter in Washington en die bemoeien zich met de hele wereld. Onlangs riep Washington de door een rechtse staatsgreep in Kiev aan de macht gekomen Oekraïense regering nog op om naar de afgescheiden gebieden in het oosten de toevoer van water en elektriciteit af te sluiten. Ja, ook in het oosten van Oekraïne wonen mensen, maar zolang die mensen geen bijdrage leveren aan de inkomsten van de Amerikaanse economie zijn het geen mensen maar wezens die kou en dorst mogen lijden. Het kan de Amerikanen en de rest van de westerse wereld niks schelen.

Mensenrechten? Veeg er je reet maar mee af...

Bas van der Plas

Zwarte Piet verdwijnt, maar intussen groeit het fascisme

donderdag, 22 november 2018

De verdedigers van Zwarte Piet vechten voor een verloren zaak. Dat is na
het afgelopen gewelddadige weekend van Sinterklaasintochten, van vreedzame
protesten tegen Zwarte Piet en van agressieve acties tegen die protesten
duidelijk. Zwarte Piet verdwijnt gaandeweg, verdreven door rechtmatige
antiracistische strijd. Maar de prijs die we als antiracisten voor die
overwinning krijgen te betalen, zou wel eens griezelig hoog kunnen
uitvallen.

Afgelopen zaterdag gingen ettelijke honderden mensen de vreedzame strijd
tegen het Zwarte Piet-racisme aan door te protesteren bij
Sinterklaasintochten, in Leeuwarden, Groningen, Weesp, Hilversum, Hoorn,
Eindhoven, Amstelveen, Rotterdam en Zaandam.
Op enkele plaatsen zag Kick Out Zwarte Piet (KOZP), die de meeste protesten had uitgeroepen, zich gedwongen om af te blazen, in Tilburg werd KOZP en hun plaatselijke
bondgenoten verbannen van de route naar een leeg plein, op een kilometer van de
route. In andere steden stonden anti-Zwarte Piet-actievoerders aan de
route, maar in de meeste plaatsen stonden Piet-fans ze uit te schelden, te
bedreigen, met racistische spreekoren te bestoken en voorwerpen naar ze te
gooien. In Eindhoven verdreef een forse aggresieve menigte van zeker
honderd mensen een kleine groep van vijftien tot twintig anti-Zwarte
Piet-demonstranten.

Griezelige gebeurtenissen waren het. Maar laten we hier iets uit
vasthouden. Niet eerder werd er op zoveel plekken tegelijk bij de
Sinterklaasintocht actie gevoerd. Niet eerder deden zij dat onder de zó
evidente dreiging van straatterreur. Intussen waren ze sterk in hun
bewegingsvrijheid en keus van demonstratieplek ingeperkt door
gemeentebesturen die daarmee het demonstratierecht verregaand kortwiekten.
Het pure feit van deze wijdverbreide protesten, waarbij deelnemers
aanzienlijke risico's trotseerden, vormt op zichzelf een overwinning van
het anti-Zwarte Piet-protest.

Schokkend waren de gebeurtenissen intussen wel. Straatgeweld van
aanzienlijke groepen mensen, door premier Rutte ten onrechte weggezet als
"aso's" (1) waarmee hij het racisme dat vanuit deze groepen klonk,
verzweeg. Ja, supportersnetwerken mobiliseerden deze knokploegen. Maar dat
maakt ze nog niet tot 'hooligans'. Dat mobiliseren ging zeer doelgericht
en gemotiveerd. Deze groepen waren niet zomaar bezig met ongericht geweld
en rotzooi trappen. Deze groepen richtten hun acties zeer doelgericht
tegen anti-Zwarte Piet-demonstranten. De gebezigde racistische taal liet
weinig misverstand bestaan.

In Eindhoven dreef een pro-Piet-menigte de demonstranten op de vlucht.
Datzelfde zou gebeurd zijn in Tilburg als een flinke politiemacht de
pro-Zwarte Piet-menigte niet op afstand had gehouden, ingesloten en
uiteindelijk opgepakt. En als vluchtende demonstranten in Eindhoven niet
hadden kunnen schuilen in, of all places, een politiebureau, dan waren er
mensen zwaar verwond door de pro-Pieten-menigte. Wat we hier op straat
zagen was een poging om vreedzaam uitgeoefend demonstratierecht van
antiracisten de nek om te draaien door middel van intimidatie en geweld.
Wat we hier zagen, in Groningen, Leeuwarden, Hoorn, Tilburg, Rotterdam,
Eindhoven en elders, was fascistisch van aard.

Er klinken inmiddels her en der verstandige, scherp afkeurende woorden,
niet alleen over het fascistische straatgeweld maar ook over de wijze
waarop het gezag demonstratierecht inperkt onder druk van dat geweld.
"Door onwil, onkunde of onverschilligheid van het wettig gezag, is het
straattuig gelukt het merendeel van de vreedzame demonstraties tegen
Zwarte Piet die zaterdag gepland stonden te verstoren of zelfs afgelast te
krijgen", schrijft Jelmer Renema. (2) "Dit is een levensgevaarlijke
situatie. Wat het straatttuig hiervan geleerd heeft, is dat met geweld
andermans demonstratie verstoren werkt." En de politiek staat erbij en
kijkt ernaar, uitzonderingen daargelaten.

Renema stelt scherp: "Zodra het beeld beklijft dat de politiek de
dreiging van straatgeweld inzet als beleidsinstrument, is de weg naar het
fascisme geopend. Vergeet niet dat in Duitsland en Italië het fascisme
ook begon als knokploegen die het vuile werk voor conservatieve elites
opknapten, door linkse demonstraties uit elkaar te slaan. Zodra onder- en
bovenwereld in zo'n een-tweetje gaan werken, kom je in een spiraal terecht
waarin uiteindelijk de straat de macht naar zich toe zal trekken." Die formulering
schiet weliswaar tekort, want niet 'de straat' trok de macht aan zich maar
Il Duce en Der Führer, in nauw overleg met precies die conservatieve
elites met wie fascisten en nazi's hun een-tweetje deden. Maar verder
schetst Renema heel treffend de fascistische dynamiek, zowel die van
destijds als die van nu.

Francisco van Jole schilderde intussen hoe de gebeurtenissen van afgelopen
weekend een aanloop hadden waarin racisme steeds gangbaarder werd, steeds
minder werd weersproken en dus om zich hene kon grijpen. "Er was vanaf de
eeuwwisseling ineens helemaal geen racisme meer in Nederland en iedereen
die anders beweerde, deed dat om anderen de mond te snoeren. Dat werd de
gangbare opvatting. Precies op dat moment dat racisme steeds openlijker de
kop ging opsteken." (3) Afgelopen weekend zagen we wat daarvan komt:
fascisten tijdens de intocht, verkleed als Zwarte Piet. "De officiële
viering van Sinterklaas is zo een nazi-feest geworden waar het racisme
wordt gevierd. Op de Coolsingel." Hij voegt er nog aan toe: "Dat krijg je
ervan, van dat wegkijken, dat niet willen benoemen en zelfs goedpraten.
Van het ontkennen van racisme." En bovendien: "Als je al niet dacht dat
Zwarte Piet racistisch was, dan moet je toch zien dat hij dat in hoog
tempo is geworden."

Precies dat bezorgt de verdedigers van Zwarte Piet een immens PR-probleem.
Die gezellige traditie, die onschuldige zwartgeschminkte bediende van de
goedheiligman. het wordt voornamelijk en met grote agressie verdedigd door
regelrechte fascisten en aanpalende groepen aggressieve lui die schelden,
schimpen, dreigen en als ze de kans zien ook gooien, slaan, schoppen en
erger. De verdedigingslinie van die keurige traditie blijkt te worden
gevormd uit gewelddadige menigtes, uit fascistische knokploegen en hun
digitale supporters. Gemeentebestuurders geven die fasacistische menigtes
feitelijk hun zin door anti-Zwarte Piet-demonstranten te verbannen en in
te perken of erger. Dat het gezag ook pro-Zwarte Piet-lui tegenhoudt en
soms arresteert, maakt dat niet ongedaan. Het gaat die lui immers om het
saboteren van anti-Zwarte Piet-protest, niet om een simpele uiting van hun
pro-Zwarte Piet-standpunt. Dat saboteren van anti-Zwarte Piet-protest is
ze dus gelukt, ook al moesten sommigen van hen een middagje in een cel
zitten. Dit is een succes voor de fascisten. Maar het is een probleem voor
al diegenen die Zwarte Piet willen handhaven zonder zich met zulk fascisme
in te willen laten of er te zeer aan verwant te lijken.

Tegen die achtergrond beginnen allerlei ratten het zinkende
blackface-schip nu te verlaten. Op dinsdag bleek Gert-Jan Segers, chef van
de Christen-Unie, òm te zijn: van hem mag Zwarte Piet veranderen in
roetveegpiet. Hij verwees daarbij naar de "nare taferelen" van afgelopen
weekend, "waarbij - voor zover ik dat heb kunnen nagaan - de
wanstaltigheden van éen kant kwamen en herhaaldelijk in wanstaltig
racisme ontaardden." (4) En hij stipte de pijn aan die de racistische
karikatuurfiguur zwarte mensen toebracht. "Ieder jaar zijn deze mensen
toeschouwer bij een feest dat hen het gevoel gaf dat ze er niet helemaal
bijhoren." Hij verwelkomde nu de verandering van Zwarte Piet naar
roetveegpiet. Kort hierna bleek ook D66-aanvoerder Rob Jetten afstand van
Zwarte Piet te nemen, ook hij verwees naar de gewelddadige gebeurtenissen
van afgelopen weekend, ook hij hekelt de racistische uitingen vanuit
pro-Piet-menigten. Hij noemt roetveeg- en regenboogpieten "een heel mooi
alternatief om ervor te zorgen dat het Sinterklaasfeest weer een feest
wordt voor iedereen."(5)

Of deze ommezwaai standhoudt als de rust wat is weergekeerd, valt
natuurlijk te bezien. Maar ik bespeur toch een trend: een flink deel van
het establishment wil van Zwarte Piet af. Dat de verdediging van Zwarte
Piet zo evident gepaard gaat met gewelddadige uitintgen van racisme,
bevordert deze trend. Zo bezien hebben de agressieve voorstanders van
Zwarte Piet het tegendeel bereikt van wat ze zeggen te beogen: ze
bespoedigen met huh optreden het einde van hun geliefde racistische
karikatuurfiguur Zwarte Piet.

Helaas is dat niet het eind van het verhaal. Het overeind houden van
Zwarte Piet mag dan het streven zijn van veel deelnemers aan het
pro-Pieten-geweld. Het is echter niet het enige doel van die deelnemers,
en zeker niet voor de gangmakers en organisatoren van de
pro-Pieten-acties. Die zijn bezig met iets anders: met de vorming van
fascistische straatbewegingen en organisaties. Zwarte Piet is daarvoor een
prachtig propagandistisch en organisatorisch handvat.

Precies het Zwarte Piet-thema geeft fascisten immers een zaak waaromheen
ze bredere groepen aan zich proberen te binden. Als ze erin zoude slagen
om Zwarte Piet overeind te houden, zullen ze dat mede als hun succes
claimen. Maar ook als Zwarte Piet een verloren zaak blijkt, dan zullen ze
die zaak des te harder benutten om zichzelf te profileren en te
versterken. Te vrezen valt dat, als straks een flink deel van het
establishment Zwarte Piet voor de lieve vrede overboord heeft gegooid, die
lieve vrede des te meer wordt bedreigd door de een omvangrijke, militante
fascistische beweging die in het veroveren van straat en staat steeds
grotere successen dreigt te boeken. Daarom dient de anti-Zwarte
Piet-strijd tegelijk ook antifascistische strijd te zijn. Het één kan niet
goed zonder het ander.

1 "Rutte over intochten: 'Aso's bederven het voor iedereen'", NOS, 19
november 2018, https://nos.nl/artikel/2259913-rutte-over-intochten-aso-s-verpesten-het-...

2 Jelmer Renema, "Zo begint het fascisme", Joop, 18 november 2018,
https://joop.bnnvara.nl/opinies/zo-begint-het-fascisme

3 Francisco van Jole, "Nazi's zijn nu kindervrienden", Joop, 19 november
2018, https://joop.bnnvara.nl/opinies/nazis-zijn-nu-kindervrienden

4 "Segers": Piet moet veranderen", Joop, 20 november 2018,
https://joop.bnnvara.nl/nieuws/segers-piet-moet-veranderen

5 "D 66 wil dat Zwarte Piet wordt vervangen", Joop, 20 november 2018,
https://joop.bnnvara.nl/nieuws/d66-wil-dat-zwarte-piet-wordt-vervangen

Peter Storm

In Frankrijk is 1792 nooit ver weg

maandag, 19 november 2018

'Wat we in 1792 met Louis XVI hebben gedaan kunnen we ook met Macron', verwoordde een vrouw in 'gilet jaune' op een barricade de pre-revolutionaire stemming in Frankrijk. Van Zuid tot Noord, van Oost naar West had de bevolking de recente verhoging van de brandstofprijzen aangegrepen om haar ongenoegen over de regering Macron te uiten en het land plat te leggen op een manier, zoals ze die alleen in Frankrijk kunnen.

Denk aan de Air France-piloten die hun bazen in ondergoed een hek over jaagden. Toestanden die in Nederland ondenkbaar zijn. Daar neemt de knecht zijn pet af als de baas passeert. In de onooglijkste dorpjes werden rond-points en kruispunten gebarricadeerd door de lokale bevolking. Op het platteland is de populariteit van Macron nog geringer als in de steden. En barricaderen hebben ze misschien niet in Frankrijk uitgevonden, het is er wel tot de grootste bloei gekomen, tijdens de Franse Revolutie en de talrijke revoluties van de 19e eeuw, met als hoogtepunt natuurlijk de Commune van Parijs 1871.
Deze wrede oorlog tegen het proletariaat van Parijs werd door haar met barricades gevoerd tegen de troepen van Versailles die door de Pruisen (de winnaar van de Frans-Pruissische Oorlog van 1870) werden bewapend. Maanden werd om de straten en wijken van Parijs gevochten. Met meer doden dan tijdens de hele Franse Revolutie.

In Frankrijk is 1792 nooit ver weg en dat heeft Macron met zijn blabla-verhaal tijdens de 100-jarige herdenking van WO1 nu gemerkt. Gevoed door de MSM heeft het idee postgevat dat Macron populair zou zijn in eigen land. Dat is een groot misverstand. Fransen hebben knarsetandend op hem gestemd omdat ze geen Marine LePen wilden. Populair is hij nooit geweest.
Macron's minister-president Edouard Philippe heeft de gele vestjes (ze dragen de verplicht in de auto aanwezige veiligheidsvesten) 'anarchisten' genoemd. Dat had hij beter niet kunnen doen. Want daar worden ze alleen maar kwaaier van. De acties gaan in estafette door: vandaag de ambulances, dan de brandweer enzovoorts.
Wij brave nederlandertjes kunnen alleen maar ademloos toekijken. In Groningen bijvoorbeeld, waar ze systematisch worden genaaid...

WK

Terugtrekking VS uit INF-verdrag brengt kernoorlog stap dichterbij

zaterdag, 17 november 2018

Afgelopen maand kondigde de Amerikaanse president Donald Trump aan dat de VS zich terugtrekken uit het INF-verdrag. Dit verdrag verbiedt de VS en Rusland de productie en ontwikkeling van op de grond gestationeerde kernwapens voor de korte- en middellange afstand (met een bereik van tussen de 500 en 5.500 kilometer). Het verdrag markeerde het einde van een gevaarlijke nucleaire confrontatie in de jaren tachtig van de vorige eeuw. West-Europa wilde geen Amerikaanse Pershing-raketten tegen de SS-20 middellangeafstandsraketten van de Sovjet-Unie.

Het is moeilijk om het criminele karakter en de roekeloosheid van deze actie van de regering Trump te overdrijven. De levens van miljarden mensen in Europa en Oost-Azië worden doelbewust in het kruisvuur geplaatst van de nucleaire opbouw van Washington tegen Beijing en Moskou.

De directe oorzaak van de INF-verdragscrisis is een Russisch programma voor de ontwikkeling van kruisraketten dat rond 2008 van start ging. In 2010 werd de raket, later geïdentificeerd als Novator 9M729 (SSC-8), op de grond getest op een manier die de Verenigde Staten deed vermoeden dat de raket niet voldoet aan het INF-verdrag. Eén van de meest verontrustende aspecten van de INF-verdragscrisis is dat we niet echt weten wat er is gebeurd. Afgezien van het type raket en de aanduiding ervan, hebben de Verenigde Staten niet publiekelijk informatie vrijgegeven over de vermeende overtreding. Het lijkt erop dat de door de VS gesignaleerde ‘overtreding van Rusland’ een dekmantel is om een nieuwe wapenwedloop te beginnen met China.

Nadat president Obama in 2011 de ‘spil naar Azië’ lanceerde, legde Peking meer nadruk op de ontwikkeling van middellange afstandsraketten die Amerikaanse vliegdekschepen en militaire bases in de Westelijke Stille Oceaan kunnen treffen. Het INF-verdrag regelt het verbod op land gestationeerde korte- en middellangeafstandskernwapens van de VS en Rusland. China is echter geen partij in dit verdrag. Binnen het Amerikaanse establishment gingen in de afgelopen jaren steeds meer stemmen op voor terugtrekking uit het INF-verdrag.

Admiraal Harry Harris, die onlangs aftrad als commandant van de Amerikaanse Pacifische Vloot om de Amerikaanse ambassadeur in Zuid-Korea te worden, was een agressieve voorstander van heronderhandeling over of voor het schrappen van het INF-verdrag. Vorig jaar zei Harris dat hij wapenbeheersing “problematisch” vond, omdat het INF-verdrag “ons vermogen om kruisraketten van de Chinese en andere landen, op het land gebaseerde raketten te bestrijden beperkt.” Als getuige optredend voor de Amerikaanse Senaat in maart, maakte Harris duidelijk dat de afschaffing van het INF-verdrag cruciaal was om te proberen de volledige Amerikaanse militaire dominantie in de Stille Oceaan te herstellen.

Hoe beangstigend klein moet de nucleaire afstand tussen de kernwapenmogendheden worden (VS en Rusland in Europa en tussen de VS en China in Azië) voordat hier actie tegen wordt genomen? Helaas leert de geschiedenis ons dat de situatie erger zal moeten worden, waarschijnlijk nog veel erger, voordat publieke druk leiders zal dwingen om het beter te maken. Je kunt alleen maar hopen dat dit besef eerder dan later komt, en voordat het te laat is.

Henk van der Keur

Jenny Douwes

maandag, 12 november 2018

Gisteravond kwam op televisie de griezelfilm Jaws voorbij en ik moest daarbij aan Jenny Douwes denken. In het programma werd uit de doeken gedaan hoe de kijker van de haaienfilm gemanipuleerd wordt. Middels onder meer kleur en beweging wordt hij geraffineerd tot lijdend voorwerp van de handeling op het witte doek gemaakt.

Ook Douwes, de zelfbenoemde Jeanne d'Arc uit het Noorden, voorvrouwe van de zogenaamde Blokkeerfriezen, is de speelbal van gebeurtenissen en bewegingen die zij zelf niet opmerkt. Via haar bekendheid in Facebook heeft ze de aandacht van de mainstream media getrokken. Toen streken De Telegraaf en WNL op haar neer. En nu is ze de prooi van Sid Lukkassen.

Douwes zal op acht december in Amersfoort spreken tijdens de oprichting van De Nieuwe Zuil. Dat is het nieuwste projekt van Lukkassen, gericht tegen het cultuurmarxisme. Wellicht zal de gastheer aan de goedlachse plattelandsvrouw vragen wat zij van dat marxisme vindt en Jenny zal het antwoord schuldig blijven, hoogstens iets stamelen over cultuur 'die van ons is, en zo'.

Maar voor Dokter Sid zoals hij zich in zijn wekelijkse nieuwsbrief graag noemt, maakt dat niet uit. Douwes, en vooral de duizenden dommekrachten die zich achter haar verschuilen, is wat hij als een van de meest uitgesproken vertegenwoordigers van alt right in Nederland nodig heeft. Een martelaarster voor de zaak van Avondland en Identiteit (zie voetnoot).

Douwes heeft inmiddels via crowd funding bijna een kwart miljoen aan gelden vergaard om haar missie voort te kunnen zetten. Het zal wel aan wapens besteed gaan worden. Eigenlijk past er zolangzamerhand een andere legendarische enge film bij Us Jenny. The Exorcist....

(voetnoot) A en I was in 2015 het debuut van Lukkassen bij Uitgeverij Aspekt. Meer status binnen alt right verkreeg hij door zijn bijdrage aan het haatboek dat Aspekt in januari 2016 uitbracht onder de omineuze titel 'Keulen: Kalifaat Light en de Fallout van een conflict'. Daarin profileerde Lukkassen zich als incel, een vrijgezel tegen wil en dank. Geef Sid een rugzakje en hij zal er spijkers in sparen....

JoopFinland

Hypocriet

zondag, 11 november 2018

Dit is een oude tekst. Ik herhaal hem, omdat het een eeuw geleden is dat een van de verschrikkingen van de vorige eeuw officieel tot een einde kwam. Zo'n 35 miljoen militairen http://www.wereldoorlog1418.nl/statistieken/ zouden het leven laten of gewond achterblijven in de Eerste Wereldoorlog. Daarna zou de Spaanse griep nog een groter (schattingen lopen nogal uiteen van 50 tot 100 miljoen https://en.wikipedia.org/wiki/1918_flu_pandemic) aantal doden eisen.

De strijd in Europa was daarmee niet afgelopen. Witten zouden Roden bestrijden, een oorlog met vele gruweldaden en wederom miljoenen doden en slachtoffers. https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_Civil_War Aan het eind van de oorlog waren er zeven miljoen dakloze kinderen in Rusland. Als dit de situatie nog niet genoeg tekent: de Witten vermoordden 100.000 Joden in de Oekraïne. De Roden traden even verschrikkelijk op. (We leven 100 jaar later in een wereld met veel minder oorlogsgeweld. Politiek van hoop en solidariteit heeft zin gehad, al zijn zij die dit willen ontkennen momenteel dominant.) Het was tegen die achtergrond dat Reis naar het einde door Celine is geschreven.

Ik kende het boek alleen van horen zeggen en als volgt: het is geweldig geschreven, maar Celine is wel een antisemiet. Ik heb echter in het hele boek één sneer naar de zwarte/joodse jazz gelezen en verder helemaal niets. Dus laat je niks wijsmaken. Het is een aanklacht tegen die andere grote rampen van de vorige eeuw. Het is een loflied op lafheid, dat verstandiger is dan heldendom tot de dood ons scheidt. Geen sprake van antisemitisme. Dat komt in een latere publicatie van zijn hand.

Het boek start als een denderende trein tegen de waanzin van de Eerste Wereldoorlog en vervolgens het decadente gedrag van kolonialen. Het pakt het Fordisme aan en prijst het hoerengilde de lucht in. En dan zijn we weer terug in Frankrijk en vermodderen we in de ellende van een volkswijk met een uitzichtloos leven. Het is alsof je al decennia op reis bent naar het einde als je het jaartal 1924 leest.

Dan wikkelt het boek zich af naar het einde waar het leven door de altijd vervelend aanwezige León Robinson is losgelaten nog voordat hij zijn ogen sluit. Hij doet dit na twee kogeltreffers in de maag. Ze werden afschoten door zijn ideale vriendin. Een vriendin die hij vanwege haar liefde voor hem niet meer moet.

Is het boek echt zo zwart als vaak gedacht? Nee. Regelmatig kom je voorbeelden tegen van medeleven die je in het echt ook wel wat vaker zou willen zien. De sergeant die zit te verrotten in een uithoek aan de Afrikaanse westkust (zes in plaats van drie jaar), doet dat omdat hij zo geld kan verdienen voor zijn nichtje met kinderverlamming. Niet alles is losgelaten. Lezen dat boek!

Toch nog even dit. Nederland was neutraal in die oorlog. Toch kom ik regelmatig de inzet van Fokker-vliegtuigen tegen. Zo ook weeer in een passage over de dood van drie Australische piloten die werden aangevallen door Duitse Fokker-vliegtuigen. https://www.pressreader.com/australia/sunday-mail/20181104/282394105456387
Want ook dat lijkt vergeten: tot mei 1940 stond een belangrijk deel van de Nederlandse elite dichter bij Berlijn dan Londen en dat gold zeker Anthony Fokker. https://en.wikipedia.org/wiki/Anthony_Fokker#Involvement_in_World_War_I
Tot zover de voetnoot voor hen die wel Celine cynisme willen verwijten, maar de ogen willen sluiten voor nationale miskleunen.

Smeerlap

Overal hing een baklucht.
Vullen deed men de etalages niet
zodat er niet gestolen werd.

Het leek wel de buurt

waar ik vandaan kwam;
de trottoirs vol

van kindertjes met X-benen,
opgezwollen knieën,
en draaiorgels.

Bang maakte de ellende.
Ik keerde me om,
terug naar veilige haven,
naar de nette straten.

Smeerlap!
Je deugt niet!

Daar komt de zelfkennis:
hypocriet!
Reken dan ook af

met je schijnheilig
gejank.

(Vrij naar passage in hoofdstuk XVII,
Reis nar het einde van de nacht, Celine.)

Martin Broek

Collectieve solidariteit is veel waard

woensdag, 07 november 2018

En toch over de pensioenen! Ouwe koek, maar dan wel met gaten vol valse lucht. Bovendien actueel voor ieder die vandaag noch in de toekomst van gespaarde of geërfde centen kan leven. En dan zijn we met velen. Om nog maar niet te spreken van deze langzamerhand zeldzame vorm van collectieve solidariteit. Als het aan minster Koolmees en zijn geliefde ondernemers ligt, gaat het laatste restje van de toch al betrekkelijke verzorgingsstaat eraan. Omdat zij daarbij gebruikmaken van heel wat naar hun hand gezette feiten en argumenten, inderdaad even tijd voor de pensioenen.

Het gaat dus om een aanvulling op de AOW. Dit basispensioen, ingevoerd in 1957, is bepaald geen vetpot en valt onder het beheer van de overheid. Hoe lang dat nog duurt, is de vraag. Want bijvoorbeeld D66 en de VVD willen van die AOW af, dat moet een individuele 'zaak' worden die verzekeringsbedrijven graag ter hand willen nemen. Je hoeft er niet voor gewerkt te hebben, wel volgens de regeringen Rutte langer op wachten. Een merkwaardige prijs voor een langer leven of tenminste de verwachting daarvan. Die laatste schijnt tegen te vallen en gebruikt Koolmees als een onderhandelingsbod door een vertraging van een hogere AOW leeftijd. Hoe dan ook, gezond ouder worden, lijkt wel een straf.

Eén bron: brutolonen
Een paar kwesties. Voor een deel onderbelicht, verdraaid of vergeten. Als eerste, de pensioenen worden behandeld als een tripartite aangelegenheid. Flauwekul, onzin. Noch de overheid, noch de ondernemers zijn partij. De brutolonen zijn de enige bron.
Dieptepunt was de roof van bijna 33 miljard gulden (zo'n 15 miljard euro) door het derde kabinet Lubbers van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds, eind jaren negentig van de vorige eeuw. Genoemd: 'in dienst van het sociaal beleid', maar grotendeels ter financiering van bezuinigingen. Voor en vooral na die tijd bemoeiden regeringen zich onterecht met de pensioenen. De laatste jaren bijvoorbeeld met de bepaling hoeveel geld in de toekomst nodig is om de pensioenen te kunnen uitkeren. Bij de huidige laag gehouden rente, minder in kas, een lagere opbouw en omvang van het pensioen. Met als gevolg achterlopen op de stijgende kosten van het levensonderhoud, inmiddels in de afgelopen tien/vijftien jaar opgelopen tot zeker 20 procent.

Ook de ondernemers hebben niets met de pensioenen te maken. Via de brutolonen vullen ze de pensioenfondsen, zoals de werknemers dat doen. Let wel: in beide gevallen onttrokken aan de uitbetaalde lonen, ook wel uitgesteld loon genoemd. Daarmee worden de fondsen gevuld en aan de pensioenverplichtingen voldaan. Maar ja, die lonen zijn geen geschenk, dus hebben de overheid en de ondernemers wel een direct belang. Dat ze in de loop der jaren als een eenzijdig recht hebben opgevat.
Er is overigens nog een derde, oneigenlijke belangenclub. Dat zijn de beleggers die met hun 'beheerskosten' en rendementen verdienen aan de pensioenen. Hun overbekende behoefte aan veel inkomsten staat haaks op de pensioenhoogte.

Frisse lucht
Een tweede kwestie betreft de positie van de jongeren. Vol verdraaide informatie. Zij zouden de klos zijn van het huidige stelsel. Ouderen hebben zich van een riante positie verzekerd die jongeren nooit kunnen verwerven. Maar heus, ouderen hebben voorheen als jongeren hun pensioenpremies betaald, zoals jongeren dat vandaag (kunnen) doen voor de tijd dat ze ouderen zijn. Geen enkele reden voor paniek. De tegenwerping is: door tijdelijke, korte en wisselende banen vormen jongeren minder brutoloon en daarmee minder pensioen. Bovendien zouden ze van de ene naar de andere sector en daarmee pensioenfonds springen en ook nog eens als zelfstandige flexwerker of zzp'er de voorkeur aan een ongebonden leven geven. Dat laatste zou voor een kleine en selectieve minderheid best eens het geval kunnen zijn. Maar aan velen is een onzeker en grillig arbeidsbestaan opgelegd. Wie dat een goeie zaak vindt, gooit met gemak het collectieve pensioenstelsel op de schroothoop en gaat in verlengde daarvan ook een toekomstig bestaan individualiseren met een kapitaalgezinde verzekeringsmaatschappij.

Anders gezegd. Het probleem van de flexibilisering, gekoppeld aan verdwenen sociale rechten, oftewel precarisering, wordt door een ander probleem vervangen, namelijk ook de toekomst degraderen tot een individuele aangelegenheid via de markt, oftewel privatisering. Een ontwikkeling die al gaande is door de weigering van ondernemers, aannemers en onderaannemers om flexwerkers en zzp'ers op te nemen in het pensioenstelsel. Als dat een praktisch vraagstuk zou zijn van onvoorspelbare, veranderende werkgelegenheid in nog ongrijpbare sectoren, zijn er praktische oplossingen. Bijvoorbeeld, opbouw en betaling van pensioenen geschieden in een nieuwe overkoepelende sector met een eigen fonds waarin ondernemers verplicht hun brutolonen deponeren en dat beheerd wordt door gekozen bestuurders met een gemiddeld loon.

Helaas, eerder gezegd dan gedaan. Wel een poging om de valse lucht te klaren.

Hans Boot

Ontruiming dreigt MST-boeren Brazilië weer landloos te maken

dinsdag, 06 november 2018

Grassroots International vraagt steun voor boerengezinnen in de Quilombo Campo Grande in Brazilië. Zo´n tweeduizend voormalige landlozen dreigen hun bestaan en grond te verliezen onder het Bolsonaro-regiem.

De Braziliaanse grondwet geeft landloze gezinnen het recht om braakliggende grond te bezetten om daar voedsel voor eigen levensonderhoud te telen. Zo´n 20 jaar geleden organiseerden een aantal gezinnen zich via de MST (Movimento dos Trabalhadores Sem Terra) en bezetten een stuk land in de Quilombo Campo Grande in de regio Minas Gerais.

De gemeenschap bestaat inmiddels uit ongeveer 450 gezinnen. Ze passen het principe van de agro-ecologie en voedselsouvereiniteit toe en produceren koffie, granen, bonen, groente, fruit en boerderijdieren. En voorzien tevens duizenden anderen van gezond en betaalbaar voedsel.

Maar nu, na de verkiezingsoverwinning van Bolsonaro, dreigen ze hun gebruiksrecht te verliezen en kan een ontruiming volgen. Daardoor zullen ze in één klap alles verliezen wat ze in die jaren hebben opgebouwd en weer landloos worden.

Een lang lopend juridisch confict lijkt nu af te stevenen op een (ongunstig) vonnis bij het Landbouwkundig Gerechtshof. Via de Acte No. 0024.11.188.917-6 van 17 juni 2011 willen grootgrondbezitters, regionale banken en agroindustriële bedrijven weer de beschikking krijgen over dit stuk vruchtbare landbouwgrond. Hun juridische aanval gaat niet alleen in tegen de Braziliaanse grondwet, maar ook tegen de Universele Verklaring van de Mensenrechten (denk aan sociale en culturele rechten; het recht op werk, vrije beroepskeuze, rechtvaardige en gunstige arbeidsvoorwaarden en bescherming tegen werkloosheid).

De huidige gebruikers van de Quilombo Campo Grande roepen het bestuur van het Landbouwkundig Gerechtshof op met een oplossing te komen zodat de families kunnen blijven wonen en werken op hun land. En ze vragen solidaire organisaties en supporters een protestbericht te sturen naar het Hof.

Petitie: Stand with MST Families in Brazil
(http://act.grassrootsonline.org/p/dia/action4/common/public/?action_KEY=...)

Taco van Dommels

Malaise in de marktwerking

donderdag, 01 november 2018

Het Slotervaartziekenhuis en de IJsselmeerziekenhuizen zijn al jarenlang zorgenkindjes 1). Paar keer bijna failliet gegaan, fiks gedonder gehad met eigenaars of bestuursleden, en ze zaten geregeld diep in de rode cijfers. De IJsselmeerziekenhuizen waren inmiddels onder verscherpt toezicht gesteld, het Slotervaart bleek na de zomer 4,6 miljoen in het krijt te staan en presteerde al jaren slecht 2). De ziekenhuizen bedelden bij de bank en bij zorgverzekeraars om uitstel van terugbetaling van leningen – een veeg teken. Bovendien 3) hadden de specialisten in het Slotervaart het vertrouwen in een van de bestuurders al voor de zomer opgezegd. Ook de Inspectie had haar zorgen uitgesproken.

Dat de zorgverzekeraars niet langer voor het kennelijk onverantwoorde bestuur en beheer van deze ziekenhuizen wilden opdraaien, vind ik dan niet zo heel vreemd. Ook dat hoort bij de zo bejubelde marktwerking in de zorg. Sterker: dat lijkt me een van de weinige verstandige gevolgen van zo’n aanpak. Zorgverzekeraars zijn er immers niet om de kassen van kennelijk onbekwame bestuurders te spekken. Dat de schuldeisers de ziekenhuizen zo snel ontruimden, lijkt me daarenboven een teken dat er meer aan de hand is: de gedachte aan malversaties dringt zich onwillekeurig op.

Dat laat onverlet dat de ontruiming bepaald chiquer had gekund. Op z’n minst hadden alle opgenomen patiënten eerst volgens afspraak behandeld moeten worden, en naar andere locaties overgebracht zodra ze daarna weer enigszins op de been waren. Mensen een paar uur voor hun operatie naar huis sturen is ronduit smakeloos – je wilt nooit en te nimmer dat een zorgverzekeraar zoiets veroorzaakt, of faciliteert.

Juist over dit aspect, insolvabele ziekenhuizen en incapabele bestuurders de nek omdraaien – wat een van de weinige nuttige effecten is van marktwerking in de zorg – wordt nu allerwegen geweeklaagd.

Net zoals ineens de zorgverleners die voor zichzelf zijn begonnen, de schuld van de malaise kregen 4). Het Slotervaart wees expliciet op de gestegen arbeidskosten als oorzaak: al die verduvelde verpleegkundigen die ontslag hadden genomen, zzp’er waren geworden, en zich vervolgens voor een hoger bedrag weer lieten inhuren: het kwam door hen, het was een schande!

Ik kon alleen maar denken: good for them. De zorg betaalt verpleegkundigen al decennia te weinig, zadelt ze op met een gigantische berg administratie, en biedt amper ruimte voor soepele roosters. Wanneer je als zzp’er zowel meer verdient, betere zorg kunt leveren, minder onnut papierwerk op je dak krijgt en bovendien zelf kunt bepalen dat je graag alleen nacht- of weekenddiensten draait, is dat je recht.

Zorgverleners die ontslag nemen en voor zichzelf beginnen omdat ze zo betere zorg kunnen leveren dan ze als werknemer mogen: ook dat is marktwerking. Marktwerking van het goede soort, bovendien.

Het wachten is op het eerste ziekenhuis dat als coöperatie wordt gedreven.

1) https://fd.nl/ondernemen/1275121/zorggroep-van-loek-winter-vraagt-uitste....
2) https://www.parool.nl/amsterdam/-mc-slotervaart-slechtste-ziekenhuis-van...
3) https://fd.nl/ondernemen/1271899/bestuurder-van-ziekenhuis-slotervaart-e...
4) https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/snelle-toename-zorg-zzp-ers...

(Overgenomen van www.spaink.net)

Karin Spaink

Bouwen aan de bubbel

maandag, 29 oktober 2018

Een congres in Helsinki over migrantenliteratuur afgelopen vrijdag leverde me tal van nieuwe inzichten op.

Ik bezoek dat soort bijeenkomsten eens in de tien jaar. Vergeleken met dat van ruim twee decennia her was de plek waar we vorige week mochten vergaderen flink opgeschaald. In 1995 werden we als auteurs van buitenlandse origine op een donkere zolder in het voormalig stadhuis van Turku aan onszelf overgelaten. De enige geboren Fin die toen aan de uitnodiging gehoor wilde geven was een professor in de journalistiek. En de koffie moesten we uit een automaat halen.

Tien jaar later waren we al wel verhuisd naar de Finse hoofdstad. Maar in de vensterloze ruimte in een uitgestorven winkelcentrum had men toen vooral haast om van ons af te komen want 's middags was de zaal afgehuurd voor een verjaardag. Vrijdag echter zaten we in een monumentaal pand pal naast het paleis van de president en de Finse nationale bank. In een geur van boenwas en onder gedempt licht kregen we de koffie geserveerd met een servetje en voor de liefhebbers was er zelfs een glas wijn, een ongehoorde luxe in Finland.

Er waren meer dingen veranderd. De voertaal was er Engels. Men ging daarin zover dat zelfs de teksten waaruit de deelnemers voorlazen voor de gelegenheid in het Engels waren vertaald. Tevens waren de bezoekers van een andere snit dan bij eerdere gelegenheden. Twintig jaar geleden werd de vergadering nog gedomineerd door de mensen met een vluchtelingenachtergrond. Ballingen. De meesten vers afkomstig uit het Midden-Oosten waar even daarvoor de zaak op scherp was gezet. Koerden en Somali's bepaalden toen nog waarover gepraat werd en welke boodschap naar de aanwezige Finnen moest worden gestuurd.

Vrijdag waren de ballingen verre in de minderheid en kregen ze nauwelijks het woord. Nadat ik in mijn speech had verteld over hoe Finland bijna vijfentwintig jaar geleden reageerde op de eerste migranten, benadrukte een dichteres van Duitse komaf dat zij zich niet in het minst geroepen voelde om in het Fins te schrijven. 'Ik schrijf voor mijn publiek in Duitsland en wil ook niet dat mijn gedichten in het Fins vertaald worden. Want een vertaling zou afbreuk aan hen doen.'

Daarmee was de toon gezet. Mij bleek dat veel van mijn medecongressanten als vertaler werkten, maar dat zij niet uit het Fins vertaalden. Een Spaanse verklaarde: 'Mijn moedertaal wordt gesproken door vierhonderd miljoen mensen. Ik vertaal vooral uit het Frans en het Italiaans. Fins is gewoon een te kleine taal om rekening mee te houden in mijn beroep. Ik heb hier in Helsinki een klein kantoor waarvoor ik een veel te hoge huur moet betalen en dit congres zou zich vooral bezig moeten houden met het verbeteren van de arbeidsvoorwaarden in mijn beroep.'

Wacht even: dit congres gaat toch over migrantenliteratuur?', dacht ik bij mijzelf, en vroeg om de microfoon. 'I feel quite embarrassed', begon ik, en toen men uitgelachen was vertelde ik een anekdote. Het zal 2004 of 2005 zijn geweest toen ik in een miniscuul gehucht voor anderhalve man en een paardekop een boek van me gepresenteerd had en na afloop werd aangeschoten door een vrouwelijke journalist. Ze werkte voor het plaatselijke sufferdje maar is voor eeuwig in mijn herinnering gebleven omdat ze me een vraag stelde die noch daarvoor noch daarna door iemand anders aan me gesteld is geworden.

'Voel je dat je persoonlijkheid is veranderd sinds je in Finland woont? Met andere woorden: heeft je Finse leven iets met je gedaan?'

Ik herinner me dat ik haar het antwoord op haar vraag grotendeels schuldig bleef, zo zei ik vrijdag tegen mijn gehoor. 'Want ik had me die vraag tot dan toe nauwelijks gesteld. Maar in alle jaren daarna heeft juist die vraag mij geinspireerd bij mijn schrijven.' En ik legde uit dat het hedentendage voor mij voelt alsof ik twee personen ben, een Nederlandse en een Finse. Dat ik me in twee landen thuis voel. Dat ik iedereen die er uit eigen vrije wil voor kiest om land te verhuizen toewens dat ie op een goeie dag tegen zo'n goeie journalist aanloopt. 'Want', sloot ik af, 'ons zoals we hier nu vandaag zitten en praten, bedreigt een gevaar. Het gevaar dat we ons in onze eigen bubbel opsluiten. En dat speelt uiterst-rechts in de kaart, in de wereld zowel als hier in Finland.'

Nou, dat laatste moest ik natuurlijk nog even goed uitleggen want niemand vindt het leuk om een bubbelaar genoemd te worden. Maar nadat ik verteld had dat ook in Finland de populisten van rechtse snit graag en met sappige voorbeelden het verhaal ophangen dat buitenlanders niet willen integreren in wat zij als 'hun' maatschappij aanduiden, en dat buitenlanders die de Finse taal niet beheersen en ook in andere opzichten amper kontakt maken met hun nieuwe landgenoten dit soort rechtse praatjes met hun gedrag alleen maar voeden – daarna werd er geknikt en namen ook anderen het op voor migrantenliteratuur die toch vooral in het Fins geschreven moet blijven, of desnoods vanuit al onze moedertalen naar het Fins vertaald.
'Makkelijk is het niet', riep ik nog, 'maar probeer toch maar eens in een taal die je eerst vreemd is de liefde te bedrijven of een gedicht te schrijven. Het maakt een ander mens van je! En nu is het tijd voor een goed glas wijn...'

JoopFinland

Hoe de sociaal-democratie verdween uit Nederland

dinsdag, 23 oktober 2018

Zoals te verwachten was, stonden de kranten afgelopen dagen vol met terugblikken op Wim Kok – natuurlijk vooral op Kok als premier. Twee dingen vielen op aan die terugblikken; ten eerste waren ze bijzonder positief, ten tweede ging het maar weinig over wat Kok als politicus nu eigenlijk gedaan had. In plaats daarvan waren er vage termen als ''staatsman'' of ''verbindend leider''.

Natuurlijk is het zo dat over de doden niets dan goeds gezegd hoort te worden, maar Kok's periode als premier eindigde met de tot dan toe zwaarste verkiezingsnederlaag ooit van de PvdA. Kok speelde een belangrijke rol in het einde van de PvdA als partij voor de ''gewone mensen''. Wat overbleef van de PvdA was een banenmachine voor ambitieuze lieden die de politiek als een tussenstop zagen, onderweg naar een carrière in bedrijfsleven of maatschappelijk middenveld. Het is een carrière-traject dat Kok zelf met glans doorliep.

Hoe zijn dan toch al die warme gevoelens voor Kok te verklaren? Misschien dat die niet zozeer veroorzaakt werden door de persoon Kok zelf, maar door het decennium waarmee hij geassocieerd werd. De jaren negentig lijken voor het Nederlandse volksdeel dat zichzelf liever progressief dan links noemt, een vergelijkbare rol te spelen als de jaren vijftig dit voor rechts doen. De jaren vijftig zijn voor rechts het gouden tijdperk – toen de wereld nog overzichtelijk was, met de witte man onbetwist aan de top, en ''multiculturalisme'' zogenaamd niet bestond. Voor nostalgische progressievelingen is er het droombeeld van de voorspoedige, vreedzame jaren negentig. In 1994 schudde Kok de ''ideologische veren'' af en werd eenstemmig verklaard dat de vrije markt oneindige voorspoed zou brengen. Politiek zou beperkt kunnen blijven tot een discussie over technische details, en ondertussen zou iedereen er vanzelf op vooruit gaan. 

Een artikel uit 2003 in New Left Review over de zogenaamde Fortuyn-revolte wees op een aantal cijfers die sociaal-democraten toch zorgen gebaard zouden moeten hebben. Zo zou een van de grote successen van de kabinetten-Kok het creëren van banen geweest zijn. Maar veel van deze nieuwe banen waren voor laag geschoolden en slecht betaald – en de helft van de nieuwe banen gecreëerd tussen 1994 en 2000 waren part-time, en 40 procent waren ''flexibele'' banen van korter dan een jaar. Het geld klotste tegen de plinten, wordt er nog wel eens gezegd over die mooie jaren negentig. Ondanks alle economische groei, bleef het aandeel arme huishoudens stabiel rond de tien procent. Inkomens van top managers stegen echter zo'n 14 procent per jaar, en het aantal miljonairs verdrievoudigde.

Terwijl ongelijkheid en onzekerheid toenamen, vervreemde de PvdA onder Kok zich rap van haar oude achterban. En de groeiende flexibilisering ondergroef een van de belangrijkste peilers van de partij; de vakbeweging. Eigenlijk is het daarna nooit meer goed gekomen met de PvdA. In 2003 en 2012 werden er nog wel verkiezingsresultaten geboekt die aan de glorie-dagen van de sociaal-democratie deden denken, maar dit succes had meer te maken met media-hypes en persoonlijkheden. Slimme marketing bleek echter geen duurzame oplossing, en vorig jaar boekte de PvdA een nieuwe recordnederlaag. Die weemoed naar de jaren negentig, die wordt ook gevoed door nostalgie naar de machine die eens mooie carrières produceerde. 

Alex de Jong

 

Reactie toevoegen

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Filtered HTML

  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type='1 A I'> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id='jump-*'> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.