zaterdag, 12 december 2020

Wie het verleden naar waarde schat, zal in wijsheid handelen. Het zou zo maar een uitspraak van een wijsgeer uit de Griekse oudheid kunnen zijn, maar de zin vloeide nagenoeg automatisch uit mijn pen. Of beter gezegd: ik beroerde een aantal letters in een soort van telepathisch ingegeven volgorde op mijn toetsenbord. Hoe dan ook, het gelijk ligt in het verleden. Dat wil zeggen: voor de redelijke medemens. Niet voor mensen als Trump en al die achterlijke volgers, die hun kop in het zand steken. Stikken ze niet dan werkt het op zijn minst verstikkend, met hersenbeschadigingen als gevolg. Ook dat heeft de geschiedenis geleerd, want dat er op deze wereld veel lieden rondlopen die hun kop in het zand staken en daardoor hun grijze massa schade hebben berokkend is dagelijks waarneembaar.

Lodewijk Asscher heeft deze dagen een plan gelanceerd dat er toe moet leiden dat er op enig moment geen werkeloosheid meer bestaat. Onmiddellijk kwamen de hersenbeschadigingen om de hoek kijken. Natuurlijk werd dit plan bij WNL en vast ook in de Telegraaf, maar die lees ik niet, direct omver gekegeld, hetgeen alles zegt over die zelfingenomen zogenaamde deskundigen die dagelijks bij Wakker Nederland aanschuiven. Wat Asscher voorstaat vraagt op zijn minst om enige overdenking, verdient bestudering. Meteen reageren zonder daar eens goed over na te denken en zonder daar goed onderbouwde argumenten bij op te kunnen voeren is stupide.

Zouden ze bij die omroep de geschiedenis een beetje kennen dan zou men er moeten weten dat er in het verleden tal van plannen zijn gerealiseerd die in conservatieve en rechts-liberale gelederen aanvankelijk en met gretigheid het predicaat van dagdromerij, volstrekt onhaalbaar, onbetaalbaar of onrealistisch kregen om ze na verloop van tijd mede te omarmen. In het algemeen heeft de vooruitgang altijd strijd moeten voeren tegen halsstarrigheid, domme kortzichtigheid en heilige huisjes.

Er zijn voorbeelden te over waaruit blijkt dat ideeën vaak tijd nodig hebben om ook tot de hersenen van de kleingeestigheid door te dringen. Denk daarbij aan de A.O.W. De kritiek was niet van de lucht toen de sociaaldemocraten onder aanvoering van Willem Drees in 1946 het idee opperden dat iedereen op een bepaalde leeftijd een pensioentje van de staat zou moeten krijgen. De ‘noodwet Drees’ heette het toen. Met name de K.V.P. was faliekant tegen het idee van een Staatspensioen. Ook het realiseren van de vrije zaterdag en de uiteindelijke 40-urige werkweek is zo’n voorbeeld. De gedachte om de werknemers meer dan één dag rust te gunnen vond aanvankelijk bij de conservatieve partijen en dom rechts maar weinig weerklank.

Het duidelijkste voorbeeld is misschien wel de gehele milieuproblematiek. Actievoerders zijn decennia lang door conservatief en rechts Nederland weggezet als dromers met geitenwollen sokken. Gelukkig hadden de mensen met inzicht een lange adem. Intussen is een ruime meerderheid overtuigd geraakt van de noodzaak om het milieuvraagstuk serieus te nemen.

Lodewijk, houdt vooral vast aan je ideeën in de wetenschap dat zich in de samenleving geleidelijk aan een wezenlijke verandering aan het afspelen is. Welzijn gaat ooit belangrijker zijn dan welvaart en de ontwikkeling in die richting is ingezet. Jouw voorstel draagt daar aan bij en weet dat de tijd in je voordeel werkt. Eens zal ook de grijze massa zich aansluiten.

Henk Witte