Ik wil geen spijkerbroek!

woensdag, 20 juli 2011

In 1971 kocht ik in een wereldwinkel een futuristische poster, daarop waren hoge, uiterst kale witte en grijze gebouwen te zien, tegen een stralend blauwe hemel, en een plein waar geen enkel teken van menselijk laat staan dierlijk leven te bekennen viel – behalve een paar oude hippies. Ze zagen er precies zo uit als veel jonge hippies in die tijd: spijkerbroeken, kleurige wijde hemden en truien, lange ongekamde haren, kettingen met daaraan een vredesteken en zo nog wat kenmerkende dingen. Alleen waren het op die tekening stok-oude mensen. Niet dat ze dat erg leken te vinden. Ze zaten op een bankje en zagen er, zoals het hippies betaamt, relaxt uit.
Tekst: Rymke Wiersma

Empathie

maandag, 18 juli 2011

Misschien ben ik te zwartgallig dezer dagen, maar ik heb het gevoel dat een belangrijk menselijk en maatschappelijk sentiment in snel tempo schaars is geworden: empathie. Jaren geleden was er een moment dat ik het bestaan van dit belangrijke sociale element kon uitleggen aan mijn zoontje. Hij was toen een jaar of acht en we hadden in een zonnig Zuidfrans wijnveldenlandschap besloten om van de camping naar een acht kilometer verderop gelegen dorpje te lopen en onderweg te liften. Elke keer als er in de verte een auto opdoemde die over het landweggetje in onze richting reed, stopten we om verwachtingsvol de duim omhoog te steken. Tot zichtbare verbijstering van mijn zoon reden auto's gewoon door terwijl hij zag dat ze genoeg plek voor ons hadden.
Tekst: KeesStad

Neederland wordt schoongeveegd

zaterdag, 16 juli 2011

Hijs de vlag! Laat het rood-wit-blauw bij alle scholen wapperen, fier voor het Vaderland! Hoog Holland Hoog! Laat het Volkslied aanheffen bij naturalisatie ceremonies en verplicht de radio Nederlandstalige muziek te draaien.

Veeg de straten schoon, want iedereen moeten het weten: Neederland is van ons.

Dit is de tijd waarin we leven. Niets van het hier genoemde is gechargeerd. Neederland wordt schoongeveegd, want stelt u zich eens voor!
Een illegaal, die mag toch niet blijven?! Wat moet dat hier zijn stappen zetten in onze straten, hun handen steken in ons vuilnis, haar kinderen baren in onze strafkampen? Betalen zullen ze! Vrouwen en kinderen eerst.

Tekst: Joke Kaviaar